Wat hebben een park en een pretzel met elkaar te maken?

Toen we zochten naar een huis in Alkmaar, way back when in 2010, ging ik meestal eerst alleen kijken naar de huizen die we vonden op Funda. Ben werkte toen namelijk fulltime in Amsterdam, en zijn dagen met reis/filetijd waren lang, zijn vakantiedagen zeldzaam. Dus ik nam (toen nog baby) Sophie mee en ging allerlei huizen langs om een voorselectie te maken. Als het dan een tof huis was gingen we later met z'n allen kijken. 

Tot ik bij dit huis binnenkwam. Een fijn huis, goed ingedeeld, maar wat de deal eigenlijk direct sealde was het uitzicht over het water en een groenpartij aan de overkant. Wat een oase! Niet veel later gingen we met z'n allen - inclusief mijn ouders - kijken en was het snel beklonken.

Wat we toen echter nog niet wisten was hoe handig de locatie was! Pas toen we aan het klussen waren, en ik met Sophie in de kinderwagen naar het winkelcentrum in de buurt liep (ik wist alleen nog maar dat het bestond en liep er met behulp van Google Maps heen), ontdekte ik hoe prachtig het park is dat naast ons huis ligt. 

In de jaren er na ontdekte ik elk plekje van het park en intussen is het zo ongeveer mijn tweede thuis. Ik wandel graag en veel; gemiddeld zo'n 7-9 km per dag, tegenwoordig. Ik heb dan ook meerdere vaste routes door het park, waarvan de drie belangrijkste zijn:
*The Circle. Je loopt het park in en... loopt een rondje. Hoe kom ik op de naam, he? De originaliteit spat ervan af! 
*The Pretzel. Je loopt het park in, loopt de helft van het rondje, dan een rondje er aan vast, dan terug. Zie je een thema hier, qua naamgeving?
*The Full Pretzel. Tja. What can I say. Ik ontdekte dat je het tweede rondje van the Pretzel kunt uitbreiden naar de verste uithoek van het park. Intussen zit je dan al meanderend op ruim vijf kilometer. 

Nu ja, daar ben ik dus vrijwel elke dag te vinden, zomer en winter, regen of zon. Maar ik zal eerlijk zijn: ik ben echt wel een zomerkind... ik prefereer de warmte en ik prefereer de zon.
Zo buiten leer je de seizoenen eigenlijk nog beter kennen. Je leert dat, als het regent, het meestal niet constant regent en je best tussen de buien door kunt lopen. (Meestal dan... natuurlijk kom ik ook wel eens terug als verzopen kat). Je leert dat wind, hoewel vervelend, tussen de bomen doorgaans wel meevalt. Je leert hoeveel laagjes je nodig hebt om warm te blijven in welke temperatuur.
En het grootste wat je leert is de schoonheid van elk seizoen. In de winter is dat het licht. Oh, het licht, dat prachtige licht dat door kale takken schijnt. 

Van de week had ik mazzel. Ik ging -dik ingepakt- vrij vroeg lopen, want ik moest boodschappen doen voor de lunch met een lieve vriendin. Het was werkelijk prachtig buiten. Etherisch, hauntingly beautiful zoals ze in het Engels zo mooi zeggen. Ik genoot -heen en weer- met volle teugen. 

Ik deed de boodschappen, ruimde ze weer thuis weg, keek nog eens naar buiten en wat denk je? Mist. Dikke, dikke mist lag als een wattendeken over de bomen aan de overkant, die ik nog amper kon zien. 
Had ik even poepmazzel gehad?

 

Waarom "Mij maken die kilo's niks uit!" eigenlijk niet zo'n aardige opmerking is.

Dit is best een beladen onderwerp, maar ik wil er toch een keer over schrijven. 

Bijna alle opmerkingen die je krijgt als je veel afvalt zijn echt supertof. Lief, prettig, en heel vaak een conversation starter voor gesprekken over gezondheid en het leven die ik heel erg waardevol vind. 
Maar toch krijg je die éne regelmatig. Die éne die stoort, zowel bij mij als bij vriendinnen en kennissen die veel zijn afgevallen. Het zijn de mensen die zeggen, eigenlijk altijd op een klein beetje strenge toon: "Mij maken die kilo's niks uit hoor! Ik vond je sowieso al mooi, of je nou 50 of 150 kilo weegt."

