Ben en Sophie gingen vrijdag in Amsterdam Sophie's beste vriendin M. van het station halen. Beide meiden keken al een poos halsreikend uit naar de reünie want tja, als je beste vriendin in een ander land woont zie je die natuurlijk minder vaak dan je zou willen! Het was warm, en de airco in onze auto heeft het helaas begeven, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook had M wat vertraging maar een 40 minuten later dan verwacht kreeg ik toch een foto van twee blonde jonge vrouwen op de achterbank. Hoera!
Rustig zat ik hier te lezen toen de auto de straat in kwam.
De meiden vertelden het me direct. Er was een hard geluid, papa dacht in de uitlaat, en ze waren toch naar huis gereden. Ik ging gauw polshoogte nemen bij Ben, die intussen in de open motorkap stond te turen alsof het zijn brood en boter was.
"Watskeburt?"
Ben vertelde dat hij dacht dat de uitlaat lek was, en hij stelde voor om op maandag de garage te bellen.
Tja. Noem me een mietje maar ik vond het toch best een beetje spannend dat hij zo naar huis was gereden en ik belde toch liever even de ANWB om zeker te weten dat er niets van de auto af zou donderen of zo.
"De wachttijd loopt erg op." sprak het bandje dat mijn oproep beantwoordde. "Als u op een veilige plek staat, kies 1."
Ik koos braaf 1.
"U krijgt een sms, waarin u zich online kunt aanmelden. De verbinding wordt nu verbroken."
Heb ik al eens verteld hoe ontzettend veel ik hou van AI bots? Is er ook iemand die gelooft dat het inderdaad druk is, en dat ze niet gewoon simpelweg minder telefonisten willen betalen?
Maar goed. Braaf vulde ik zelf alles online in en ik kreeg de optie tussen 'ik sta veilig en heb geen haast' en 'ik heb zo spoedig mogelijk iemand nodig.'
We hadden geen haast, natuurlijk. Maar toch stond er al na een uur iemand voor de deur! (Blijkbaar toch niet zo druk, meneer de AI bot). Een vriendelijke man kwam uit zijn gele auto. Ik legde uit wat er aan de hand was en hield de sleutel omhoog.
"Moet ik hem starten?"
"Nee hoor." sprak de man droog terwijl hij met zijn voet pompend op de uitlaat de auto een schurend, hijgend geluid ontlokte. "Ik heb het al gezien."
Hij pakte een soort opvouwbare yogamat uit de auto en lag binnen de kortste keren op de grond. Nog een paar tellen later lag onze einddemper ernaast.
Sja. Béétje jammer.
Ik vroeg hem of we nu veilig naar de garage konden rijden. Dat kon.
"Je hebt wel een sportief geluidje." sprak de man. Ik lachte maar eens.
"Ja, het is nu een V8." (nu moet je niet denken dat ik iets van auto's weet, ik heb alleen voldoende Top Gear gekeken om in elk geval te snappen wat dat betekent. Ongeveer, dan.)
De man lachte terug en vertrok.
Nou wil het toeval dat wij normaal gesproken de auto helemaal niet zoveel gebruiken. We doen bijna alles met de fiets. En mijn moeder, die een halve kilometer verderop woont, heeft ook een auto, dus normaal gesproken zou er ook nog een back-up zijn. Maar dan heb je niet met "Sod's law" gerekend!
Sod's law, of de wet van Murphy, zorgt ervoor dat in het éne weekend dat:
A) Sophie een vriendin te logeren heeft en allerlei uitstapjes bedacht heeft
B) Sophie nog niet kan fietsen want herstellende van knie-operatie en
C) Mijn moeder weg is naar familie, mét haar auto...
precies dan de uitlaat het begeeft ;)
Maar dan zijn er gelukkig lieve mensen, in dit geval in de vorm van vriendin J., die zonder dat ik erom vroeg aanbood dat we hun auto wel mochten lenen dit weekend. En zo kon het komen dat de meiden tóch al hun uitstapjes kunnen maken <3
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wat fijn dat je een bericht achterlaat :)