Sophie's knie update

 Zo'n vier maanden geleden zaten we bij de chirurg, Sophie en ik, die ons vertelde dat het ongeveer vier maanden zou duren voor ze aan de beurt was voor haar knie-operatie. Vier maanden waarin ze niet kan gymmen, niet kan rennen, maar beperkte stukken kan lopen.
Intussen is het maart, en voor Sophie begon de tijd logischerwijs te dringen. Wat nou als de operatie precies in de CTP (toetsweek) valt, aangezien ze in haar voorexamenjaar zit nogal belangrijk, of wat nou als ze in de zomer niet kan genieten maar moet revalideren? Ik besloot te bellen, hoewel dat absoluut niet mijn hobby is. 

"Wij kunnen geen vragen beantwoorden over de wachttijd" sprak het bandje van de opnameplanning omineus. Ik besloot toch maar te blijven hangen, want ik wilde graag vragen naar hoeveel tijd het zou schelen als ze toch zou besluiten zich te laten opereren bij een kliniek buiten het ziekenhuis, zoals de chirurg als optie had aangeboden. Dat had namelijk als nadeel dat wij niet mee mochten de operatiekamer in - wat Sophie liever wel wil - maar als voordeel dat het sneller zou gaan. Tegen deze tijd het overwegen waard.
"Er zijn drie wachtenden voor u." sprak het bandje verder.
Ik liep van de trap af en wachtte terwijl ik wat opruimde in de woonkamer, en al snel werd er opgenomen door een mens. Ik legde de situatie even uit, en stelde de vraag over hoeveel het zou schelen als ze toch naar Oosterwal zou gaan. 
"Geboortedatum?" sprak de vrouw nogal afstandelijk. Ik zette me een beetje schrap, en gaf de datum door. "Liever wil ze in het ziekenhuis." legde ik uit. "Want dan mogen wij mee in de operatiekamer. Maar tja, ze zit in haar voorexamenjaar, dus haar toetsweken zijn ook belangrijk, het is natuurlijk niet de bedoeling dat ze straks haar examen niet haalt omdat ze geopereerd moet worden."
"Nou." sprak de vrouw toen. "Die vier maanden was nogal optimistisch gesteld, hoor. We zijn nu pas bij de patiënten van augustus. Dus ook bij Oosterwal duurt het wel tot juni/juli."
"Oei. Ah, okee. Die optie is qua timing dan misschien niet zo heel denderend. De zomer is natuurlijk niet de fijnste tijd om acht weken in een koker te zitten en dan te revalideren."
En daar ging de mevrouw, in ene helemaal niet meer afstandelijk.
"Ja, joh, meid, dat moet je niet willen, hoor! Je bent maar één keer 16, da's de leukste zomer van je leven! Nee hoor, da's helemaal niks."
Ik smolt een beetje. Hoe lief was dit? Ik beaamde dat, en gaf aan dat we dan toch beter konden wachten op het ziekenhuis zelf. En dat een beetje wachten niet zo erg was, want er zijn ook mensen die écht niet meer kunnen lopen en natuurlijk is het dan prima dat Sophie wat wacht. Maar dat het wel fijn is om een beetje meer te weten waar we aan toe zijn. 
"Helemaal goed." zei de aardige mevrouw. "Ik doe helemaal niks, behalve als ik nog wat terug hoor."

Wat een fijn gesprek was dat. En wat een fijne, invoelende mevrouw. Ik sprak met Sophie, toen die thuiskwam uit school, en na even wennen vond die het ook prima timing. Haar ogen lichtten op toen ik zei dat ze dan nu wél met rijlessen kan beginnen, omdat ze nu weet dat het nog even duurt. (Het is jammer dat we dat drie maanden geleden niet wisten en ze zo lang op het wachtbankje zat, maar goed.)

Al met al ben ik erg blij dat ik toch gebeld heb.

Op zoek naar de zon: spontaan uitje naar de "savanne" in Nederland

 Gisteren werden we wakker in een grijze, mistige wereld. Het kwik gaf drie graden aan, en het weerbericht vertelde me dat het maar maximaal 10 graden zou worden. Alleen... wat verder in het binnenland zou het wel 16 tot 19 graden worden! 