En eigenlijk is dat dus niet zo aardig. 
Stel je even voor dat iemand een anderssoortige prestatie heeft geleverd. Bijvoorbeeld een belangrijk examen heeft gehaald. Zou je dan zeggen: "Ik vond je daarvoor ook al goed, hoor! Mij maakt dat examen niks uit!"
Dat klinkt in ene heel onaardig, toch?
Natuurlijk vond je die persoon daarvoor ook al goed. Stel je voor. Maar daar ging het nu even niet om. 

Bijna alle mensen die veel afvallen doen daar enorm hun best voor en zijn trots op het resultaat. Bijna alle mensen die afvallen horen dan ook graag dat dat zichtbaar is, maar los daarvan is het ook nog eens zo dat de persoon die deze opmerking maakt er eigenlijk vanzelf vanuit gaat dat je alleen af bent gevallen om esthetische redenen. En hoewel dat ergens begrijpelijk is, vooral als dat iemand is die zelf nooit een probleem met gewicht heeft gehad, is dat -sorry- grote onzin. Zoals ik in mijn vorige blog al schreef is dik zijn gewoon echt niet leuk, dus word je er blij van als je van die beperkingen eindelijk geen last meer hebt. Dat de wereld dan met je meeviert is fijn! 

De kern van het verhaal is: het feit dat je iemand complimenteert met de prestatie die die heeft geleverd betekent niet dat je daarmee de dikkere persoon die ze waren afkeurt. 

N.B. Even voor de zekerheid: opmerkingen als "ik vond je altijd al prachtig, maar je straalt nu zo!" en dergelijke zijn helemaal goed, natuurlijk. En de andere kant van het verhaal: gelukkig heeft niemand tegen mij iets gezegd als "nou, gelukkig maar want je zag er ook echt niet uit." want dat zou wél het afkeuren van wie je was zijn, en ik weet dat dat óók bestaat in de wereld en fatshaming is evenmin aardig. 
Het gaat hier even om een vrij specifieke manier van reageren die  bij mensen die veel afvallen niet zo lekker binnenkomt en die daarom toch een keer beschreven mocht. 

Zo! Dat gezegd hebbende een gezellig fotootje of twee en ik wens jullie allen een superfijne zondag! Glij niet uit! ;-)

Zo'n ontzettend leuk King Louie setje gescoord! Één keer raden waar ;-)

Als je van de trap kunt denderen

 Vroegah, heel, heel lang geleden toen ik aan het conservatorium studeerde, was er een grote, hoge trap van de hal naar de bovenkantine, met vrij ondiepe treden. Mijn medestudenten kennen hem ongetwijfeld nog goed. Ik was een tiener, misschien begin twintig en ik had er op de een of andere manier schik in om zó snel van die trap te rennen dat mijn benen vrijwel stil leken te staan en ik heel goed wist dat ik zéker niet zou kunnen corrigeren, mocht er iets mis gaan. 

Die hoge trap is nu waarschijnlijk al afgebroken want het conservatorium is verhuisd en het oude gebouw wordt gesloopt. Maar ook kon ik al heel lang niet meer zo snel van een trap. 

Kijk, veel slanke mensen denken (en logisch ook, want hoe kun je voelen wat je niet hebt geleefd?) dat afvallen voor jezelf vooral te maken heeft met esthetiek. Daarom zeggen mensen denk ik ook zo vaak: "Ik vond je vroeger ook al mooi!" (daarover ga ik deze week nog bloggen.)
Maar eigenlijk is dat maar een klein stukje. Natuurlijk kan ik niet voor alle dikke mensen praten maar degenen die ik heb gesproken erover en ikzelf zijn het erover eens: 
Dik zijn ZUIGT. 
Echt, het zuigt. 
Je kunt je als je slank bent niet voorstellen hoeveel je inlevert als je echt flink overgewicht hebt. Hoeveel dingen minder makkelijk of vervelender zijn, wat er allemaal pijn doet, hoe het je leven beperkt. 
Dat ik hier aan tafel zit met mijn benen over elkaar, dat ik zojuist heerlijk heb geyogaad en alle houdingen kon, dat ik mezelf tijdens zonnegroeten simpel kan opdrukken?
 Dat is onbetaalbaar en waarschijnlijk ook onuitlegbaar. 

