Plassen in de achtertuin?!

Er zaten twee meisjes hier in de voortuin aan de picknicktafel te kletsen. Sophie was vrijdag verkouden geworden en nu redelijk hersteld, dus ze mochten intussen weer spelen, maar alleen op afstand en buiten.
Op een gegeven moment kwam Sophie binnen en vroeg mij (dacht ik):
"Mummy, can X be here?"
Ik dacht: huh, dit gesprek hadden we toch al gehad? Dus ik reageerde kalm:
"In the front garden or the back garden."
Sophie liep weer naar buiten, maar toen zag ik X opeens naar huis lopen en ik vroeg aan Sophie waarom ze wegging. En pas toen begreep ik in ene wat ze éigenlijk had gevraagd:
"Mummy, can X *pee* here?"
Waarop ik dus had geantwoord dat dat alleen in de voortuin of de achtertuin mocht...

🙈

Ik hoop maar dat X niet thuis vertelde dat ze van Sophie's moeder alleen in de tuin mocht plassen...

"Ik ben niet zo moeilijk", deel twee

 Ha! Ha! Je moet ook niet over dingen bloggen hè, dan kun je erop wachten dat je het weer tegenkomt ;)

Ik moest even bloed prikken vanmorgen. Nu schijn ik gezegend te zijn met mooie aderen, dus dit is een non-issue, eigenlijk. Zo kwam ik binnen bij Starlet en in de wachtkamer werd net een mevrouw binnengebracht door een verpleegster. Ze spraken Spaans met elkaar. 
Nu wil het geval dat ik een poosje geleden besloot dat ik het leuk vond om Spaans te leren, en begon met Duolingo (een app waarmee je allerlei talen kunt oefenen.) 
Een talenknobbel kan ik niet ontkennen, dus door die app en het kletsen met mijn lieve vriendin uit Costa Rica spreek ik intussen best redelijk Spaans. 
De mevrouw werd alleen gelaten door de verpleegster en zat duidelijk behoorlijk in de rats. Ik glimlachte bemoedigend naar haar, en ze vroeg me in het Spaans of ik Spaans sprak. 
"Si."

Ze vertelde me het hele verhaal waarom ze daar zo zat, en ik hoop zo dat dat dan een beetje helpt, dat als je daar bent, en de taal niet spreekt, en omringd bent met mensen - behalve die ene verpleegster - die je niet begrijpt en die jou niet begrijpen... ik hoop zo dat een vriendelijk gezicht dat je wél begrijpt een beetje helpt, ook al had ik geen idee wat ik kon zeggen om het beter te maken. Dus ik was dankbaar dat ik stomtoevallig de juiste taal sprak op de juiste plaats. 

Ik werd binnengeroepen door een jonge verpleegster met supertof paars haar die mijn armen betastte, besloot tot een ader en daar een naald instopte. Het eerste buisje werd gevuld, maar het tweede buisje glipte uit haar handen en stuiterde weg over de grond. 
Ik zag haar schrikken en denken: "Shit! Wat nu?!" 
Ze keek naar de grond, naar waar het buisje lag, wat ze niet kon oprapen terwijl ze de naald vasthield (en ze mocht hem ook vast niet meer gebruiken vermoed ik) en vervolgens met enig verlangen naar de bak waarin andere, gelijke buisjes lagen. 
"Zal ik hem even vasthouden?" bood ik aan. 
Ze keek verrast op. "Als je dat durft?"
"Ja hoor." zei ik. "Ik ben niet zo moeilijk." 
Ik moest er bijna van glimlachen, door die blog natuurlijk, maar ik hield me in. 
"Nou, dat blijkt wel! Ik weet niet wat ik zou doen in deze situatie." 
Ik pakte voorzichtig de naald over, zij pakte een nieuw buisje, nam de naald weer over en binnen een paar seconden was het gepiept. 

Ik liep naar buiten en moest er toch eventjes om grinniken, dus schreef ik het op. Mogen jullie meegrinniken :)

"Bij jou is alles niet zo moeilijk hè, geloof ik?"

In ene kwam een herinnering boven. 

Ik zal een jaar of 16/17 geweest zijn en we woonden in mijn geliefde ouderlijk huis aan de Dirklangenstraat in Delft. 
Aan de overkant woonde Overbuurvrouw. Dat is wellicht als je het leest best een logische naam, maar zo noemde ik haar ook echt. Altijd. Mijn ouders ook, zelfs. Ze heette Wil, maar ik geloof dat ik dat toen amper doorhad. Ik ging elke week op vrijdagavond bij Overbuurvrouw op de thee en kletste honderduit met deze surrogaat-oma. En elke avond bonste ik op mijn slaapkamerraam tot ze me zag, en dan zwaaiden we elkaar welterusten. 

