Als je dochter opera zingt op school

 Vandaag is het De Dag van de Franse Taal, ofwel La journée de la langue Française, op het gymnasium waar mijn dochter in de vijfde zit. Achter deze dag zit de bevlogen Madame S, die Frans geeft en twee jaar lang de docente van Sophie was. Oh, wat mist Sophie madame S, want van haar huidige docente Frans is ze op z'n zachts gezegd geen fan. (Stel je even de gefrustreerde, meewarige toon van de tiener voor: "Mummy. She spends the lesson reading the syllabus. In BROKEN FRENCH. There's a French boy in the class, who doesn't understand a word she says in French." etc.)

Maar goed. Drie jaar geleden kwam Mme S er bij toeval achter dat Sophie zingt en ze vroeg haar toen om iets Frans te zingen tijdens het pauzeprogramma van de Journée de la L.F.. Ik begeleidde haar op het vleugeltje in de aula en ik was toen zo enorm onder de indruk dat de hele aula vol tieners stil werd en naar klassieke muziek luisterde. Nou, fast forward naar vandaag en het was de derde keer dat Sophie gevraagd werd voor de JdlLF. Van tevoren had ze hard nagedacht over wat ze wilde zingen. Toch weer een Fauré lied? Of toch die Poulenc die ze zo mooi vindt en waar we aan hebben gewerkt? Of zouden we echt gaan voor de menigte plat en de Habanera uit Carmen zingen? Ze studeerde het gauw in en hoewel ze het gisteren toen we nog even een last-minute zangles deden nog niet uit haar hoofd kende weigerde ze van blad te zingen. Dat kwam wel goed, vond ze.

Vandaag was ik om kwart voor één op school. Ik had een mooie jurk meegenomen voor Sophie want zo'n aria zing je toch eigenlijk niet in spijkerbroek?
"Everybody else is in jeans!" sprak ze twijfelend, maar toen zag J. - een vriendin van Sophie en één van de andere deelneemsters - de jurk die ik in mijn handen hield en Sophie werd en groupe overtuigd en trok de jurk toch maar aan. 
Tja. Ik keek haar zo eens op en neer. Adidas gympies onder een mooie gouden galajurk. Iets met een vlag en een strontschuit. Op sokken dan maar? Nee, dat was ook geen gezicht. Ze keek begerend naar mijn schoenen en met een kleine zucht trok ik ze uit en ruilden we van chaussures.
"Hebben jullie dezelfde maat?" vroeg J. achter ons. 
"Ongeveer overal." zei ik haar, terwijl ik naar mijn bescheiden boezem wees. "Behalve daar." 
Gelach alom, natuurlijk. 
Sophie stond intussen op mooie, zwarte hakjes beeldig te wezen en ik trok de gympies aan onder mijn jurkje en nam plaats achter de piano. 

Spoedig stroomde de aula vol met tieners, in maat variërend van héle jonge intermezzoërs (een tussenjaar tussen basisschool en het gymnasium) en eigenlijk al zo ongeveer volwassen zesdeklassers. Het was een geroezemoes van jewelste maar du moment dat Mme S. de eerste zangeres (van vier) aankondigde was het stil. Elke deelneemster werd van harte toegejuicht, en dat is dus echt bijzonder goed voor mijn ziel. Dat was toch in 'mijn tijd' echt anders, hoor! Sophie was als derde aan de beurt en werd liefdevol aangekondigd door Mme S.
"Na het gymnasium wil ze graag naar het conservatorium. Ze treedt regelmatig op..." een mooie samenvatting volgde en toen begon ik met de eerste maten van de Habanera. Meteen verstomde het overgebleven geluid in de aula en iedereen luisterde geboeid naar Carmen: tot het moment dat in ene de geluidsinstallatie op het podium keihard begon te spelen! Hahaha. Als ik het nu terugluister duurt het nog geen seconde maar op zo'n moment lijkt het wel een minuut. Maar Sophie zong gewoon door, en na de slotnoot barstte de aula uit.
"C'est impressionant, non?" sprak Mme S trots toen het applaus verstomd was.

