Heerlijk en makkelijk powerontbijtje vol vezels

 Ik krijg enorm vaak de vraag: wat eet je dan? Vandaag ga ik wat dieper in op het ontbijt. 

Ik wil graag een aantal dingen:
* veel vezels
* gezond
* lekker
* geen bloedsuikerpieken.

Dat had ik namelijk vroeger, toen ik van een ayurvedische diëtiste havermoutpap moest eten. Ik at dan pap met havermelk en rozijnen en had na een uur gíerende honger echt. Niet te doen. 

Nou, dat kan dus anders. Ik eet eigenlijk elke ochtend: 

Een geprakte rijpe banaan (groene bananen kunnen juist verstoppen),
Een gekopte eetlepel cacaopoeder,
Een dadel in stukjes,
Een vijg in stukjes,
Twee gekopte eetlepels (20 gram) haverzemelen óf een eetlepel (10 gram) chiazaad.
Eventueel een half theelepeltje kaneel. Dit doe ik soms wel, soms niet. 

Alles door elkaar mengen, even een paar minuten laten staan zodat de zemelen of zaden wat zachter worden, en that's all! Ik vind het echt overheerlijk en ik zal even wat van de voordelen opnoemen.

* Afhankelijk van de grootte van bananen en zo zit er zo 15 gram vezels in dit ontbijtje. Dat is al de helft van de aanbevolen hoeveelheid voor een vrouw! 
* Banaan bevat o.a. vitamine B6, kalium, magnesium en calcium, wat goed is voor van alles w.o. de bloeddruk. 
* Cacao zit vol antioxidanten, magnesium en ijzer. 
* Kaneel heeft ontstekingsremmende eigenschappen, naast dat het heerlijk is. 
* Vijg helpt bij het naar de wc gaan.
* Dadels zijn weliswaar zoet maar de Glycemische Index is laag en hij zit vol met goede mineralen. 
* Chiazaad zit vol Omega 3 olie. 
* Ik kan hier rustig uren op lopen: geen enorme pieken en dalen en geen hongerklop. 
* Alle ingrediënten zijn gezond en vol voedingsstoffen. 

Eet smakelijk! 

Als je jezelf niet kunt helpen ;-)

 We zijn op vakantie in een prachtig gebied. Nu ja, tegen de tijd dat je dit leest zijn we alweer thuis, maar terwijl ik dit schrijf zijn we wel degelijk op vakantie in een prachtig gebied ;-)

De camping bevindt zich echt midden in het bos. Eigenlijk loop je over een bospaadje en toevallig staan er wat tenten en caravans. Gisterenavond liep ik met mijn fiets aan de hand zoals elke avond naar het hek om nog even een stukje te fietsen, terwijl ik -vakidioot- heel zachtjes en een octaaf lager Music for a While van Purcell zong. Een man stond aan de andere kant van het hek, te fluiten naar zijn hond die blijkbaar weinig zin had om te komen, want de man floot nog maar eens.

Kijk, een paar jaar geleden had ik hem alleen maar vriendelijk gegroet maar ik word geloof ik steeds ongefilterder, hoe meer ouwe meuk ik opruim in mezelf. Dus voor ik het weet zei ik hardop:
"Ik kom al!"
De man moest lachen en gebaarde naar achteren.
"Ik floot naar de hond."
"Weet ik," glimlachte ik, "maar ik moest even flauw doen."
"Je liep anders mooi te zingen." antwoordde hij. "Het klonk goed!"
Oeps, het was niet de bedoeling dat iemand dat hoorde. Onderschat ik alsnog mijn geoctaveerde sotto voce volume. 
"Het is mijn beroep, dus dat mogen we hopen." glimlachte ik weer.
"Ah!" lachte de enigszins verbaasde man, wiens hond nu dan toch had besloten dat komen een optie was. Ik liep met de fiets langs hem door het hek terwijl de hond en hij de camping op gingen.
"Het klonk goed!" riep hij nog maar eens over zijn schouder. 

