Translate

donderdag 26 november 2020

Spaghetti engel

 Ben is moe. Hij gaat even languit liggen op de grond, terwijl S, die graag op de grond eet, nog haar bord leeg eet naast hem.
Wij maken hier nóóit grapjes, dus ik zeg:
"You're trying to make a snow angel?"
Ben kijkt me met een scheef oog aan.
"I'd need some snow for that."
"You could make a dust angel?" grap ik. Sophie verslikt zich zowat in haar spaghetti.
Ben begint zijn armen op en neer te bewegen.
"I would move my legs, but I fear I'd make a spaghetti angel."




woensdag 25 november 2020

Check mate

 Sophie heeft haar soep op, en ook de drie maiswafels die naast haar kom lagen, de laatsten uit het pak. Dan draait ze zich naar me om.
"Mummy, can I have another cracker?"
Ik schud mijn hoofd. "No, I'm not opening a whole other packet for one cracker."
Ze draait zich terug, maar even later komt het hoofdje weerom. Er glinstert iets in haar ogen en ze steekt drie vingers in de lucht.
"Mummy, can I have *three* crackers? Then you won't have to open the packet for just one cracker."




donderdag 12 november 2020

Postbode, wilt u een snoepje?

 De regen striemt tegen de ramen. Bijna horizontaal komt het in stromen naar beneden. Ik sta in de keuken als ik beweging zie in de voortuin. Het is de postbode, die in een doorweekt zwart met oranje regenpak snel in onze windvang komt staan en huivert. Hij komt duidelijk even schuilen. 

Ik heb het best met hem te doen, eigenlijk. Tuurlijk is het zijn werk en is hij vast niet van suiker, maar het is gewoon echt rotweer. Liefst zou ik hem even binnenvragen en koffie aanbieden, maar dat zal hij vast niet willen, en al helemaal niet in coronatijd.
Maar in de gang staat nog de kom met snoepjes, die gisteravond buiten stonden voor Sint Maarten. Zal ik?
Voor ik het helemaal besloten heb loop ik al naar de gang, pak de kom en open de voordeur.
"Goedemorgen, ik dacht, misschien wil u een snoepje?"

Hij kijkt me verrast aan en reikt in de kom.
"Moet ik zeker ook nog een liedje zingen?" grapt hij terug.
Ik lach.
"Schuil maar rustig, hoor!" zeg ik, en ik loop weer naar binnen.
Hij staat er een poosje totdat de regen afneemt. Dan loopt hij terug naar zijn fiets, en even later loopt hij weer de voortuin in. Dit keer kleppert de brievenbus: de post is er.

Sint Maarten in Coronatijd

 Ik ben echt een groot fan van Sint Maarten, zoals ik al eerder heb benoemd op dit blog.
Lieve kindjes die door donkere straten lopen met een lampionnetje en schattige liedjes zingen voor een snoepje. What's not to like?
Maar dit jaar... dit jaar werd er aangeraden om niet te lopen. En wij houden ons graag aan wat aangeraden wordt, dus ik dacht na over hoe we het dan konden aanpakken en ik maakte een Plan. 

Gisteravond was het zover. Elf November was de dag, buiten stonden snoepjes en een lichtje op de picknicktafel in de voortuin voor hen die wel liepen en binnen waren de kaarsjes aan. Ik had mijn moeder uitgenodigd - natuurlijk - en ik had beloofd dat we Grieks eten zouden maken. Dus toen zij binnenkwam gingen de aardappels in de oven en ging ik over tot het tweede deel van het Plan: spelletjes!
Er is een variant van Trivial Pursuit dat heet: Wedden dat je het weet?, dat me enorm geschikt leek voor de gelegenheid. Het is sowieso een erg leuk spel om als gezin te spelen, omdat het de kennisvragen van Triviant op een toffe manier combineert met inschatten of je medespelers iets zullen weten of niet. Daarvoor kun je dan fiches inzetten, en de fiches van vijf had ik om in het thema te blijven vervangen door toffees van de Ekoplaza.
Het was zó gezellig dat we pas laat gingen eten omdat we eerst het spel wilden afmaken! Uiteindelijk wist ik te winnen en iedereen had snoepjes voor z'n neus om op te eten. Behalve Ben, die houdt niet van snoepjes dus gaf de zijne aan Sophie.
Genoemde Sophie was sowieso een mazzelkont, want ze kreeg lieve oorbelletjes van mijn moeder en een mini-jenga van ons, die ik had gescoord toen we in de herfstvakantie een weekend weg waren in Barneveld.