J. zong vervolgens nog een mooi lied en daarna mochten alle zangeressen én moest ook de moeder van Sophie op de lompe gympen van haar dochter het podium opkomen voor een mooi bosje tulpen. En zo lag er weer een Dag van de Franse Taal achter ons. 

Hulde voor bevlogen docenten die geven om hun vakgebied en hun leerlingen. Hulde ook voor deze generatie jongeren die luid juichen voor opera. Hoe bijzonder is dit? 

Mijn echtgenoot en de drie vermoorde dinosauriërs

 Een poosje geleden kwam Sophie thuis uit de stad met een ingepakt cadeautje voor Ben, waar een kleine paarse dinosaurus uit kwam die bestond uit allerlei losse metalen onderdeeltjes. Hij kon best staan maar niet zo heel goed, en regelmatig lag 'ie in ene in spagaat op de tafel. Hij werd dan ook al gauw "Shaky" gedoopt door Ben, die een bijzonder droog gevoel voor humor heeft (maar die hem dan vervolgens liefdevol weer op vier poten zette).

Shaky stond een flink aantal weken op de tafel, totdat Sophie een boek liet vallen... precies op Shaky. Arme Shaky lag in stukken. 
Een paar dagen later was ik met Sophie in de Action en daar zag ik een leuke gum: lichtgroen en geel en in de vorm van een schattige dinosaurus. Natuurlijk mocht die mee naar huis als vervanging voor Shaky. De Dino is dood, leve de Dino! Deze zou niet zomaar stuk gaan! Hij kreeg dus al gauw een bijpassende naam: "Sturdy."

Sturdy stond een week of wat trots op tafel. Maar toen kwam op een dag onze pleegteckel Teun en, waar die lieve kleine man nooit iets stuk maakt, had hij in ene onverwacht Sturdy te pakken (waar we naast zaten, ook nog, dus hij had het snel voor elkaar) en lag het hele kleed vol met kleine lichtgroene en gele stukjes Sturdy. Oh nee! 

Ik vond het natuurlijk sneu voor Ben, dus ik ging de volgende dag gauw op zoek naar een nieuwe Sturdy. Alleen hadden ze die niet meer. Nu moet je weten dat ik niet zo van de plastic "zooi" ben maar voor dit doel maakte ik wel een uitzondering. Op de speelgoedafdeling vond ik eieren waar een dino uitkwam en ik kocht er eentjee, dit keer een meer realistische, die ook nog zachtjes kon brullen. 

Verrukt opende Ben het ei, zette de dino liefdevol in elkaar en stelde vast dat het een velociraptor was. Ik was dit keer degene die hem doopte: Eggy. Daar kwam 'ie ten slotte uit. 
Eggy staat intussen alweer een week of wat op de salontafel en af en toe brult hij zachtjes (gelukkig alleen als je op z'n knopje drukt) maar vandaag probeerde Ben zijn poot recht te draaien en hield zomaar een poot in zijn handen! Oh jee! Was deze nu ook stuk? 
"Now it's a vel-hoppy-raptor." grapte hij, terwijl hij de poot er weer in draaide. 

Gelukkig. Eggy is niet dood, hij lééééft! 

Sophie's knie update

 Zo'n vier maanden geleden zaten we bij de chirurg, Sophie en ik, die ons vertelde dat het ongeveer vier maanden zou duren voor ze aan de beurt was voor haar knie-operatie. Vier maanden waarin ze niet kan gymmen, niet kan rennen, maar beperkte stukken kan lopen.
Intussen is het maart, en voor Sophie begon de tijd logischerwijs te dringen. Wat nou als de operatie precies in de CTP (toetsweek) valt, aangezien ze in haar voorexamenjaar zit nogal belangrijk, of wat nou als ze in de zomer niet kan genieten maar moet revalideren? Ik besloot te bellen, hoewel dat absoluut niet mijn hobby is. 