Als je een aanval krijgt

 De eerste aanval kreeg ik al toen ik nog aan de antibiotica zat, na het ziekenhuis vorig jaar. Dezelfde symptomen, buikpijn, vijfhonderd keer naar de wc, ik zal jullie de details verder besparen but it ain't pretty. Toen was het een tripje naar het ziekenhuis maar de ontstekingswaarden waren gelukkig niet meer (erg) verhoogd.
Voor het geval - lieve lezer - jij geen dokter, verpleegkundige of ervaringsdeskundige bent: ontstekingswaardes, of CRP, zijn (eiwit)waardes in je bloed waaraan dokters kunnen zien of er ergens in je lijf een ontsteking zit. Normaal horen ze onder de vijf te zijn. Bij mij waren ze al jaren wat verhoogd, zo tussen de 12 en 20, dat noemen ze laaggradige ontstekingen. Daarover ga ik nog wel eens bloggen. De dag dat ik opgenomen werd waren ze 150. 
 
Kijk, westerse dokters kunnen met diverticulitis verder dus gewoon echt he-le-maal niets. Er zijn maar twee dingen die ze kunnen doen: als het echt te erg ontsteekt je opnemen in het ziekenhuis en vol antibiotica pompen, en in het uiterste geval als de ontsteking echt niet onder controle komt opereren en een stoma. Je snapt vast dat er mij behoorlijk wat aan gelegen is die optie te negeren ;-)
De rest van de tijd doen ze niets, nul, nakkes, nada. Zelfs de dingen die ze wél zouden kunnen doen, zoals bijvoorbeeld informatie geven over hoe je kunt proberen het te voorkomen, worden helaas niet gedaan. Afwachten en hopen is het devies.

Ik ben niet zo van het afwachten en hopen.

Sinds die tijd bleef het gebeuren, in de eerste instantie best heftig. Een aanval kwam opzetten, en ik was dagenlang uitgeschakeld. Gelukkig ging het gedurende het hersteljaar steeds beter en beter en wederom gelukkig kon ik na een paar maanden wel enigszins normaal doorfunctioneren, ook mét aanval.
Wat is er dan precies aan de hand op zo'n moment?
Dat is een bijzonder goede vraag. 
De ene huisarts, die ik eerlijk gezegd wat minder vertrouw dan de andere, is van mening dat alles wat er gebeurt met mijn buik diverticulitis moet zijn, ook als mijn bloedwaardes verder goed zijn. De andere denkt dat er ook meerdere dingen tegelijk aan de hand kunnen zijn maar wát dan is voor haar ook een goede vraag. De MDL arts daarentegen die ik na acht maanden wachten mocht bezoeken keek me enigszins meewarig aan en zei dat ze me nog wel vaker zou zien met een ontsteking.
Kijk, dát is nog eens iets handigs om tegen een patiënt die niet geholpen wordt door stress te zeggen, niet? 

Gelukkig gaat het de afgelopen maanden - dankzij alles wat ik voor mijn gezondheid doe - echt hartstikke goed. Ik functioneer beter en eenvoudiger dan sinds ik twintig was. En ik ben van mezelf nogal positief ingesteld dus eigenlijk ga ik er dan voor het gemak ook altijd vanuit dat het gewoon helemaal over is. Het was toch al maanden geleden. Toch?
Toch? 
Dat helemaal over zijn bleek dus nog niet helemaal waar, vorige week. Waarom kwam het? Ik weet het niet zeker, maar op donderdag werd ik niet lekker. 
Goed niet lekker, zelfs. Gelukkig niet met veel pijn maar wel met die andere gezellige symptomen en ik voelde me uiteindelijk toch ellendig genoeg om even de (vervangende, want ik heb een timingprobleem met huisartsen die op vakantie zijn) arts te bellen om éven CRP te prikken.  
Die huisartsenpraktijk is gelukkig echt ontzettend prettig. De assistente was aan de telefoon heel aardig en vroeg me wat ik liever wilde: de dokter zien en prikken, of alleen prikken?
Erg fijn als je eigen ervaring serieus genomen wordt. Ik koos voor alleen prikken want ik ken het riedeltje intussen: CRP boven de 20: naar de EHBO. CRP onder de 20: uitzieken. Ik mocht meteen komen.