Toen was het uiteindelijk toch etenstijd. De tzatziki had ik al eerder gemaakt. Dat klinkt wellicht heel ingewikkeld maar is eigenlijk echt heel simpel. Ik gooi het recept wel even op het blog, een dezer dagen, mocht je het zelf willen proberen. Dus hoefden we alleen maar even de gyros te bakken, die mijn moeder had meegenomen, en de pitabroodjes in de oven te gooien. Ben maakte mayo en haalde de aardappels uit de oven en binnen een paar minuten stond een simpel feestmaal op tafel.
We hebben allemaal echt heel hard genoten en ik denk eerlijk gezegd niet dat Sophie ooit nog wil lopen met Sint Maarten, ik denk dat ze vanaf nu elk jaar dit wil ;-)

Goeie traditie voor met Grote Kinderen, toch? 




donderdag 5 november 2020

Body positivity

 Zachtjes remt hij en stapt haast verlegen half van zijn fiets, achter mij op de stoep.
Ik ben zwaar beladen met een volle rugzak met boodschappen en nog twee nettasjes in mijn handen. Hij is een grote man, eind twintig schat ik, dik ingepakt tegen de kou.
"Mevrouw?" vraagt hij zacht. Ik draai me om en kijk hem aan.
Wat wil hij? Wil hij de weg vragen? Of is hier een ander motief?
"Ik moet even iets kwijt." zegt hij dan, en aarzelt even.
"Okee?" antwoord ik.

"Dit moet je niet verkeerd opvatten... maar ik wilde even zeggen dat je echt een heel mooi figuur hebt."
Ik zeg niets, maar de verbazing over deze plotselinge ontboezeming zal vast op mijn gezicht te lezen zijn.
"Het figuur dat ik wil." voegt hij toe in dezelfde zachte stem, en ik hoor dat het uit z'n tenen komt.
"Dank je wel." zeg ik maar. Wat moet ik anders zeggen? Ik glimlach naar hem en ik loop door, terwijl hij weer op de fiets stapt. 

Het is grappig, want in alle eerlijkheid en alle body positivity die ik over Sophie uitstort ten spijt, vind ik het zelf nogal lastig om dat zo te zien. Altijd al, eigenlijk. Als te dikke tiener, als slanke twintiger, en al helemaal na Sophie, toen mijn lijf zomaar besloot dat het een goed idee was om veel aan te komen.
Dit is dan ook wat ervoor zorgt dat, als ik een paar minuten later de voordeur binnenstap en aan Ben dit verhaal vertel, hij direct reageert met iets als:
"Okee, ga je het dan nu eindelijk geloven?"

Hoeveel vrouwen ken ik eigenlijk, die zich simpelweg lekker in hun vel voelen en echt blij zijn met hoe ze eruit zien? 

Deze jongen was oprecht en lief, en hij zette me aan het denken. En hoewel ik nog altijd een stuk liever heb dat mensen me aantrekkelijk vinden om wat zich aan de bínnenkant bevindt, is dat toch waardevol. 




zondag 18 oktober 2020

Wat een avonturen! Lekke banden, bakstenen en meisjes in het donker.

 Gistermiddag besloten we even naar de stad te gaan. Mondkapjes netjes mee, en mijn moeder in haar mooie nieuwe booster, zodat ook zij weer uit de voeten kan!
Wij zouden met zijn drieën op de fiets gaan. Nu had mijn fiets een langzaam leeg lopende band, nadat die gerepareerd werd door de niet-zo-denderende fietswinkel in het winkelcentrum hier, maar doorgaans ging dat toch prima met van te voren nog even stevig oppompen.
Ben pompte de band op en we gingen! Maar al na een paar honderd meter voelde ik het: hij was nu echt, echt lek. We keken elkaar eens aan: wat nu? Uiteindelijk besloten we maar terug te lopen en de auto te pakken. Mijn moeder was intussen al halverwege naar de stad geboosterd, dus we zouden haar nu snel achterna moeten rijden. Ben gaf me zijn fiets, zodat hij kon rennen naast de mijne, ik stapte op en fietste al kontje draaiend (Ben is 1,90 meter, ik 1,67 ;-)) terug naar huis.
Totdat ik bij de bocht kwam. Ik probeerde te remmen, maar ai! Waar zaten die remmen nou? Uit alle macht zocht ik, maar nergens waren de remmen te bekennen. Gauw keek ik om me heen. Voor me was een meneer, die gelukkig zag dat ik in de problemen zat. Ik kon niet de bocht in de weg op draaien, want er was een auto. Dus was er maar één weg: de stoep op en de berm in. Ik tilde het stuur omhoog en reed het gras in, waardoor ik direct afremde en af kon stappen.
Zonder kleerscheuren kwam ik van de fiets af, maar toen Ben zijn fiets van me overnam zag hij direct dat er nu twéé lekke banden in de familie waren. De achterband had ik natuurlijk níet kunnen optillen, dus die was op de stoeprand lek gegaan.
Grumbel. 

