Zijn tieners op fatbikes lastpakken?

Het was heerlijk koel na hete dagen en nadat ik bij de osteopaat geweest was besloot ik op mijn mooie fiets en met een mooi boek naar het bos in Heiloo te fietsen. Daar is echt een prachtig plekje, zo vlak naast het fietspad, onder hoge wuivende loofbomen waar je nog net de hemel door kan zien, de grond een glooiende deken van oude bladeren. Ik stapte af, parkeerde de fiets lukraak, ging zitten op een wortel en vouwde mijn voeten onder me. 
Ah. Dat is toch echt het leven. Ik sloeg mijn boek open. 

Al snel kwam de eerste enthousiaste hond. Kwispeldekwispel, en hop, hij sprong zo met zachte, soepele poten tegen mijn schouders. De eigenaar verontschuldigde zich meermaals maar ik vond het geen punt. De hond was jong en enorm lief. En hee... moet ik maar niet middenin het bos gaan zitten toch? ;P

Meerdere mensen kwamen langs en dan zeiden we hallo. Ik las rustig verder, totdat er drie jongetjestieners op twee fatbikes het bos in kwamen en vlak achter me langs reden. 
"Hallo mevrouw." sprak de voorste. "Waarom zit u daar eigenlijk?"
Ik keek op en glimlachte. 
"Ik zit lekker te lezen."
Blijkbaar was mijn antwoord een uitnodiging, want de jongste tiener begon enthousiast aan een heel verhaal. 
"Wat mooi, he? De herfst is mijn favoriete seizoen, met al die mooie bladeren."
"Ja, heel mooi!" beaamde ik, negerend dat het heus nog geen herfst is, want ook al is het nog hartstikke augustus had hij wat die bladeren betrof zeker gelijk. "Maar ik vind de lente toch ook wel erg fijn."
"Ja, zeker." kwam zijn vriend, die achterop zat. "Maar in de herfst, als het dan slecht weer is, en dan binnen..."
"Met warme chocolademelk!" zeiden we in koor. 

Heerlijk, dit. Ik hou van tieners. Het is overigens niet dat ik niet weet dat er ook mensen zijn die zich niet netjes gedragen, hoor. Het is ook niet dat ik zelf nooit iets doms heb gedaan, trouwens, al was ik een vrij brave tiener. Maar gelukkig, als ik gewoon gezellig met ze klets heb ik eigenlijk altijd leuke interacties. 

Ben ik fan van fatbikes? Beslist niet. Maar van die jochies? Zeker wel :-)

Nu zijn we wél op vakantie!

Intussen trouwens niet meer, we zijn al een paar dagen thuis, maar hier de bewerkte blog die ik onder de bomen schreef! 

 Het was nog even spannend, hoor. Mijn buik was het echt hélemáál niet met mij eens en we vertrokken een dag later dan gepland. Maar we vertrokken wel ondanks nog wat zielige buik en sinds gisteren zijn we op een camping in Odoorn, een metropool tussen de bossen en de hunebedden in Drenthe. En jongens, wat een fijne camping is dit. 
Degenen die al even meelezen weten wellicht dat er wat dingen met mij aan de hand zijn fysiek, en daarvoor is het echt bijzonder fijn als er rust is en wat privacy. Dus zo'n camping waar je op een groot open veld met de deur zo ongeveer tegen de achterkant van de volgende caravan aan staat is echt niet voor ons. Thuis hebben we een heerlijke tuin aan het water en je wilt toch niet ál te veel inleveren... 
Nou, dat is nu dus top gelukt. Ontzettend vriendelijke mensen die meedenken en het dan ook prima vinden als je bijvoorbeeld wat later komt. We mochten zelfs uitkiezen uit de vrije plekjes welke we wilden! We liepen een rondje en kozen plekje 107. Wel een beetje dichter bij de N weg maar helemaal lekker verscholen in het bos. In de avond liepen we heerlijk door het bos en langs de heide. 