Goed. Terug naar de trap. We waren vorige week in de IKEA, om kastjes te kopen voor onder Sophie's bureau. En ik weet niet of je wel eens in de IKEA in Haarlem geweest bent, maar daar is een hoge, ondiepe trap in drie delen. We liepen ernaartoe om naar beneden te gaan en in een opwelling riep ik naar Sophie, die achter mij liep: "Wie het eerst beneden is!" Voor ik antwoord heb gekregen begin ik al te rennen. Ik bedoel, kom op. Ze is veertien, denk je echt dat ze de uitdaging laat liggen? Ik hoor haar lachen en achter me aan komen terwijl ik de eerste trap af begin te denderen. Mijn voeten vallen zacht op elke trede, alsof het vanzelf gaat. De beweging is vloeiend, een cadans die moeiteloos werkt. 
"I'm going to get you!" roept Sophie achter me. 
"No way!" roep ik terug terwijl ik om een stel, dat op het onderste trapdeel loopt, heen ren. Uitgelaten kom ik op de begane grond aan en steek triomfantelijk mijn armen omhoog. 
Niet omdat ik Sophie heb verslagen, natuurlijk. Maar het gloeit in mijn lijf. 
Ik kan dit. 
Ik kán dit. 

Wauw, wat is het heerlijk om dat te ervaren. 

Als je 40 kilo bent afgevallen

 Het is dus echt zo, vandaag. Ik voelde al een poosje dat ik was afgevallen (daarover heb ik gisteren een blogje geschreven maar dat komt later online, haha, dit moet er nu even uit!) maar vandaag zei de weegschaal het ook. 
-40 kilo. Niet afgerond, niet ongeveer, nee, echt veer-tig kilo. Vanaf juni 2022 tot nu. 

Ik ga dan nu nog maar één keer een voor/na foto delen maar daarna stop ik er denk ik mee. Ik merk namelijk dat ik niet meer steeds bezig wil zijn met dat ik zo dik ben geweest. Mensen om me heen zijn (gelukkig) niet meer steeds heel verbaasd, het wordt gewoon. En voor mij ook, en dat wíl ik ook graag. Mensen die me nu leren kennen kennen me zoals ik nu ben. En dat voelt goed.

Ik zal zeker nog doorschrijven over het proces, dat wel. Natuurlijk. Ik zal zeker blijven praten en misschien wel meer doen met andere mensen en hún proces. Hoe dat vorm gaat krijgen weet ik nog niet goed. 

Maar voor nu ga ik gauw lesgeven en deel ik deze foto met veel liefs voor jullie allemaal: 

 

Als mensen vinden dat je nu wel dun genoeg bent

Okee, laat ik eerlijkheidshalve voorop stellen dat mijn hart elke keer weer een sprongetje maakt als iemand zoiets zegt. 
Wait. What? zegt het hart, zegt mijn binnenste dat nog altijd niet helemaal gewend is aan wat de spiegel me vertelt. Zeggen ze dat nou echt? Over mij? 
Vaak roep ik dan gauw dat ik officieel nog altijd een kilo te zwaar ben. 

En dat is dus een interessante want ik geloof dat ik nu wel ongeveer hetzelfde figuur heb als voordat ik zwanger werd, zo'n 15 jaar geleden. Ik was toen zo'n vijf kilo lichter dan nu. 
En dat kan dus misschien toch wel kloppen. 
Laten we elkaar geen Pietje noemen (behalve als je toevallig Pietje heet, dan mag het ;-)), ik heb natuurlijk wat huid over. Ik heb alsnog mazzel want het valt alles mee, maar aan mijn bovenbenen, bovenarmen en onderbuik zie je gewoon wel dat er 40 kilo minder Anke is. 
En los van dat ik niet kan helpen dat ik daarvan baal weegt die huid natuurlijk ook wat. 

