Hóe heb je precies je hand bezeerd?

Al zo'n honderd jaar hebben wij een Bamix (zo'n oersterke, onverwoestbare mixer die mensen een leven lang gebruiken). Die doet het dus ook al honderd jaar, alleen had het snoer een keertje te dicht bij de vlam gelegen en dus was er een stukje omhulsel gesmolten. En zo kon het komen dat ik eergisteren hoopvol de aan-knop indrukte en er niets gebeurde.  

Stuk. 

Ben keek er eens gewichtig naar en concludeerde: dat moet het snoer zijn. En vervolgens: dat moet ik kunnen fixen. 
Vandaag was het zover. Hij toog naar de bouwmarkt en kwam terug met een vers snoer, waarna hij de soldeerbout van zolder zocht. 
Nu moet je weten dat solderen tot nu toe niet een bijster succesvolle bezigheid is geweest van mijn geliefde echtgenoot. Hij had er dus zelf dan ook niet bijzonder veel vertrouwen in, maar toch ging hij het proberen. 
"It's not melting!**" "Why is it not coming loose?" "Mompel, mompel." "Aargh!" 
Zomaar een bloemlezing uit de uitroepen die volgden terwijl de echtgenoot zich voor het aanrecht met leesbril op het puntje van z'n neus boog over de arme Bamix, die niet zo lekker wilde meewerken. Ook sneed hij zich eens flink in z'n vinger, zó flink dat ik met hechtpleisters aan de gang moest.

Na een poosje liet ik man en soldeerbout aan het aanrecht en ging ik wandelen. In het zonnetje door het park, ook al was het wat kouder dan gisteren, was het heerlijk toeven tussen de bloesems en ontluikend groen. En toen trilde mijn telefoon en kreeg ik een foto van een hand, één vinger bebloed ondanks de hechtpleisters en een boze, rode streep op een andere. Een app volgde direct.
I still have three working fingers on this hand. 240 volts is quite a lot. The Bamix works.

Oeps. Wat blijkt nu? Hij vond de snee toch niet voldoende beschadigingen. Daar moest toch echt nog een brandwond van de soldeerbout bij. Driehonderddertig graden Celcius is, weet ik uit betrouwbare bron, best warm. Ook leek het hem een slim plan om het gefixte snoer weer aan te sluiten terwijl de stekker van de Bamix in het stopcontact zat*.

Nou ja. De vinger is netjes ingepakt en zijn hart doet het nog ;-). En de Bamix ook weer! 

*Inside information van Sophie, die erbij was, het gesprek tussen hen schijnt ongeveer als volgt geklonken te hebben:
"OW!"
"Are you okay?"
"NO!"
"What happened?"
"I forgot to unplug the thing."
"Isn't that kind of the first cardinal rule of anything electric?"
"YES!" Kijkt beduusd om zich heen en zegt dan beteuterd: "I just took 240 volts to the system!"

** Voor mensen die hier nieuw zijn: Ben is Engels, en ook al spreekt hij intussen prima Nederlands is het Engels thuis onze voertaal. 

Als je dochter opera zingt op school

 Vandaag is het De Dag van de Franse Taal, ofwel La journée de la langue Française, op het gymnasium waar mijn dochter in de vijfde zit. Achter deze dag zit de bevlogen Madame S, die Frans geeft en twee jaar lang de docente van Sophie was. Oh, wat mist Sophie madame S, want van haar huidige docente Frans is ze op z'n zachts gezegd geen fan. (Stel je even de gefrustreerde, meewarige toon van de tiener voor: "Mummy. She spends the lesson reading the syllabus. In BROKEN FRENCH. There's a French boy in the class, who doesn't understand a word she says in French." etc.)

Maar goed. Drie jaar geleden kwam Mme S er bij toeval achter dat Sophie zingt en ze vroeg haar toen om iets Frans te zingen tijdens het pauzeprogramma van de Journée de la L.F.. Ik begeleidde haar op het vleugeltje in de aula en ik was toen zo enorm onder de indruk dat de hele aula vol tieners stil werd en naar klassieke muziek luisterde. Nou, fast forward naar vandaag en het was de derde keer dat Sophie gevraagd werd voor de JdlLF. Van tevoren had ze hard nagedacht over wat ze wilde zingen. Toch weer een Fauré lied? Of toch die Poulenc die ze zo mooi vindt en waar we aan hebben gewerkt? Of zouden we echt gaan voor de menigte plat en de Habanera uit Carmen zingen? Ze studeerde het gauw in en hoewel ze het gisteren toen we nog even een last-minute zangles deden nog niet uit haar hoofd kende weigerde ze van blad te zingen. Dat kwam wel goed, vond ze.