Gelukkig voelde ik me vandaag weer goed en we gingen dan ook al vroeg op pad, voordat de ergste hitte zou komen. Er was een braderie (vinden S en ik leuk) en rommelmarkt (vindt B leuk) in Exloo, en Google Maps beloofde dat dat 5 km fietsen was. Vol vertrouwen stuurde Maps ons op fietsroutestand... midden het bos in. We hobbelden en bobbelden en ontweken kuilen en diep zand en een hele colonne elektrische buggies die een enorme stofwolk onze ogen injoegen en kwamen uiteindelijk toch alle drie heelhuids aan bij het fietspad. We besloten maar gauw om op de terugweg een andere route te nemen. 
Vanaf Odoorn naar Exloo ligt echt het prachtigste (wel echt) fietspad midden door het bos. Zo ontzettend tof! We namen de wat langere route en kwamen blij aan in Exloo, waar we de fietsen parkeerden bij de ijsboer en de markt opliepen. 

Wat zijn de mensen hier vriendelijk! Een man met een kraampje vol tassen maakte een gezellig praatje met ons over waar hij allemaal op de markt stond en ik vond een supertoffe tas, gemaakt van een oude spijkerbroek!

Iedereen deed leuk, het was niet té druk en na een poosje vonden we zelfs Ben (die tussen de platen was gaan neuzen; ik heb het lang geleden opgegeven om samen over zo'n marktje te struinen: laat die maar lekker studderen tussen de oude platen en andere zooi) terug, vlakbij een kraampje met mooie leren riemen. Nu moet je weten dat Ben echt al honderd jaar een riem heeft die ooit wit was. Intussen zijn er misschien nog een paar witte plekjes en het gat dat hij gebruikt is helemaal uitgelubberd. Haha. Het was dus hoogst tijd voor een nieuwe! De alleraardigste man maakte een prachtige riem voor hem op maat. Toen liepen we terug en uiteraard moest er ijs gehaald worden voor Sophie en Ben. 

Het werd wel warmer maar het was zo buiten in zo'n dorpje nog prima te doen. We stonden nog even in de schaduw van de bomen bij de fietsen het ijsje te eten (nou ja, zij dan), toen achter Ben een oudere man verscheen die ook zijn fiets kwam halen. 
"Gewoon duwen, hoor!" grapte ik. Nee, zei de man met een vrij serieus gezicht, hij was nog even op zijn vrouw aan het wachten, dan hoefde hij maar één keer te storen. En dan zou hij wel zingen van 'opzij, opzij, opzij...'
Nou moet je weten dat er niet op mijn voorhoofd staat dat ik operazangeres ben. Zo lang ik mijn mond niet opentrek ben ik lekker incognito. En ik zong nu ook maar even heel zachtjes "maak plaats, maak plaats, maak plaats..."
Het was genoeg om de man heel hard te laten glimmen en een heel verhaal te laten vertellen. Hihi. Wat hou ik toch van spontane ontmoetingen. 

Nadat de ijsjes op waren fietsten we terug naar de camping, waar ik dit blog ging zitten tikken. In een topje en fietsbroekje is het ondanks de hitte heerlijk toeven onder de bomen. We genieten nog even verder! 

Als dit je uitzicht is ben je toch echt bijzonder on-zielig, niet?

Een onverwachte ontmoeting in Den Haag

Het is vakantie! We zijn niet weg of zo maar Ben heeft wel vrij en dat is supergezellig. Omdat mijn viool al een paar dagen heel slecht klonk, krasserig, bedacht ik dat dat wellicht aan de stapel lag. De stapel is een stokje hout dat staat tussen het onderblad en bovenblad van de viool en de geluidstrillingen overbrengt; als die net effe verkeerd staat klink je viool ruk. Dus we gingen naar Den Haag, naar Lies de vioolbouwer. Echt een enorme straf natuurlijk, want Den Haag is hartstikke leuk en Lies is een schat. 