Ik zat nog maar even in de wachtkamer toen ik binnengeroepen werd. De assistente keek me vriendelijk aan.
"Zo. Jij voelt je ellendig." zei ze mild.
En dat was dus zó fijn, he. Je voelt je meteen gezien, én je hoeft meteen niet meer te doen alsof het allemaal best wel gaat. Ze prikte in mijn vinger, maar tja: ook al was het 25 graden buiten had ik op dat moment een fleecetrui aan en was alsnog steenkoud. Wedden dat die vinger dus heus niet ging bloeden? Ze drukte, en drukte nog maar eens maar de vinger keek haar aan met een venijnige blik en leek te zeggen: bloed lekker zelf, of zo.
Gelukkig ben ik niet zo moeilijk, dus ik stelde voor even flink met mijn arm te zwaaien en op mijn hand te blazen en dan te kijken of vinger nummer twee wél gezellig mee wilde werken.
Vinger twee (aan de rechterhand natuurlijk, we moeten nog wel viool kunnen spelen) gaf na gezwaai en geblaas braaf een druppel bloed af en de machine ging spinnen.
De assistente kletste wat met me over de vakantie en het weer en voor ik het wist spuugde de machine een antwoord uit. 

Twee komma negen.

Twee. Komma. Negen. 

Je leest het goed. Niet alleen was er op dat moment geen ontsteking waarneembaar, maar de waardes waren prachtig normaal. Ze zag me reageren, ik legde uit over de laaggradige ontstekingen en we hielden heel even een heel voorzichtig feestje. Toen mocht ik fijn naar huis waar het een paar uur later gelukkig al best weer wat beter ging. Ik ben nog een paar dagen niet zo lekker geweest, en toen deed ik  het weer helemaal. 

Okee. Laten we dan nu met z'n allen afspreken dat dit de laatste aanval was, goed? Ja? Afgesproken?
Maar als het dan tóch ooit nog moet? Dan maar liever zo <3

Hou je er nog heel goed nieuws aan over ook. 

Als je kind de muziek in wil

Het is stil, in huis. Alleen de wind waait rond het huis en wat stemmen klinken vanaf de buren, maar verder is alles helemaal stil. Nog heel even. Ben is namelijk onderweg naar Leuven om Sophie op te halen en zo rond negen uur zal ze borrelend van de verhalen de voordeur inlopen.
Mijn kind speelt piano. En ze zingt. En speelt viool. Ze zingt op zaterdagen op straat en begeleidt zichzelf dan op gitaar. Op vrijdag gaat ze naar orkest. Ze is vastbesloten: ze wil na haar middelbare school Zang en Piano studeren aan het conservatorium van Amsterdam. 

Nou is dat allemaal natuurlijk niet helemaal uit de lucht komen vallen. Haar moeder doet of deed namelijk al die dingen ook, waarvan een paar de afgelopen twintig jaar professioneel. Ze groeide in een buik die concerten zong tot 36 weken, werd geboren en na een minuut al toegezongen - want ik ga nou eenmaal spontaan zingen als er écht grote dingen gebeuren. Ze groeit op in een huis vol muziek, en was er totdat ze naar school ging vaak bij als ik studeerde of les gaf. 
Tot zover dus niks heel onverwachts maar toch is het enorm bijzonder om te zien hoe ze muziek ademt, en nog bijzonderder is het dat ik samen met haar muziek mag maken én haar mag begeleiden in haar ontwikkeling.  