"Wij kunnen geen vragen beantwoorden over de wachttijd" sprak het bandje van de opnameplanning omineus. Ik besloot toch maar te blijven hangen, want ik wilde graag vragen naar hoeveel tijd het zou schelen als ze toch zou besluiten zich te laten opereren bij een kliniek buiten het ziekenhuis, zoals de chirurg als optie had aangeboden. Dat had namelijk als nadeel dat wij niet mee mochten de operatiekamer in - wat Sophie liever wel wil - maar als voordeel dat het sneller zou gaan. Tegen deze tijd het overwegen waard.
"Er zijn drie wachtenden voor u." sprak het bandje verder.
Ik liep van de trap af en wachtte terwijl ik wat opruimde in de woonkamer, en al snel werd er opgenomen door een mens. Ik legde de situatie even uit, en stelde de vraag over hoeveel het zou schelen als ze toch naar Oosterwal zou gaan. 
"Geboortedatum?" sprak de vrouw nogal afstandelijk. Ik zette me een beetje schrap, en gaf de datum door. "Liever wil ze in het ziekenhuis." legde ik uit. "Want dan mogen wij mee in de operatiekamer. Maar tja, ze zit in haar voorexamenjaar, dus haar toetsweken zijn ook belangrijk, het is natuurlijk niet de bedoeling dat ze straks haar examen niet haalt omdat ze geopereerd moet worden."
"Nou." sprak de vrouw toen. "Die vier maanden was nogal optimistisch gesteld, hoor. We zijn nu pas bij de patiënten van augustus. Dus ook bij Oosterwal duurt het wel tot juni/juli."
"Oei. Ah, okee. Die optie is qua timing dan misschien niet zo heel denderend. De zomer is natuurlijk niet de fijnste tijd om acht weken in een koker te zitten en dan te revalideren."
En daar ging de mevrouw, in ene helemaal niet meer afstandelijk.
"Ja, joh, meid, dat moet je niet willen, hoor! Je bent maar één keer 16, da's de leukste zomer van je leven! Nee hoor, da's helemaal niks."
Ik smolt een beetje. Hoe lief was dit? Ik beaamde dat, en gaf aan dat we dan toch beter konden wachten op het ziekenhuis zelf. En dat een beetje wachten niet zo erg was, want er zijn ook mensen die écht niet meer kunnen lopen en natuurlijk is het dan prima dat Sophie wat wacht. Maar dat het wel fijn is om een beetje meer te weten waar we aan toe zijn. 
"Helemaal goed." zei de aardige mevrouw. "Ik doe helemaal niks, behalve als ik nog wat terug hoor."

Wat een fijn gesprek was dat. En wat een fijne, invoelende mevrouw. Ik sprak met Sophie, toen die thuiskwam uit school, en na even wennen vond die het ook prima timing. Haar ogen lichtten op toen ik zei dat ze dan nu wél met rijlessen kan beginnen, omdat ze nu weet dat het nog even duurt. (Het is jammer dat we dat drie maanden geleden niet wisten en ze zo lang op het wachtbankje zat, maar goed.)

Al met al ben ik erg blij dat ik toch gebeld heb.

Op zoek naar de zon: spontaan uitje naar de "savanne" in Nederland

 Gisteren werden we wakker in een grijze, mistige wereld. Het kwik gaf drie graden aan, en het weerbericht vertelde me dat het maar maximaal 10 graden zou worden. Alleen... wat verder in het binnenland zou het wel 16 tot 19 graden worden! 

Kijk... we hebben een auto, he, en die kan zomaar naar een andere provincie rijden. Dus toen iedereen wakker was stelde ik voor om te gaan wandelen. Nou, dat hoefde ik niet twee keer te zeggen dus al gauw zat ik online naar opties in het Gooi of de Utrechtse Heuvelrug te zoeken en ik kwam een wandeling in Soesterberg tegen op "de Lange Duinen."

Het was een gouden greep. In de auto wierp ik af en toe een blik op de temperatuurmeter, die de hele weg langs Amsterdam stug 10 graden aangaf. Maar eenmaal op de A1 reden we de zon in en binnen de kortste keren steeg hij naar 14 graden. Hoera! We parkeerden middenin het bos (we waren duidelijk niet de enigen met dit idee, want de hele parkeerplaats stond vol) en zochten naar het eerste blauwe paaltje. 
Jongens, ik kan zo vreselijk genieten van zo'n bos, en al helemaal als je lekker in je trui rond kunt lopen. En na een paar minuten stonden we zo, hop, in de Savanne. Het internet zei het al: je denkt eerder dat je in Afrika bent dan in Nederland. 
 