Ik vond via ParkBee een parkeerplaats waar we niet eerder geweest waren, een klein stukje buiten Chinatown. We parkeerden en vonden de uitgang: een heel klein deurtje na een heel klein trapje dat leidde naar een smalle gang. In die gang lag een jonge man op karton. Hij werd even wakker en keek ons plots aan. En dan schrik je toch even. Ik zei wat ongemakkelijk hallo en we liepen maar snel naar buiten, allemaal even in stilte. We liepen zojuist het centrum in toen Sophie sprak: "Can we maybe buy the man something?" 
Precies waar ik in gedachten ook al mee bezig was. Broodje? Flesje cola? Ben, achter ons, bromde iets waaruit bleek dat hij exact hetzelfde dacht. En dat vond ik in ene zo ontroerend. Mijn gezinnetje <3

We liepen eerst naar Lies, die eens flink klopte op de viool, mij betekenisvol aankeek, nog eens klopte op de viool. 
"Ik dacht niet dat hij open was." piepte ik. 
Violen, zie je, worden gelijmd met beenderlijm. Blijkbaar zijn er verschillende lijmen voor verschillende doelen maar ze hebben één functie: het hout moet kunnen "werken". Als het warm of vochtig is zet hout namelijk uit. Als het koud of droog is krimpt het. Als je zo'n viool dan met houtlijm zou lijmen zou je barsten krijgen in het hout en dat zou veel erger zijn. Maar dit betekent allemaal wel dat (bijvoorbeeld bij weersveranderingen) de naden wat open kunnen gaan staan en dan wordt je viool bijzonder ongelukkig. 
Klop... klop... klop. 
"Hij is wel open?" piepte ik nog maar eens. 
"En hoe." sprak Lies vol vertrouwen, gedragen door decades aan ervaring. "Hij zal hier moeten blijven want de lijm moet drogen."

Een beetje sip liep ik even later terug door de winkelstraten. Meh. De vioolbouwer is op maandag dicht, dus dat werd dinsdag lijmen, woensdag halen. Het was zaterdag. Béétje jammer. Maar hee. Nog een keer naar Den Haag is heus geen straf, toch? 

We liepen de Albert Heijn binnen en kochten broodjes en cola voor de meneer. Daarna zwierven we nog wat rond en gingen vervolgens terug naar de parkeergarage. Zou de meneer er nog liggen? In de parkeer-app drukte ik op "open voetgangersingang" en drukte vervolgens de deur open. Daar lag de man, intussen diep te slapen, zijn jonge lijf uitgestrekt op karton op hard beton. Even twijfelde ik wat ik zou doen, maar wat moet je? Ik zette het zakje met broodjes en het blikje cola maar bij zijn voeten neer en we liepen door.
 Zou hij okee zijn? Het lijkt me zo afschuwelijk als zo'n troosteloze gang je leven wordt, waar mensen (die je veelal eng en/of vies zullen vinden) zich zo snel mogelijk langs je heen wurmen. 

In gedachten verzonken reden we de garage uit, richting ons fijne huis. Wat een mazzel. 

We aten lekkere snoepgroente met hummus naast de Hofvijver

Er stond een grote toren naast het Binnenhof en Ben en ik klommen er op. Zo'n tien trappen en dat ging me eigenlijk supermakkelijk af! Hoera! 

Over uitlaten en vriendinnen

 Ben en Sophie gingen vrijdag in Amsterdam Sophie's beste vriendin M. van het station halen. Beide meiden keken al een poos halsreikend uit naar de reünie want tja, als je beste vriendin in een ander land woont zie je die natuurlijk minder vaak dan je zou willen! Het was warm, en de airco in onze auto heeft het helaas begeven, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook had M wat vertraging maar een 40 minuten later dan verwacht kreeg ik toch een foto van twee blonde jonge vrouwen op de achterbank. Hoera! 

Rustig zat ik hier te lezen toen de auto de straat in kwam. 
De meiden vertelden het me direct. Er was een hard geluid, papa dacht in de uitlaat, en ze waren toch naar huis gereden. Ik ging gauw polshoogte nemen bij Ben, die intussen in de open motorkap stond te turen alsof het zijn brood en boter was. 
"Watskeburt?"
Ben vertelde dat hij dacht dat de uitlaat lek was, en hij stelde voor om op maandag de garage te bellen. 
Tja. Noem me een mietje maar ik vond het toch best een beetje spannend dat hij zo naar huis was gereden en ik belde toch liever even de ANWB om zeker te weten dat er niets van de auto af zou donderen of zo. 