Zo kon het komen dat ze naar Leuven wilde. Daar was namelijk deze week in een prachtig gebouw de pianostage, een ruime week van lessen met concertpianisten, concerten, workshops en natuurlijk een hoop plezier met gelijkgestemde tieners. Afgelopen zaterdag bracht Ben haar ernaartoe. Een uur later had ik haar al aan de telefoon. Ze kende niemand, en hoewel er wel kinderen aan het basketballen waren kende ze die niet en ze durfde ook niet te vragen of ze mee mocht doen. Ik vertelde haar dat ze dat heus kon vragen want ze zaten allemaal in hetzelfde schuitje. Toch had ik nog twee keer een sippe Sophie aan de telefoon, en ik kan je vertellen dat je dan toch het liefst in de auto stapt, hoor! (Die nog niet eens thuis was, daar zat Ben nog in ;-))

Nog een uur later kreeg ik dan toch het verlossende appje. 
"I'm good! I made a friend!"
The rest is history. Ze heeft het er heerlijk gehad en de "friend", die ook veertien is, ook van lezen en ballet houdt en ook naar het conservatorium wil, is gebombardeerd tot BPF (Best Piano Friend). Ze heeft elke dag verslag gedaan via whatsapp en voice memo van hoe de pianoles van de dag ging, ze vertelde enthousiast over de workshop clavecimbel en hoe het is om te spelen op een pianoforte (*een vroege vorm van de piano, red ;-)), ze ging uit haar dak over hoe geweldig het teacher concert was, en zo zou ik nog even door kunnen typen maar je ziet het plaatje vast voor je. 

Ik vind haar superstoer, dat ze het hartstikke spannend vond en het toch deed. Dat ze nieuwe vrienden maakte en zich staande hield in zoiets. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ze bij terugkomst alle verhalen heeft verteld! 

Dan nog even voor de leuk een videootje van Brahms Hongaarse dans no 5 voor vier handen. Ze studeerde het in voor de pianostage en we speelden het voor ze wegging samen :-)

jubeldejubel

 Okee, na de emotie van de vorige blog dan nu wel tijd voor leuks, niet? Daarom hierbij gewoon even wat leuke wat-er-gebeurt-als-je-veel-afvalt anekdotes van deze week.

1) Er kwam een blazer binnen van Vinted. Ja, ik weet het, ik heb echt een Vintedprobleem, maar goed, ik had dan ook een hele nieuwe garderobe nodig, dat telt ergens voor, toch? Ben pakte het pakje uit en hield de blazer omhoog.
"Oh. Um." bromde hij. "Are you going to fit this? It looks really small."
Nou moet je weten dat Ben mijn grootste steun is, hé. Hij vond me mooi zoals ik was en zoals ik nu ben. Het maakt hem oprecht geen bal uit of ik dik ben of dun behalve dan natuurlijk dat hij heel blij voor me is dat ik me zo goed voel. Hij zei het dan ook uit oprechte twijfel. 
Ik pakte het jasje en trok het aan. 
Het paste alsof het voor me gemaakt is. 

2) Ik kocht twee bikini's en sorry, die foto deel ik niet in het openbaar maar ik stuurde ze naar mijn moeder en een paar goede vriendinnen met de vraag: "kan ik zo gezien worden?"
Iedereen reageerde van ja, maar mijn moeder zei iets wat zó binnenkwam.
"Oh mijn lieve schat wat een domme vraag, je ziet er geweldig uit, je ziet niet dat er bijna 40 kg weg is zo mooi is je vel hersteld"
Iets in mij stopte even. Wacht. Even. BIJNA 40 KG?! Oh ja! 37 kg is inderdaad bijna 40. Dat voelde in ene als zó veel! 

