Al zo'n honderd jaar hebben wij een Bamix (zo'n oersterke, onverwoestbare mixer die mensen een leven lang gebruiken). Die doet het dus ook al honderd jaar, alleen had het snoer een keertje te dicht bij de vlam gelegen en dus was er een stukje omhulsel gesmolten. En zo kon het komen dat ik eergisteren hoopvol de aan-knop indrukte en er niets gebeurde.
Stuk.
Ben keek er eens gewichtig naar en concludeerde: dat moet het snoer zijn. En vervolgens: dat moet ik kunnen fixen.
Vandaag was het zover. Hij toog naar de bouwmarkt en kwam terug met een vers snoer, waarna hij de soldeerbout van zolder zocht.
Nu moet je weten dat solderen tot nu toe niet een bijster succesvolle bezigheid is geweest van mijn geliefde echtgenoot. Hij had er dus zelf dan ook niet bijzonder veel vertrouwen in, maar toch ging hij het proberen.
"It's not melting!**" "Why is it not coming loose?" "Mompel, mompel." "Aargh!"
Zomaar een bloemlezing uit de uitroepen die volgden terwijl de echtgenoot zich voor het aanrecht met leesbril op het puntje van z'n neus boog over de arme Bamix, die niet zo lekker wilde meewerken. Ook sneed hij zich eens flink in z'n vinger, zó flink dat ik met hechtpleisters aan de gang moest.
Na een poosje liet ik man en soldeerbout aan het aanrecht en ging ik wandelen. In het zonnetje door het park, ook al was het wat kouder dan gisteren, was het heerlijk toeven tussen de bloesems en ontluikend groen. En toen trilde mijn telefoon en kreeg ik een foto van een hand, één vinger bebloed ondanks de hechtpleisters en een boze, rode streep op een andere. Een app volgde direct.
I still have three working fingers on this hand. 240 volts is quite a lot. The Bamix works.
Oeps. Wat blijkt nu? Hij vond de snee toch niet voldoende beschadigingen. Daar moest toch echt nog een brandwond van de soldeerbout bij. Driehonderddertig graden Celcius is, weet ik uit betrouwbare bron, best warm. Ook leek het hem een slim plan om het gefixte snoer weer aan te sluiten terwijl de stekker van de Bamix in het stopcontact zat*.
Nou ja. De vinger is netjes ingepakt en zijn hart doet het nog ;-). En de Bamix ook weer!
*Inside information van Sophie, die erbij was, het gesprek tussen hen schijnt ongeveer als volgt geklonken te hebben:
"OW!"
"Are you okay?"
"NO!"
"What happened?"
"I forgot to unplug the thing."
"Isn't that kind of the first cardinal rule of anything electric?"
"YES!" Kijkt beduusd om zich heen en zegt dan beteuterd: "I just took 240 volts to the system!"
** Voor mensen die hier nieuw zijn: Ben is Engels, en ook al spreekt hij intussen prima Nederlands is het Engels thuis onze voertaal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wat fijn dat je een bericht achterlaat :)