"De wachttijd loopt erg op." sprak het bandje dat mijn oproep beantwoordde. "Als u op een veilige plek staat, kies 1."
Ik koos braaf 1. 
"U krijgt een sms, waarin u zich online kunt aanmelden. De verbinding wordt nu verbroken."
Heb ik al eens verteld hoe ontzettend veel ik hou van AI bots? Is er ook iemand die gelooft dat het inderdaad druk is, en dat ze niet gewoon simpelweg minder telefonisten willen betalen?
Maar goed. Braaf vulde ik zelf alles online in en ik kreeg de optie tussen 'ik sta veilig en heb geen haast' en 'ik heb zo spoedig mogelijk iemand nodig.'
We hadden geen haast, natuurlijk. Maar toch stond er al na een uur iemand voor de deur! (Blijkbaar toch niet zo druk, meneer de AI bot). Een vriendelijke man kwam uit zijn gele auto. Ik legde uit wat er aan de hand was en hield de sleutel omhoog. 
"Moet ik hem starten?" 
"Nee hoor." sprak de man droog terwijl hij met zijn voet pompend op de uitlaat de auto een schurend, hijgend geluid ontlokte. "Ik heb het al gezien."
Hij pakte een soort opvouwbare yogamat uit de auto en lag binnen de kortste keren op de grond. Nog een paar tellen later lag onze einddemper ernaast. 
Sja. Béétje jammer. 
Ik vroeg hem of we nu veilig naar de garage konden rijden. Dat kon. 
"Je hebt wel een sportief geluidje." sprak de man. Ik lachte maar eens. 
"Ja, het is nu een V8." (nu moet je niet denken dat ik iets van auto's weet, ik heb alleen voldoende Top Gear gekeken om in elk geval te snappen wat dat betekent. Ongeveer, dan.)
De man lachte terug en vertrok. 

Nou wil het toeval dat wij normaal gesproken de auto helemaal niet zoveel gebruiken. We doen bijna alles met de fiets. En mijn moeder, die een halve kilometer verderop woont, heeft ook een auto, dus normaal gesproken zou er ook nog een back-up zijn. Maar dan heb je niet met "Sod's law" gerekend! 
Sod's law, of de wet van Murphy, zorgt ervoor dat in het éne weekend dat:
A) Sophie een vriendin te logeren heeft en allerlei uitstapjes bedacht heeft
B) Sophie nog niet kan fietsen want herstellende van knie-operatie en 
C) Mijn moeder weg is naar familie, mét haar auto...
precies dan de uitlaat het begeeft ;)

Maar dan zijn er gelukkig lieve mensen, in dit geval in de vorm van vriendin J., die zonder dat ik erom vroeg aanbood dat we hun auto wel mochten lenen dit weekend. En zo kon het komen dat de meiden tóch al hun uitstapjes kunnen maken <3

P.S. Ik heb Ben nog wel gevraagd om een eventuele volgende keer toch maar wél de ANWB te bellen! 

De fiets is dood. Leve de fiets!

 Met meer dan een beetje schroom ging ik naar de fietsenwinkel. Eigenlijk wilde ik helemaal geen nieuwe fiets. Ik wilde mijn oude fiets. En los daarvan heb ik nog nooit in mijn hele leven een nieuwe fiets bezeten. Altijd tweede- of meerdehands. Maar op Marktplaats zag ik niet veel fietsen in de juiste maat, en ik wilde ook wel graag wat informatie. 

Zo kwam het dus dat ik de Bike Action binnenliep. Een vriendelijke jongen vroeg me naar het verhaal en waar ik naar op zoek was. Uiteraard wilde hij ook weten wat het budget was. Kijk. Deze meneer kent z'n fietsen, dat is me wel duidelijk, want toen ik mijn verhaal had gehouden kwam hij direct met een onverwachte optie: een hybride fiets van Orbea. Die heeft, zo vertelde de aardige jongen, een racefietsframe met een sportstuur, maar ook spatborden, een bagagedrager, naafdynamo, schijfremmen... ongekende luxe als je altijd op een racefiets reed. Hij stelde voor dat hij een S zou bestellen (Tja. Ik ben nou eenmaal niet langer dan 1,67, ik pas heus niet op de maat XL die ze in huis hadden) en dat hij de XL in elkaar zou zetten zodat we hem in elk geval nog konden bekijken. Ik zat nergens aan vast. 