Verder ben ik onnoemelijk veel fitter dan voordat ik zwanger werd. Ik wandel, fiets en yoga dat het een lust heeft, en mijn kuiten en armen worden echt flink gespierd. 
Spieren zijn, zoals we allemaal weten, zwaarder dan vet. Mijn middelomtrek is prachtig gezond, mijn visceraal vet is laag. (Dat is orgaanvet, dat kunnen ze meten met zo'n supersonische weegschaal die ze bv in sportscholen hebben.). Dus dat BMI van 25,5 zegt eigenlijk niet zo heel veel. 
Zegt iedereen.
En iedereen heeft gelijk.

En toch, en toch, en toch. Ik zou zo blij worden als dat BMI toch ooit nog onder de 25 komt... ook al weet ik heel goed dat ik niet mag zeuren.
Mag ik dan even, op mijn eigen blog, toch een piepklein beetje zeuren? Ik hoop op nog een paar kilo, al was het alleen maar als buffertje, maar wees gerust: ik ben niet bereid om daarvoor iets te veranderen in een eetpatroon dat megagezond is en goed voor me voelt. Ik ga niet minder eten dan goed voor me is, alleen maar om een weegschaal, no way. Ik deed dit hele proces natuurlijk al nooit voor het afvallen maar voor mijn gezondheid, en dat is in de tijd niet veranderd. Dus in de tussentijd vind ik wat ik in de spiegel zie best okee, en verder wachten we af en we gaan het zien, de komende maanden :-)

Omdat iedereen houdt van voor- en nafoto's ;)

Als je vluchteling bent

 Ik loop het park in, zoals ik elke dag minstens één keer doe. We hebben enorme mazzel dat we naast een prachtig park wonen waar je heel goed een pretzel van 5 kilometer kunt lopen, zo midden in de stad. Naast het park staat een winkelcentrum, het is tien minuten fietsen naar het centrum en met 20 autominuten ben je in het bos. Een betere locatie voor een huis is voor ons zowat niet te bedenken. 

Ik loop over de brug en sla zoals altijd rechtsaf. Even verderop, rechtdoor op het fietspad staan twee jongens met fietsen die op een briefje kijken, en net als ik het pad neem dat van ze wegvoert roept er eentje: "Hello?"
Meteen hoor ik aan de toon dat ze verdwaald zijn, of iets anders nodig hebben. Ik loop naar ze toe en vraag: 
"Are you okay?"
"Doctor." zegt de ene jongen, terwijl hij me het briefje aanreikt. Ze zijn denk ik een jaar of 25, gekleed in casual kleding, eentje breed gebouwd, eentje heel smal. De stem van de jongen die me aansprak is vriendelijk en beleefd, zijn vriend houdt zich verlegen op de achtergrond. Op het briefje staat 'tandarts de Mare.' Ik wijs in de verte en vraag ze in het Engels of ze dat gebouw daar zien, daar moeten ze links en dan rechts, maar in hun hulpeloze gezichten zie ik direct dat ze er geen iota van begrijpen. De jongen laat zijn telefoon zien, waarop regels vol met tekens staan die ík dan weer niet begrijp: een vertaal app. Ik probeer ertegen te praten maar hee, dit schiet niet op. 
"Syria." zegt de jongen dan en mijn hart trekt zich samen. Want verder hoeft hij niks uit te leggen, niet waar? 

"I'll walk you there." besluit ik, en gebaar ze me te volgen. Ik bedoel, ik ga lopen, toch? Even 500 meter de andere kant op is geen punt. Ze volgen me dankbaar en zo lopen we stil, want ik spreek geen woord Syrisch en zij niks anders, met stevige pas richting de Mare.
Maar wacht. De jongen zei 'doctor', maar op het blaadje stond tandarts. Even checken. Dus ik wijs op mijn wang en vraag:
"Dentist?"
De jongen knikt. 