Kijk... we hebben een auto, he, en die kan zomaar naar een andere provincie rijden. Dus toen iedereen wakker was stelde ik voor om te gaan wandelen. Nou, dat hoefde ik niet twee keer te zeggen dus al gauw zat ik online naar opties in het Gooi of de Utrechtse Heuvelrug te zoeken en ik kwam een wandeling in Soesterberg tegen op "de Lange Duinen."

Het was een gouden greep. In de auto wierp ik af en toe een blik op de temperatuurmeter, die de hele weg langs Amsterdam stug 10 graden aangaf. Maar eenmaal op de A1 reden we de zon in en binnen de kortste keren steeg hij naar 14 graden. Hoera! We parkeerden middenin het bos (we waren duidelijk niet de enigen met dit idee, want de hele parkeerplaats stond vol) en zochten naar het eerste blauwe paaltje. 
Jongens, ik kan zo vreselijk genieten van zo'n bos, en al helemaal als je lekker in je trui rond kunt lopen. En na een paar minuten stonden we zo, hop, in de Savanne. Het internet zei het al: je denkt eerder dat je in Afrika bent dan in Nederland. 
 

Zoek de Echtgenoot en de teckel

Het was best druk maar niet vervelend druk en we liepen gezellig over paadjes en zand, tot we bij een soort oude bunker of zo kwamen. Wat bijzonder, zo middenin het bos, en wat zou het vroeger geweest zijn? In elk geval konden we er eventjes op zitten met onze pleegteckel Teun*. 

*Hoe kom je nou aan een pleegteckel? Nou, zijn baasjes zijn soms op reis en dan komt hij gezellig hier. Voor ons hartstikke leuk, zo af en toe een hondje, voor hun heel fijn dat hij zich hier ook thuis voelt. 

Als je niet door hebt dat je man zijn camera in de aanslag heeft

Bijna omver geknuffeld door mijn tiener <3

Meisjes in silhouet

Ja, ze is zo'n 6 centimeter langer dan haar moeder ;-)

We liepen het rondje rond de duinen totdat Sophie's knie er klaar mee was, maar het is wél gelukt. Het was echt een overheerlijke dag. En wat is dan een uurtje in de auto? We hebben allemaal met volle teugen genoten. En de hond, die op de heenweg nog zat te piepen omdat 'ie zo graag naar buiten wou? Nou, op de terugweg was die volledig K.O. en lag languit uitgestrekt (en dat is best lang bij een teckel ;-)) te slapen. 

Oh wat heb ik toch een hékel aan Februari

 - Intussen schrijf ik dit voorwoordje na de eerste, heerlijke dag met 18 graden, behaaglijk uitrustend onder een lekker wollen dekentje. Het virus dat me wekenlang plaagde is vrijwel verslagen, de energie komt eindelijk weer terug. Oh ja, zó kan het dus ook! Ik ademde met volle teugen de zon in vandaag, en ik lééfde! Zo heerlijk! Eigenlijk zou ik dit mopperblogje dus helemaal niet plaatsen maar hebben we allemaal niet wel eens een moppermoment? Dus weet je wat: ik post het gewoon. Mopper gezellig even mee, als je wilt, ha ha ha. Hier komt 'ie! -

Zo, dat moest er even uit. Maar serieus: Februari en ik zijn mijn hele leven al geen vriendjes. Ik ben sowieso een lente/zomerkind. Ik vind het zo heerlijk als alles groen is en leeft en het lekker weer is en je niet 100 laagjes aan moet om het niet koud te hebben (en zelfs met die laagjes heb ik het vaak nog koud) en het licht is en de zon schijnt. 

In Januari en Februari is dat allemaal niet ;-). Natuurlijk zijn er ook dan zeker dingen waar ik van kan genieten, vooral van dat prachtige winterlicht door kale takken en de bijbehorende prachtige luchten. Gezellige lange avonden met een bordspel en kaarsjes aan. Maar daar houdt het dan ook wel een beetje op en de winter is voor mij verder vooral uitzitten. 

Sinds ik M.E. heb (intussen toch al weer 25 jaar) is dat lente/zomerkind zijn namelijk enorm uitvergroot. Zoals veel mensen met deze aandoening kan ik niet goed tegen lage drukgebieden, wind en kou, dus ik voel me in de lente en zomer echt veel beter. Ik heb dan meer energie en kan fysiek veel meer aan. 
Nu is het - nadat Januari ongeveer vier maanden duurde - al een poosje Februari. Niet mijn vriendje, maar dit jaar extra want er kwamen virussen om de hoek kijken, dus ik ben herstellende en bot-moe, om er maar eens een mooi anglicisme in te gooien. En ik tel de dagen af totdat het Maart is.  