Op een dag was ik alleen thuis toen de bel ging. Voor de deur stond de -ik meen, het is lang geleden- schoondochter van Overbuurvrouw, met een jonge baby. Ze was enigszins in paniek, want ze had gedacht dat Overbuurvrouw thuis zou zijn om op de baby te passen terwijl zij naar haar belangrijke afspraak ging. 
Ik nodigde haar binnen en probeerde Overbuurvrouw te bellen, geloof ik. Dit was nog in het tijdperk vóór mobiele telefoons, toen dinosaurussen en ammonieten de aarde bevolkten. Ze was er echt niet. 
Ik zei tegen de schoondochter dat ze de baby best even bij mij mocht laten. Ze wist natuurlijk wel wie ik was, van Overbuurvrouw. Ze keek me dankbaar aan en begon de baby te installeren. 
"In principe heeft 'ie niks nodig, hij gaat gewoon liggen en een beetje voor zich uit kijken." zei ze, terwijl ze de baby neerlegde op een dekentje en een luiertas ernaast legde, voor-het-geval-dat. "Ik ben over minder dan een uur weer terug."
Toen ze bijna wegging keek ze nog even om en zei, met een blik in haar ogen die ik nooit meer vergeten ben; 
"Bij jou is alles niet zo moeilijk hè, geloof ik?"
Ik glimlachte maar een beetje en zwaaide haar uit. 

Ik weet nog dat het me blij maakte, die opmerking. Dat ik het fijn vond om gezien te worden als iemand waarbij het niet zo moeilijk was, en bij wie je best even je baby kon achterlaten. 
En dat was ik ook, natuurlijk, ook al voelde het voor mij toen allemaal helemaal niet zo makkelijk, het leven. 

Als ik er nu zo aan terugdenk vind ik het eigenlijk best heel bijzonder. Want het klopt op zich best. Hier mag een hele hoop, het is hier Huize de Zoete Inval, en iedereen mag komen zoals die is. 

Toch bijzonder, dat die mevrouw dat zo zei, tegen mijn zestien-jarige zelf. Soms ziet misschien een vreemde iets in je, lang voordat je dat ooit zelf hebt gezien. 

Slaapliedje voor hen die nog niet willen slapen

Elke avond ga ik haar weltrusten zeggen. Ze is al elf, maar dit zijn wat van de mooiste momenten van de dag. Niets hoeft meer, alles is gedaan, en voorlopig ben ik nog de belangrijkste persoon op aarde.
Nog eventjes.
Ik ga naast haar op het bed zitten, kruis mijn benen onder me en we praten over alles, en over niets. Eigenlijk wil ze nooit dat ik wegga, maar in slaap vallen waar mama bij is; dat kon ze als baby al niet. Dus het moment van "weltrusten liefje, I love you" komt altijd.

Vanavond zei ze: "Sing me a song that's like five minutes long", toen ik al was opgestaan om de kamer uit te gaan. Ik keek haar peinzend aan.
We maken vaak nog muziek, heel zachtjes, vlak voor ze haar bed ingaat, op de elektrische piano in de studio. En ik heb binnenkort een concert met mijn geweldige duopartner, waar we ook wat quatre mains stukken spelen. Daarbij zit een ongelooflijk prachtige berceuse van een hedendaagse componiste: 
"Berceuse pour ceux qui ne veulent pas encore dormir"
Slaapliedje voor hen, die nog niet willen slapen, dus. Zelfs de helft van het stuk die ik met mijn twee handen spelen kan is al prachtig. Ik kijk naar mijn grote dochter in haar bed en ik vind het een strak plan, dus ik laat haar deur open en loop naar de studio aan de andere kant van het overloopje. De tablet staat nog op de piano. Ik zet hem aan en speel het stuk, zo zachtjes dat niemand het horen kan behalve zij en ik.
Het stuk duurt denk ik een minuut of vijf, en ook al is zij in een andere kamer, we beleven het samen.
Ik sla het laatste akkoord aan, doe de piano uit en dicht en loop terug haar kamer in. Ik zie een glimmend gezichtje op het kussen.

"Mummy, can you do this more often?"
Ik knik, en buig me voorover om haar nog een knuffel en een kus te geven.

Ja, liefje, dit kan ik zeker vaker doen.