3) Ik ging met lieve vriendin en duopartner J naar de Lien en Giel winkel in Haarlem. Het (ethische jurkjes) merk houdt op, wat wij heel jammer vinden, en hield een clearing sale. Laatste kans om allerlei enkele jurkjes uit oude collecties nog op te kop te tikken met veel korting.
Nou was het wachten in de rij en dan in de winkel zoeken sowieso een ervaring an sich, maar dat ik gewoon alle jurkjes maat S kon pakken en daarvan ook nog wist (je kon niet passen) dat ze me zouden passen was echt erg tof. 

Ja, met nat haar en met zonder bril en zo want na zo'n chaotische winkel met vier miljoen prikkels wil ik thuis graag even douchen, zeg maar ;-)

4) Gisterenavond zat ik opgevouwen in mijn stoel en mijn hand wreef zonder nadenken over de achterkant van mijn bovenbeen. 
Wacht.
Stop even.

Hold the presses.
Hier zat een bult van vet*. Echt, ik weet het heel zeker, aan beide kanten, al jaren. Waar is de bult gebleven? Ik voelde nog maar eens, maar hij is echt weg, op. Verdwenen. Been is gewoon been. 

5) De altijd al enorm aardige meneer van de opticiën is duidelijk onder de indruk van de transformatie. Eerst heeft hij me opgenomen met grote ogen en zich afgevraagd of ik het echt wel ben. Intussen vertelt hij dat hij zelf ooit18 kilo afviel door minder broodjes bal te eten en over zijn maat, die veel is afgevallen met een televisieprogramma. Ik hou van dit soort gesprekken want je merkt hoezeer het leeft bij mensen en ik hou ervan om oprecht met mensen te verbinden. Hij kijkt met glimmende ogen Ben aan en stelt voor dat die het ook wel erg leuk zal vinden, zo'n andere vrouw. 
Zoals al gezegd kan het Ben wat dat betreft geen broodje bal schelen, gelukkig, maar toch reageert die gepast enthousiast <3. 

De aardige meneer kijkt me nog maar eens recht aan en zegt:
"Je ziet er heel goed uit!"

6) Vroeger was ik kind aan huis bij de wolwinkel maar nu was ik er om allerlei redenen al een poos niet geweest. De mevrouw, die me goed kent, valt zo ongeveer van haar stoel zodra we binnenlopen. 
"Wacht, waar is de rest van jou gebleven?" Een leuk gesprek volgt. 
En sorry hoor, maar this shit never gets old ;-)

*Voor mensen die denken dat vet zich keurig netjes in egale laagjes over je lichaam verspreidt: think again. Is nie zo ;-)

Als het mis gaat

 Ik heb echt even goed moeten nadenken, hoor, of ik dit ging posten. Maar als je dan toch open wilt zijn, wilt delen, hoopt en merkt dat mensen iets aan je ervaringen hebben, dan hoort dit er ook bij. Alleen je triomfen delen en niet je worstelingen gebeurt al teveel in de wereld ;-).
Laat ik dus maar beginnen met iets hardop te zeggen wat ik volgens mij niet eerder en plein public heb gezegd: als tiener had ik absoluut, en om verschillende bijzonder goede redenen, een eetstoornis. Ik zal er niet te diep op ingaan omdat ik niemand wil triggeren, maar het is voor de rest van dit blog wel belangrijke informatie. 
Ik viel na mijn zestiende af en later nog meer toen ik stopte met het eten van dingen waar ik allergisch voor was en mijn spijsvertering beter werkte, ik "overwon" de eetstoornis en was slank, totdat ik zwanger werd en mijn spijsvertering ermee uit schee. Dus het is al lang, lang geleden. Maar dat betekent niet dat het "monster" weg is. Het is ook meteen waarom ik zo ontzettend blij ben met hoe het nu gaat. Tuurlijk, ook om de kilo's maar naast mijn gezondheid vooral om de rust. Ik hoef niet meer te worstelen. 