Wacht. Is het al bijna Maart?

Nou, deze mooie dag hebben we vast binnen. Help me daar nog even aan herinneren als het morgen weer hard waait ;-)

Als je kind een rolstoel mee moet

 Terwijl ik dit schrijf zit Sophie in Rome. Wat op zichzelf al bizar is, dit is namelijk de happening van het gymnasium waar ze op zit en was het niet eergisteren dat ze er vanuit de eerste klas reikhalzend naar uitkeek als iets dat pas ging gebeuren als ze al bijna bejaard was?
Nou, hier zijn we dus... bijna bejaard kind naar de trein gebracht en ze zijn met 83 tieners en 6 begeleiders vertrokken. 

Nu wil het vervelende geval dat Sophie een knieprobleem heeft. Ik zal niet haar hele medische geschiedenis op het net gooien maar ze zal geopereerd moeten worden en maandenlang moeten revalideren. En terwijl ze wacht op de operatie kan ze niet zo ver lopen (en niet dansen, niet rennen, niet gymmen, etc). Maar in Rome lopen ze zo'n 30.000 stappen per dag. Teveel stappen. 
Tja. Daar moest een oplossing voor komen dus ik regelde via Medipoint een rolstoel. Wat niet leuk is, als je 16 bent en verder hartstikke gezond, en je gaat op die enorm bijzondere reis. 

Dus wat doe je dan? 

Nou, dan maak je limonade als het leven je citroenen geeft en bestel je versiersels. Niet veel later stond ik met Sophie spaakkralen vast te klemmen (maar niet de oranje en de groene, die werden afgekeurd) en gekleurde linten in de handvatten te stoppen. Hoppa. Één veel minder stomme rolstoel en gaan met die banaan!

P.S. Intussen, nu ik dit post, is Sophie terug uit Rome. Ze hebben het gewéldig gehad. Geen drama's, geen gebroken botten of andere narigheden, gewoon een hele fijne trip. En de rolstoel ging prima, sterker nog: op een gegeven moment werden er met de twee rolstoelen die er mee waren nog even rolstoelraces gehouden toen ze moesten wachten bij een museum. 

Tieners zijn geweldig.

Zijn dronkaards mensen of overlastgevers?

 Van de week liep ik door het park naar de Mare. Ik weet: dat is geen bijzondere gebeurtenis, want dat doe ik aan de lopende band (no pun intended ;)). Dichtbij de Mare zitten bijna altijd groepjes met vooral mannen, soms een enkele vrouw, mensen die daar de tijd voorbij zitten te kletsen. Intussen weet ik dat er twee groepen zijn, omdat ik regelmatig aan de praat ben geraakt met een aardige Spaanssprekende meneer uit Zuid-Amerika. Die twee groepen mengen -volgens hem - absoluut niet: de ene groep zijn namelijk los borrachos, de dronkaards, en daar wordt niet mee gesproken. 

Ik deed mijn boodschapjes en liep richting de lange route door het park terug, net langs een groepje van die mannen, die muziek op hadden staan en wat meedansten. Ze maakten het gezellig. Ik herkende het nummer: three little birds, en toen een grote Surinaamse meneer al swingend op me af stapte en zijn hand uithield voor een boks, zong ik een stukje mee. "don't worry, about a thing.... 'cause every little thing's gonna be alright..."
Zijn gezicht klaarde op en voor ik het wist liep hij met me mee over het pad, een arm om me heen geslagen. 
"Jij bent gezellig! Ik ga met jou mee naar huis!"
Oeps. "Dat gaan we niet doen."  reageerde ik, automatisch vriendelijk maar beslist. Hij liep nog even mee, me te vertellen hoe gezellig ik was, en toen liet hij los en keerde terug naar zijn vrienden. "Veel plezier!" riep ik, en liep door. 