Nou. Dat in elkaar zetten vond ik in elk geval een goed idee en zo kon het komen dat ik een paar dagen later weer in de winkel stond, dit keer met een fiets voor mijn neus die veel te groot voor me was, en een Ben naast me die al zijn 192 centimeters had meegenomen om hem uit te proberen. 
Hij fietste er al gauw op weg en kwam terug met de medeling dat hij fijn was. Ik keek zo eens naar dat frame en toen naar de jongen van de winkel en vroeg: als het zadel nou op z'n laagst staat, kan ik er dan niet op? 
Nou, dat viel te proberen en even later stond ik toch buiten mét de fiets voor een proefrit. Ik fietste de Vondelstraat op en neer, de wind in mijn haren. Wat een fijne fiets! Het stuur was fijn (ik hou niet zo van racefietssturen) en hij trapte supermakkelijk. Ik moest alleen nogal uitkijken met afstappen, ha ha ha. Stel je een kuiken voor op een struisvogelei, dan kom je ergens ;-). Ook was de fiets wat zwaarder dan de oude. Maar was dat erg? De fiets was fijn. Fijn genoeg, met de aanmoediging van mijn lieve moeder die zei "ik betaal de helft wel", om hem te bestellen. 

Nou... de rest is geschiedenis. Een week later was er een fiets. Ik ging nogmaals uitgebreid proberen. Dit keer fietste ik helemaal langs het fietspad naar het park zodat ik goed kon voelen hoe hij zich gedroeg. Ja, de fiets was fijn! 

Superaardige broers bij de fietsenwinkel. Ik kreeg honger intussen want het duurde wat langer dan verwacht, dus Ben kocht druiven. Delen is leuk, toch?

Na de proefrit besloot ik ja, ik durf. Ik koop een fiets. Ben ik dan nu officieel volwassen of zo? Maar goed. Nu is de fiets al drie weken mijn fiets en de eerste 150 km zitten er al op. En ik ben er zo blij mee! Hij is inderdaad iets zwaarder in gewicht maar trapt heerlijk. En ik krijg er vele voordelen voor terug: een spatbord, lichten die het gewoon doen, fijn stuur, een fietstas aan de bagagedrager: Anke is blij :-)

Meer dan een kapotte fiets

 De herinnering staat in mijn geheugen gegrift alsof het gisteren was. We schrijven september 2008 en ik was zwanger, nog maar zo heel pril dat ik nog niet eens kon testen (toch wíst ik het, gewoon, omdat ik het wist). Ik stond in een woonkamer in Den Helder waar een box stond met een verse baby en een geel met blauwe racefiets. Die baby was de reden dat de ietwat stugge Heldenares voor mij haar fiets verkocht. Voorlopig zou ze toch niet kunnen fietsen. Ik keek naar de baby, dacht eens aan mijn eigen buik die niet meer leeg was en zei niks.

Het was echt een hele goede fiets. Duur, ook, ze wilde er €700 voor hebben. Maar toen ik eenmaal een stukje had gefietst en voelde hoe ontzettend fijn hij fietste, en hoe perfect de maat voor mij was, was ik toch om. Een Koga Myata racefiets, eentje waar ik de eerste tijd regelmatig complimenten van fietsers in strakke pakjes over zou krijgen ("mooie fiets!"). Dat boeide mij eigenlijk niet zo, en de kleuren vond ik ook al niet fantastisch. Blauw is mooi, geel ook, de combi hoeft voor mij niet zo. Toch stonden we een kwartier later in een winkelcentrum om €700 te gaan pinnen. Tikkies bestonden nog niet. 