Zoek de Echtgenoot en de teckel

Het was best druk maar niet vervelend druk en we liepen gezellig over paadjes en zand, tot we bij een soort oude bunker of zo kwamen. Wat bijzonder, zo middenin het bos, en wat zou het vroeger geweest zijn? In elk geval konden we er eventjes op zitten met onze pleegteckel Teun*. 

*Hoe kom je nou aan een pleegteckel? Nou, zijn baasjes zijn soms op reis en dan komt hij gezellig hier. Voor ons hartstikke leuk, zo af en toe een hondje, voor hun heel fijn dat hij zich hier ook thuis voelt. 

Als je niet door hebt dat je man zijn camera in de aanslag heeft

Bijna omver geknuffeld door mijn tiener <3

Meisjes in silhouet

Ja, ze is zo'n 6 centimeter langer dan haar moeder ;-)

We liepen het rondje rond de duinen totdat Sophie's knie er klaar mee was, maar het is wél gelukt. Het was echt een overheerlijke dag. En wat is dan een uurtje in de auto? We hebben allemaal met volle teugen genoten. En de hond, die op de heenweg nog zat te piepen omdat 'ie zo graag naar buiten wou? Nou, op de terugweg was die volledig K.O. en lag languit uitgestrekt (en dat is best lang bij een teckel ;-)) te slapen. 

Oh wat heb ik toch een hékel aan Februari

 - Intussen schrijf ik dit voorwoordje na de eerste, heerlijke dag met 18 graden, behaaglijk uitrustend onder een lekker wollen dekentje. Het virus dat me wekenlang plaagde is vrijwel verslagen, de energie komt eindelijk weer terug. Oh ja, zó kan het dus ook! Ik ademde met volle teugen de zon in vandaag, en ik lééfde! Zo heerlijk! Eigenlijk zou ik dit mopperblogje dus helemaal niet plaatsen maar hebben we allemaal niet wel eens een moppermoment? Dus weet je wat: ik post het gewoon. Mopper gezellig even mee, als je wilt, ha ha ha. Hier komt 'ie! -

Zo, dat moest er even uit. Maar serieus: Februari en ik zijn mijn hele leven al geen vriendjes. Ik ben sowieso een lente/zomerkind. Ik vind het zo heerlijk als alles groen is en leeft en het lekker weer is en je niet 100 laagjes aan moet om het niet koud te hebben (en zelfs met die laagjes heb ik het vaak nog koud) en het licht is en de zon schijnt. 

In Januari en Februari is dat allemaal niet ;-). Natuurlijk zijn er ook dan zeker dingen waar ik van kan genieten, vooral van dat prachtige winterlicht door kale takken en de bijbehorende prachtige luchten. Gezellige lange avonden met een bordspel en kaarsjes aan. Maar daar houdt het dan ook wel een beetje op en de winter is voor mij verder vooral uitzitten. 

Sinds ik M.E. heb (intussen toch al weer 25 jaar) is dat lente/zomerkind zijn namelijk enorm uitvergroot. Zoals veel mensen met deze aandoening kan ik niet goed tegen lage drukgebieden, wind en kou, dus ik voel me in de lente en zomer echt veel beter. Ik heb dan meer energie en kan fysiek veel meer aan. 
Nu is het - nadat Januari ongeveer vier maanden duurde - al een poosje Februari. Niet mijn vriendje, maar dit jaar extra want er kwamen virussen om de hoek kijken, dus ik ben herstellende en bot-moe, om er maar eens een mooi anglicisme in te gooien. En ik tel de dagen af totdat het Maart is.  

Wacht. Is het al bijna Maart?

Nou, deze mooie dag hebben we vast binnen. Help me daar nog even aan herinneren als het morgen weer hard waait ;-)

Als je kind een rolstoel mee moet

 Terwijl ik dit schrijf zit Sophie in Rome. Wat op zichzelf al bizar is, dit is namelijk de happening van het gymnasium waar ze op zit en was het niet eergisteren dat ze er vanuit de eerste klas reikhalzend naar uitkeek als iets dat pas ging gebeuren als ze al bijna bejaard was?
Nou, hier zijn we dus... bijna bejaard kind naar de trein gebracht en ze zijn met 83 tieners en 6 begeleiders vertrokken. 