"Centre!" zegt hij blij als de eerste gebouwen in zicht komen. Ze zetten hun fietsen gauw bij de rekken en we lopen de Mare in. Ik hou mijn hand uit voor het papiertje om te checken of we wel naar de goede plek gaan. Er staat dat de afspraak om 9:30 is. Ik kijk subtiel op mijn horloge: het is 9:38. De jongen naast mij, die misschien geen Nederlands spreekt maar beslist niet achterlijk is, grijnst ongemakkelijk. Hij weet dat hij te laat is. 

Je zult toch vluchteling zijn? In een vreemd land waar je niemand kent, waar je de taal niet spreekt, waar je jezelf niet kunt helpen? Het grijpt me naar de keel. De praktijk komt in zicht en ik besluit even mee naar binnen te lopen. Er is ten slotte geen enkele manier waarop ze zelf kunnen uitleggen dat ze het niet konden vinden. 
Achter de balie verschijnt een aardige mevrouw en ik leg snel uit dat ik de jongens in het park heb gevonden, dat ze als het goed is een afspraak hebben, ze verdwaald waren en ik hoop dat dat niet erg is. Ze knikt begrijpend en richt zich op de jongen.
"Mustafa?"
Mustafa knikt ook en ze bedanken me wel drie keer terwijl ik ze succes wens en weer naar buiten loop.

Waar ik vrij ben. Waar ik een huis heb. Waar geen oorlog is. Waar mijn hele gezin samen is. Waar ik de taal spreek, goed opgeleid ben, werk heb dat ik enorm graag doe. 
Stel je toch eens voor dat je dat allemaal achter zou moeten laten omdat je land door oorlog verscheurd wordt? 

Ik loop, weer alleen, het park in langs de andere kant van de Mare. Het is volle herfst, het ruikt aarderig, houterig, de bomen strekken zich kalend boven me uit. Een kleine bonte specht hupt tussen verkleurende bladeren van tak naar tak, zwart wit rood in een palet van oranje en geel. Een vlaamse gaai scheert langs me heen, op zoek naar zijn volgende bes. 

De wereld is voor mij helemaal gewoon. Maar toch moet ik er bijna van huilen. 

Als je voor de gek gehouden wordt

Ding, dong! Rond vijf uur gaat de bel. Ben komt net beneden na het werk en doet de deur open. Een jonge enthousiaste vrouwenstem vraagt wie er zo mooi muziek maakte. 
Het gesprek gaat even door en ik word nieuwsgierig. Is dit een verkoopster? Zo klinkt het wel, en we hebben een sticker boven de bel dat die hier niet welkom zijn. Ik loop naar de kamerdeur en trek die open. 

Een meisje van een jaar of 20 staat voor de deur, jas een beetje open zodat Ben haar waren goed kan zien, en kijkt me aan alsof ze enorm blij is mij te zien.
"Maakte u zulke mooie muziek?"
"Nee, dat was mijn dochter. Maar komt u iets verkopen?"
"Nee hoor, nee." stelt ze gerust. "Ik kom voor een buurtonderzoek. U heeft vast wel gezien dat er in deze buurt een groot project is geweest?" Onschuldig kijkt ze Ben in de ogen. "Dat er met busjes gereden is?"
Ben schudt van nee. Hij blijft rustig maar ik ken hem te goed en voel zijn ongeduld. 
"Oh! Als het goed is heeft u er ook een mailtje over gehad." vervolgt ze. 
"Nee, ik heb helaas geen mail ontvangen." zeg ik. Ben beaamt: nee, geen mails hier. 
"Oh! Goh!" zegt het meisje met de onschuldigste blik van Nederland. "Ik zie hier namelijk dat jullie als énige nog niet mee doen met de prijsverlaging van gas en licht!" Cue een kokette wimperknipper. "Hoe komt dat?"

Ken je die van die aap en die mouw? Nou, die dus. 

"Sorry, ik vertrouw het niet." zeg ik rustig en vriendelijk. "Volgens mij ben je hier om ons een energiecontract aan te smeren en daar hebben we geen interesse in."

Direct valt de onschuldige gezellige act van het meisje af. Haar ogen richten zich al op het volgende huis. 
"In dat geval wens ik u een hele prettige dag." zegt ze op snerpende, boze toon, draait zich om en loopt de voortuin uit.