Tot eergisteren, toen er in ene iets onverwachts gebeurde. Ik at die middag pistachenootjes en dat op zichzelf is al helemaal geweldig. Ik kan er namelijk weer tegen, geen reacties van mijn buik, en ze zijn supergezond. Ze passen ook prima in mijn rustige eetpatroon. Maar ze zitten natuurlijk wel boordevol (gezonde) vetten dus we hoeven het ook weer niet te overdrijven. 
In de vriezer lag al maanden glutenvrij supergezond brood van Yam. Dat is gemaakt van havermeel en rijstzuurdesem en zondere verdere zooi, maar ondanks dat had ik het tot dan toe nooit aangedurfd omdat mijn buik nog zo herstellende is/was. Maar het gaat nu zo goed dat ik dacht: ik probeer het! Gewoon, twee sneetjes. 

Ik deed de twee sneetjes in de toaster en wachtte tot ze eruit sprongen. Toen dacht ik: joh, go big or go home, dus ik durfde er ook nog hummus op te doen (hummus is gemaakt van peulvruchten, ook een "soms vindt mijn buik het goed soms niet" ingrediënt). 
En toen waren ze zomaar op. En toen wilde ik meer, en voordat ik het wist at ik nog drie sneetjes met vegan boter en een dikke laag hummus, en toen schreef ik toch maar even op hoeveel ik tot dan toe had gegeten die dag: 1400 kcal om 3 uur. Mijn gemiddelde is van nature als ik gewoon rustig eet waar mijn lijf om vraagt zo ongeveer 1450* per dag, soms wat hoger soms wat lager. Ik heb dan geen honger, en mijn systeem voelt zich prettig. 

Nu hoor ik mensen denken: geen probleem, toch? Je kunt toch best af en toe uit de band springen? Maar het probleem is dus dat dat eigenlijk niet kan. Tenminste niet op deze manier en niet zonder gevolgen want direct was dat nare gevoel terug. Eten! Geef me eten! Eten! Geef me! Terwijl ik heel zeker wist dat ik (te) vol zat en echt geen honger had. Maakt niet uit, het monster wil meer en meer en meer en voor je het weet zit je vast en eet je alleen nog maar de verkeerde dingen en spiraal je de verkeerde kant op.
Die worsteling is echt, echt, echt niet leuk. 
Ik weet ook het tegengif, namelijk simpelweg niet eten tot je wél weer echt honger hebt. Dan zakt het weg. Uiteindelijk. En dat lukte me. Natuurlijk lukte me dat, ik heb uiteindelijk intussen al heel veel jaren ervaring met dat monster. Maar het voelde zwaar k*t.
Het voelde ook alsof ik mezelf strafte. 
Ik at die dag uiteindelijk niet teveel calorieën, ik geloof 1650, en eigenlijk gaat het daar ook niet om. Maar gisteren was het monster er nog steeds. De hele dag had ik trek in van alles. Betekent dat dan dat ik normaliter te weinig eet? Nee. Ik had geen honger. Maar als je eenmaal in die cyclus zit houdt het pas op als je tjokvol zit. 
Tjokvol zitten is niet fijn. Niet lekker zijn van eten is niet fijn. Gezond zijn en je prettig voelen is wel fijn.  

Gisteren staarde ik het monster recht in het gezicht. Het brood was goed gegaan: geen fysieke reactie (hoera hoera!) dus ik nam het weer. Vier sneetjes, voor de lunch. Deze keer maakte ik wél een bewuste keuze, eentje waar ik blij van werd. Ik koos om er wat vegan mayo op te doen, en heerlijke augurk vol probiotica van de biomarkt. Cherrytomaatjes, en wat van de preikiemen die ik vorige week twee keer per dag spoelde terwijl ze groeiden en de weckpot steeds meer vulden en die sindsdien blij in de koelkast staan. Royale plakken gerookte kip. Extra tomaatjes ernaast. 
Ik genoot enorm van de heerlijke lunch. Zonder schuld, zonder gedoe, puur gezond genieten van eten. En natuurlijk was de strijd na die lunch nog niet voorbij en vandaag nog steeds niet maar ik ben nu sterker, weet je.  