Een paar dagen later fietste ik voor het eerst een eind op de fiets en wát was hij fijn! En toen... tja, toen werd ik strontziek door de zwangerschap en bleef dat acht maanden, waarna mijn bekken ervoor zorgde dat ik ook daarna nog maanden niet kon fietsen. Maar ik stapte er zodra het weer kon op, met baby Sophie in een fietskar achter me aan. 
Jarenlang was de fiets een goede vriend. Ik had fysiek slechte tijden, waardoor ik langere tijd niet kon fietsen, krabbelde op en kon weer steeds langer en steeds verder. Heerlijk. De kleurcombinatie was allang vergeten: dit was mijn perfecte fiets.

En toen gebeurde het. Ben en ik gingen op de fiets naar Bergen en ken je toevallig die vreselijke klinkerstraatjes daar? Knal! Een hard geluid, een stukke spaak. 
Nu is het bijzondere aan deze fiets dat hij maar een paar spaken heeft. Dat was een soort stoer idee van Koga. Ziet er ook supertof uit, totdat je dus één spaak breekt en meteen je wiel stuk is. 

Het werd erger, want Ricycle, de fijne fietswinkel op de Laat, bekeek de fiets eens goed en vertelde me toen dat hem fixen minstens €300 zou kosten. En dat ik me kon afvragen of dat wel de moeite waard was voor zo'n oude fiets. Dat ik ook kon gaan kijken bij een racefietsenwinkel voor een vervanger. 

En jongens. Ik vind het dus zó sneu!! Die fiets, die Sophie's hele leven (letterlijk) mijn fiets was, betekent toch echt wat voor me. Is het nou heel stom dat ik daar sip over ben?
De dag er na ging ik braaf naar de racefietsenwinkel om eens te kijken naar de mogelijkheden. Ook zij wilden toch wel graag even naar mijn fiets kijken en ze waren nog wat harder: ja. Die is af. En die wielen, dat zag er tof uit maar Koga Myata maakte ze maar heel even want ze kwamen er al snel achter dat het een belachelijk idee was. 

Tot zover de beoordeling van de racefietsenwinkel ;-). 

Ik liep, toen we de fiets met de auto ophaalden, nog even bij Ricycle naar binnen. 
"Krijg je nog wat van mij voor het onderzoek?" vroeg ik. 
"Zeker niet." sprak hij. "Dat is gewoon een stukje service."

En zo begon de zoektocht naar de nieuwe perfecte fiets. 

Verdwaald zonder gemeenschappelijke taal

 Ik loop de straat uit richting het park, als een Chinees uitziende meneer met zo'n bezorgfiets me voorzichtig staande houdt. Ik merk meteen aan zijn communicatie dat hij geen Nederlands en ook geen Engels spreekt. En mijn Mandarijn... nou, ik kan zeggen dat ik Anke heet, tot 10 tellen en hallo zeggen, daarmee houdt het wel op en geen van die dingen helpen met iemand de weg wijzen. Wat dat dát is waar hij naar op zoek is is me wel duidelijk. 
Hij houdt zijn rechter wijsvinger omhoog en braaf blijf ik wachten terwijl hij op zijn telefoon in whatsapp iets zoekt. Aan de karakters zie ik in elk geval dat het inderdaad Chinees is. Dat helpt al iets ;-)
Hij haalt een foto tevoorschijn en zoomt in op het adres: een restaurant in Bergen. Oei, dat is niet echt om de hoek. Prima te fietsen hoor, maar als je niet kunt communiceren en geen idee hebt hoe er te komen nog wel een ding. Ik denk even na. Hoe ga ik in Godsnaam uitleggen hoe hij moet fietsen? Ik bedenk me dat ik maar gewoon moet aangeven hoe hij in Bergen komt, dan is hij in elk geval in de buurt. 
Na nog vijf seconden nadenken pak ik mijn telefoon en open Google Translate. Ik verander de doeltaal naar Chinees (oei, wat zal hij lezen, traditioneel of simplified? Ik heb geen idee dus gok maar op simplified) en typ in hoe hij moet rijden, waarna ik op translate druk en de man het resultaat laat lezen. 

Blij kijkt hij me aan en hij wijst nog. Die, en dan rechts en dan links? Ja, knik ik. En dan zwaai ik gedag en loop het park in. 

Jeetje. Misschien moet ik toch weer verdergaan met Mandarijn proberen te leren op Duolingo ;-)

Iemand zin om dit te proberen uit te spreken?