We liepen snel naar huis, Ben haalde de wielen uit de respectievelijke fietsen en deed die in de achterbak van de auto, en we reden naar de parkeergarage onder theater de Vest.
Daar vlakbij zit een aardig klein fietsenmakertje (als in, een fietsenmaker met een kleine winkel, de beste meneer zelf heeft een heel normale maat hoor), en daar liep ik eerst naar binnen.
Een band plakken kon wel, maar hij had nog maar één binnenband in voorraad, jammer genoeg. Ik besloot direct dat Ben's fiets belangrijker was, dus dat wiel bleef achter, en mijn band bleef rustig lek in de achterbak.

Het was gezellig, in de stad. Mijn moeder en ik gingen samen smoothies halen bij Kropsla en namen er twee mee voor de rest. We liepen net terug richting de Langestraat toen ze plots per ongeluk met haar nieuwe booster over mijn voet reed.
"Ho!" riep ik, maar helaas.... als je probeert de rem in te knijpen in zo'n booster, is dat blijkbaar juist het gas... dus ze schoot vooruit, en ik belandde in een onzachte en waarschijnlijk niet bijster elegante aanraking met de bakstenen.
Oeps. 

Gelukkig kan ik best goed tegen vallen (let op, mét spatie tussen die laatste twee woorden ;-)), dus ik was okee, hoewel mijn arme moeder wel geschrokken was. 

Ondanks de avonturen was het een fijne middag in de stad. 

In de avond ging ik, zoals vaak, nog een stukje lopen langs de Kanaaldijk. Op een gegeven moment kwam er me een meisje tegemoet fietsen van een jaar of 15/16, haar haar in een rommelige knot. Niets bijzonders, totdat ik opeens een zachte stem achter me hoorde.
"Mevrouw, mag ik iets vragen?"
Ik draaide me om en zag het meisje met haar fiets.
"Natuurlijk."
"Zou ik misschien even mogen bellen met uw telefoon?"
Nu was dat natuurlijk een beetje een spannende vraag. Je weet gewoon niet wie er wel, en wie er niet te vertrouwen is. Maar ik had een goed gevoel bij haar, ze leek me oprecht. Dus ik gaf haar mijn telefoon, terwijl ik dichtbij haar fiets bleef staan om die eventueel vast te kunnen pakken als ze er wél in ene vandoor zou willen gaan. Maar nee: ze belde haar vader. 

“Pap, kun jij misschien dit kind, of dit kind, of dit kind, of dit kind, of dit of dit of dit bellen, dat ik bij de vlotbrug ben?”
Het verhaal bleek, dat ze naar een feestje ging, maar haar telefoon was leeg (tieners! Wat is het met tieners en het onvermogen te beseffen dat telefoons opgeladen dienen te worden?), en toen ze had gebeld hadden de vrienden niet opgenomen, waarna haar telefoon leeg was gebleken.
Nadat ze even met haar vader had gepraat vroeg ze me of ik nog even wilde wachten terwijl hij een van de genoemde kinderen belde. Ja hoor, dat wilde ik best. Ik had geen haast.
We stonden samen even over niets te praten terwijl de laatste stralen licht aan de horizon verdwenen. Ik vroeg haar nog of ze het adres van het feestje niet wist.
"Nou, het is ergens in een wijkje in Koedijk."
Ik keek haar even aan.
"Ik denk niet dat Google maps dát kan vinden."
Toen ging mijn telefoon weer. De vader had iemand bereikt en die kwam spoedig naar de vlotbrug. Opgelost!
We zeiden elkaar gedag en ik liep door, terwijl zij ging wachten op de brug. 

Ze had haar haren los gedaan, toen ik langsliep, en ze wuifde nog even gedag vanaf haar plaatsje op de vlotbrug.

dinsdag 22 september 2020

Plassen in de achtertuin?!

Er zaten twee meisjes hier in de voortuin aan de picknicktafel te kletsen. Sophie was vrijdag verkouden geworden en nu redelijk hersteld, dus ze mochten intussen weer spelen, maar alleen op afstand en buiten.
Op een gegeven moment kwam Sophie binnen en vroeg mij (dacht ik):
"Mummy, can X be here?"
Ik dacht: huh, dit gesprek hadden we toch al gehad? Dus ik reageerde kalm:
"In the front garden or the back garden."
Sophie liep weer naar buiten, maar toen zag ik X opeens naar huis lopen en ik vroeg aan Sophie waarom ze wegging. En pas toen begreep ik in ene wat ze éigenlijk had gevraagd:
"Mummy, can X *pee* here?"
Waarop ik dus had geantwoord dat dat alleen in de voortuin of de achtertuin mocht...

🙈

Ik hoop maar dat X niet thuis vertelde dat ze van Sophie's moeder alleen in de tuin mocht plassen...