Nu wil het vervelende geval dat Sophie een knieprobleem heeft. Ik zal niet haar hele medische geschiedenis op het net gooien maar ze zal geopereerd moeten worden en maandenlang moeten revalideren. En terwijl ze wacht op de operatie kan ze niet zo ver lopen (en niet dansen, niet rennen, niet gymmen, etc). Maar in Rome lopen ze zo'n 30.000 stappen per dag. Teveel stappen. 
Tja. Daar moest een oplossing voor komen dus ik regelde via Medipoint een rolstoel. Wat niet leuk is, als je 16 bent en verder hartstikke gezond, en je gaat op die enorm bijzondere reis. 

Dus wat doe je dan? 

Nou, dan maak je limonade als het leven je citroenen geeft en bestel je versiersels. Niet veel later stond ik met Sophie spaakkralen vast te klemmen (maar niet de oranje en de groene, die werden afgekeurd) en gekleurde linten in de handvatten te stoppen. Hoppa. Één veel minder stomme rolstoel en gaan met die banaan!

P.S. Intussen, nu ik dit post, is Sophie terug uit Rome. Ze hebben het gewéldig gehad. Geen drama's, geen gebroken botten of andere narigheden, gewoon een hele fijne trip. En de rolstoel ging prima, sterker nog: op een gegeven moment werden er met de twee rolstoelen die er mee waren nog even rolstoelraces gehouden toen ze moesten wachten bij een museum. 

Tieners zijn geweldig.

Zijn dronkaards mensen of overlastgevers?

 Van de week liep ik door het park naar de Mare. Ik weet: dat is geen bijzondere gebeurtenis, want dat doe ik aan de lopende band (no pun intended ;)). Dichtbij de Mare zitten bijna altijd groepjes met vooral mannen, soms een enkele vrouw, mensen die daar de tijd voorbij zitten te kletsen. Intussen weet ik dat er twee groepen zijn, omdat ik regelmatig aan de praat ben geraakt met een aardige Spaanssprekende meneer uit Zuid-Amerika. Die twee groepen mengen -volgens hem - absoluut niet: de ene groep zijn namelijk los borrachos, de dronkaards, en daar wordt niet mee gesproken. 

Ik deed mijn boodschapjes en liep richting de lange route door het park terug, net langs een groepje van die mannen, die muziek op hadden staan en wat meedansten. Ze maakten het gezellig. Ik herkende het nummer: three little birds, en toen een grote Surinaamse meneer al swingend op me af stapte en zijn hand uithield voor een boks, zong ik een stukje mee. "don't worry, about a thing.... 'cause every little thing's gonna be alright..."
Zijn gezicht klaarde op en voor ik het wist liep hij met me mee over het pad, een arm om me heen geslagen. 
"Jij bent gezellig! Ik ga met jou mee naar huis!"
Oeps. "Dat gaan we niet doen."  reageerde ik, automatisch vriendelijk maar beslist. Hij liep nog even mee, me te vertellen hoe gezellig ik was, en toen liet hij los en keerde terug naar zijn vrienden. "Veel plezier!" riep ik, en liep door. 

Kijk. Keek ik even een paar keer om om er zeker van te zijn dat hij niet achter me aan kwam? Ja, dat wel. Maar verder vond ik het hele voorval niet "vervelend". Ik was alert op alles wat er mis kon gaan maar voelde me niet echt onveilig, of zo. Natuurlijk behoor je niet zomaar je arm om vrouwen heen te leggen, maar als dat decorum wegvalt, wat dan? Hij had geen kwaad in de zin, en ik denk ook dat het... nee, ik hoop dat het helpt als niet iedereen gauw wegkijkt, doorloopt, geen contact maakt. Want het zijn nog steeds wel mensen, ieder met diens eigen verhaal. Maar tegelijkertijd mag je jezelf ook beschermen tegen situaties die niet goed of veilig voor je zijn. 

Nu ben ik dus heel benieuwd: wat zou jij doen of hebben gedaan? En wat vind je van deze interactie?

Zo mooi is dat park dus in het winterlicht