Kijk. Keek ik even een paar keer om om er zeker van te zijn dat hij niet achter me aan kwam? Ja, dat wel. Maar verder vond ik het hele voorval niet "vervelend". Ik was alert op alles wat er mis kon gaan maar voelde me niet echt onveilig, of zo. Natuurlijk behoor je niet zomaar je arm om vrouwen heen te leggen, maar als dat decorum wegvalt, wat dan? Hij had geen kwaad in de zin, en ik denk ook dat het... nee, ik hoop dat het helpt als niet iedereen gauw wegkijkt, doorloopt, geen contact maakt. Want het zijn nog steeds wel mensen, ieder met diens eigen verhaal. Maar tegelijkertijd mag je jezelf ook beschermen tegen situaties die niet goed of veilig voor je zijn. 

Nu ben ik dus heel benieuwd: wat zou jij doen of hebben gedaan? En wat vind je van deze interactie?

Zo mooi is dat park dus in het winterlicht

Hoe je een bad ass tiener opvoedt

Leuke titel hoor, maar je weet uiteindelijk nooit wat nature en wat nurture is, hè? Heb jij het er ingestopt of is het onderdeel van de hardware? Of van allebei een beetje? Maar toch vond ik dit wel een toffe voor een blogje. Mijn tiener is namelijk 16, en een prachtig meisje ook nog. Ze is grappig en zelfbewust en staat stevig in haar schoenen. Ze heeft mijn hoofd, grotendeels, en haar vader's stoïcisme en kalmte. We praten veel, samen, over de wereld, over het heden, het verleden en de toekomst, school, muziek, alles wat in haar omgaat. Uren zit ik op de rand van haar bed, te bomen over het leven. Ik ben soms ook open met haar over mijn eigen dingen, mijn eigen verleden, want ik denk dat het prachtig is om eventuele spoken op te lossen voordat ze je ooit kunnen plagen. 

Intussen staat er dus echt best een relaxte jonge vrouw in het leven. Met vriendje en met bijbaantje in een restaurant. En op dat baantje werkt een jongen die steeds met haar probeert te flirten. Ze had - daar niet bijzonder van gediend - een poosje geleden al duidelijk de woorden "mijn vriend" verwerkt in de conversatie, maar dat hield de jongen niet tegen. En zo kon het komen dat hij haar gisteravond meermaals plagerige duwtjes gaf. En op een gegeven moment op een nogal onaardige toon haar vroeg iets te doen wat hij eigenlijk zelf moest doen.
"Hee, ik ben je hond niet!" sprak Sophie toen. 
"Jammer genoeg niet." zei de jongen. 
En toen kwam het moment waar ik zo trots op ben. Ze hield haar hand afwerend omhoog en sprak rustig:
"Hee, chill effe. Ik heb een vriend."

Zo. Die kun je dus rustig laten schuiven. (Natuurlijk zou het nóg leuker zijn als de jongen gewoon de eerste hint zou hebben genomen en haar met rust zou laten...)

Hoe je echtgenoot heel vies wordt

 Is het in jullie huishouden nou ook zo dat de kleine rotklusjes graag willen blijven liggen, al helemaal als er een echtgenoot aan te pas moet komen? Zo kon het dus komen dat de kajak, die we in de zomer graag gebruiken, op tweede Kerstdag nog altijd in het water lag en de aangeschafte beugels - die al twee maanden klaar lagen te liggen om opgehangen te worden aan de schutting - nog rustig klaar lagen te liggen in hun verpakking. Maar toen ging het plotseklaps vriezen en werd het allemaal iets urgenter.

Met lede ogen keek Ben vanuit de veilige warmte van de woonkamer naar het oprukkende ijs in de sloot die grenst aan onze achtertuin en schoot toen toch maar in actie. Ik vroeg nog gauw of hij hulp nodig had maar nee, hij sprong daadkrachtig de tuin in en ik hoorde direct allerlei zompige geluiden, alsof er een kajak werd geleegd. Toen kwamen er nog wat meer geluiden en al gauw kwam de echtgenoot de achterdeur weer in. Met zijn hele broek zwart van de slijk. Ik rook het vanaf 3 meter afstand.

Sophie en ik keken hem met open mond aan, maar Ben haalde rustig zijn schouders op. 

"Ah." sprak hij toen kalm. "It's just algae." 

(Sophie en ik en onze neuzen vonden het toch wel een fijn idee als hij even een schone broek aandeed ;-))