Vandaag was ik om kwart voor één op school. Ik had een mooie jurk meegenomen voor Sophie want zo'n aria zing je toch eigenlijk niet in spijkerbroek?
"Everybody else is in jeans!" sprak ze twijfelend, maar toen zag J. - een vriendin van Sophie en één van de andere deelneemsters - de jurk die ik in mijn handen hield en Sophie werd en groupe overtuigd en trok de jurk toch maar aan. 
Tja. Ik keek haar zo eens op en neer. Adidas gympies onder een mooie gouden galajurk. Iets met een vlag en een strontschuit. Op sokken dan maar? Nee, dat was ook geen gezicht. Ze keek begerend naar mijn schoenen en met een kleine zucht trok ik ze uit en ruilden we van chaussures.
"Hebben jullie dezelfde maat?" vroeg J. achter ons. 
"Ongeveer overal." zei ik haar, terwijl ik naar mijn bescheiden boezem wees. "Behalve daar." 
Gelach alom, natuurlijk. 
Sophie stond intussen op mooie, zwarte hakjes beeldig te wezen en ik trok de gympies aan onder mijn jurkje en nam plaats achter de piano. 

Spoedig stroomde de aula vol met tieners, in maat variërend van héle jonge intermezzoërs (een tussenjaar tussen basisschool en het gymnasium) en eigenlijk al zo ongeveer volwassen zesdeklassers. Het was een geroezemoes van jewelste maar du moment dat Mme S. de eerste zangeres (van vier) aankondigde was het stil. Elke deelneemster werd van harte toegejuicht, en dat is dus echt bijzonder goed voor mijn ziel. Dat was toch in 'mijn tijd' echt anders, hoor! Sophie was als derde aan de beurt en werd liefdevol aangekondigd door Mme S.
"Na het gymnasium wil ze graag naar het conservatorium. Ze treedt regelmatig op..." een mooie samenvatting volgde en toen begon ik met de eerste maten van de Habanera. Meteen verstomde het overgebleven geluid in de aula en iedereen luisterde geboeid naar Carmen: tot het moment dat in ene de geluidsinstallatie op het podium keihard begon te spelen! Hahaha. Als ik het nu terugluister duurt het nog geen seconde maar op zo'n moment lijkt het wel een minuut. Maar Sophie zong gewoon door, en na de slotnoot barstte de aula uit.
"C'est impressionant, non?" sprak Mme S trots toen het applaus verstomd was.

J. zong vervolgens nog een mooi lied en daarna mochten alle zangeressen én moest ook de moeder van Sophie op de lompe gympen van haar dochter het podium opkomen voor een mooi bosje tulpen. En zo lag er weer een Dag van de Franse Taal achter ons. 

Hulde voor bevlogen docenten die geven om hun vakgebied en hun leerlingen. Hulde ook voor deze generatie jongeren die luid juichen voor opera. Hoe bijzonder is dit? 

Mijn echtgenoot en de drie vermoorde dinosauriërs

 Een poosje geleden kwam Sophie thuis uit de stad met een ingepakt cadeautje voor Ben, waar een kleine paarse dinosaurus uit kwam die bestond uit allerlei losse metalen onderdeeltjes. Hij kon best staan maar niet zo heel goed, en regelmatig lag 'ie in ene in spagaat op de tafel. Hij werd dan ook al gauw "Shaky" gedoopt door Ben, die een bijzonder droog gevoel voor humor heeft (maar die hem dan vervolgens liefdevol weer op vier poten zette).

Shaky stond een flink aantal weken op de tafel, totdat Sophie een boek liet vallen... precies op Shaky. Arme Shaky lag in stukken. 
Een paar dagen later was ik met Sophie in de Action en daar zag ik een leuke gum: lichtgroen en geel en in de vorm van een schattige dinosaurus. Natuurlijk mocht die mee naar huis als vervanging voor Shaky. De Dino is dood, leve de Dino! Deze zou niet zomaar stuk gaan! Hij kreeg dus al gauw een bijpassende naam: "Sturdy."

Sturdy stond een week of wat trots op tafel. Maar toen kwam op een dag onze pleegteckel Teun en, waar die lieve kleine man nooit iets stuk maakt, had hij in ene onverwacht Sturdy te pakken (waar we naast zaten, ook nog, dus hij had het snel voor elkaar) en lag het hele kleed vol met kleine lichtgroene en gele stukjes Sturdy. Oh nee! 

Ik vond het natuurlijk sneu voor Ben, dus ik ging de volgende dag gauw op zoek naar een nieuwe Sturdy. Alleen hadden ze die niet meer. Nu moet je weten dat ik niet zo van de plastic "zooi" ben maar voor dit doel maakte ik wel een uitzondering. Op de speelgoedafdeling vond ik eieren waar een dino uitkwam en ik kocht er eentjee, dit keer een meer realistische, die ook nog zachtjes kon brullen. 

Verrukt opende Ben het ei, zette de dino liefdevol in elkaar en stelde vast dat het een velociraptor was. Ik was dit keer degene die hem doopte: Eggy. Daar kwam 'ie ten slotte uit. 
Eggy staat intussen alweer een week of wat op de salontafel en af en toe brult hij zachtjes (gelukkig alleen als je op z'n knopje drukt) maar vandaag probeerde Ben zijn poot recht te draaien en hield zomaar een poot in zijn handen! Oh jee! Was deze nu ook stuk? 
"Now it's a vel-hoppy-raptor." grapte hij, terwijl hij de poot er weer in draaide. 

Gelukkig. Eggy is niet dood, hij lééééft!