Ik zeg het vaak tegen mijn leerlingen als ze moeten zoeken, als hun stem het die dag niet zo lekker doet, als iets niet lukt. Het geeft niet, want elke keer als je iets opnieuw vindt beklijft het meer. 
Probeer om juist de zoektocht te waarderen, er om te glimlachen. Doe het met liefde, in plaats van oordeel. 
Zou dit hetzelfde werken? 

Helemaal niet zielig, toch?

*Belangrijke disclaimer: deze hoeveelheid calorieën is lager dan de hoeveelheid die een "gemiddelde" vrouw nodig heeft. Het is zeker niet bedoeld als leidraad en ik zou niemand aanraden dit getal als standaard te zien. Het is simpelweg wat míjn specifieke lijf momenteel fijn vindt, het is een gemiddelde dat vanzelf ontstaat als ik rustig eet wat míjn lijf me vraagt. Lijven die te zwaar zijn geweest en veel hebben gediëet hebben nu eenmaal vaak een lagere verbranding en ik ben ook nog smal gebouwd met smalle taille, polsjes en enkeltjes.
Ik zou dus vooral uitnodigen om goed te luisteren naar je eigen lichaam en keuzes alleen daarop te baseren <3

Kleine meisjes worden...

 Wat is dit jaar ontzettend niet te geloven bizar snel gegaan! Zwaaide ik niet gisteren een nieuwe tweedeklasser uit? Sterker nog, zat ik niet eergisteren met enigzins vochtige ogen met een fruitsalade in mijn hand op het speelplein van de basisschool afscheid te nemen van ouders die ik zes jaar regelmatig had gesproken en waar ik nu zomaar voor altijd afscheid van nam? 

Nou, het schijnt dus dat de laatste cijfers binnen zijn en ze comfortabel over is naar de derde klas van het Murmellius Gymnasium. 
Ik herhaal. 
DE DERDE KLAS.
Wanneer is dit in Hemelsnaam gebeurd? 

Het meisje dat eergisteren naar de middelbare school ging is getransformeerd in een jongedame met vormen en meningen en liefde en ad-remmigheid en humor en muzikaliteit en eigenwijzigheid en chaos en empathie en...
Nou ja. I could go on. 
Nu is ze een weekje in Engeland, bij mijn schoonouders. Alle kleindochters zijn er en hoewel ze hier weggaan heftig vond heeft ze het er natuurlijk heerlijk! Ze eet, en eet, en eet, en supt, en zwemt, en eet nog wat meer, en gamet wat (doen we thuis nooit dus dat is natuurlijk een ervaring an sich) en ze gaan naar een theatervoorstelling in het oude Minack theater dat uit een heuvel is gehouwen en ze kletst en gaat naar een boekenwinkel en had ik al gezegd dat ze eet en eet? 

Gelukkig komt ze dinsdag thuis, even ruim een week voor heel veel knuffels want dan gaat ze weer: naar Leuven voor een pianostage. Ontzettend tof. En ontzettend lang, voor deze mama ;-). Voor de jongedame ook, trouwens, maar ook daar zal ze het ongetwijfeld heerlijk krijgen. Ze mag zich negen dagen lang onderdompelen in de muziek, krijgt elke dag les van concertpianisten, er zijn workshops clavecimbel en fortepiano en quatre mains en weet ik het wat nog meer. 

Ik gooi er van schrik maar even twee cliché's tegenaan, die natuurlijk niet vanzelf cliché's zijn geworden:
* Kleine meisjes worden groot
* The days are long but the years are short.

Had ik ooit kunnen bedenken hoe waar die waren toen ik haar naar de basisschool bracht? 

september 2022 - september 2021