Backstage bij een opname, of: hoe het écht gaat ;-)

ClassicNL, wat vroeger ClassicFM was, schreef een leuke wedstrijd uit voor musici. Het doel was simpel: neem iets op in je woonkamer en stuur dat in. Ik zou eigenlijk iets met mijn duopartner opnemen, maar die was niet zo lekker, dus besloot ik gisteren om zelf iets te zingen en te begeleiden.
Nu is het zo dat ik ziek ben geweest. Heel waarschijnlijk was dat het coronavirus, omdat werkelijk alle symptomen klopten. Gelukkig kwam ik daar goed doorheen hoor, maak je geen zorgen, maar het duurt effe voordat je daar helemaal van hersteld bent, logischerwijze. Dus, hoewel ik al 2 weken beter ben, is mijn stem dat nog steeds niet helemaal. Ik kon daarom dan ook niet onbeperkt zingen en mijn stem deed het nog niet zoals ik graag zou willen. 
We namen op, gisteren, in 2 of 3 takes. En toen hoorde ik de opname terug, mét wat ervoor kwam. En omdat ik daar zelf erg om moest grinniken wilde ik met jullie delen:
Hoe neem je een filmpje op als je nog herstellende bent van wat waarschijnlijk het coronavirus was?

Wat het publiek níet ziet of hoort.

Sopraan hoest, en schraapt haar keel.
Man moppert op het apparaat.
¨This is a pain in the arse to work!¨ mompelt hij in zichzelf (ik heb al lang geleden geleerd om op dit soort gemompel simpelweg geen antwoord te geven: hij zegt het namelijk niet tegen mij en als ik reageer is hij verbaasd.)
Sopraan zingt de eerste paar noten van het lied, in een poging die goed op de rit te krijgen.
Man vraagt zich hardop af of hij genoeg ruimte heeft op het apparaat.
Sopraan zegt: ¨you can delete the last one anyway. I sang best on the other one, but, yeah, the angle was crap.¨
Het geluid van hakken klinkt. Meestal komen er geen schoenen in ons huis, maar op zo´n opname is het toch wel leuk als je iets knaps aan je voeten hebt.
Een neus wordt gesnoten terwijl man nog steeds poogt de vorige opname te deleten.
Sopraan schraapt nogmaals haar keel.
¨Okay, I´ve deleted several minutes.¨ zegt de man dan.
¨Okay!¨ zegt de sopraan, en zingt even een toonladder van hoge g naar g1. Zingt even ¨splendeurs¨, want wil weten of haar borstregister nog enigszins meewerkt.
Gebaart veelbetekenend naar haar kont. ¨You don´t necessarily have to get this on the recording, you know?¨
Schraapt nog maar eens haar keel en vraagt:
¨Are you ready for it?¨ Zingt: ¨REA-DY!¨ in een octaafsprong naar beneden vanaf dezelfde hoge g (da´s niet per ongeluk, als je de noten van het stuk kent ;))

En dan? Nou, dan komt er dus muziek. Je bent van harte welkom om te liken (graag zelfs!) en te delen op social media.

Enjoy!
Fauré - après un reve

Aangevallen door een koe!

Heerlijk vinden we het, lopen in het bos in Castricum. Zodra het enigszins droog is zijn we daar toch vaak wel te vinden in het weekend.

Vandaag gingen we met ons gezinnetje en mijn moeder lopen.

Eerst klommen we in een boom.

We lopen het liefste een eind van de gele route (we weten de weg, dus we zwerven nog wel eens er vanaf ook). En die route gaat door een prachtig stuk bos, waar ook wilde koeien lopen.
Prachtige koeien zoals deze:

Die koeien zijn natuurlijk hartstikke mak. Anders mochten ze niet in een natuurgebied waar zoveel mensen lopen zijn. Dus toen er weer eens koeien op het pad lagen liep iedereen er rustig langs. 

Totdat we bij een prachtige zwarte koe kwamen. ¨Mama, kijk eens wat een mooie koe!¨ zei Sophie. ¨hij is zo mooi... zwart!¨

Het was inderdaad een erg mooie koe.
Totdat de koe haar kop omdraaide. Ik stopte meteen Sophie achter mijn arm en maakte aanstalten om rustig door te lopen.
Dat vond de koe níet goed. 

De koe vond namelijk dat wij weg moesten en draaide zich om en liep op ons af. 

(nee, zoals je ziet waren we niet te dichtbij)

Gelukkig kan Sophie goed reageren. Dus terwijl ik rustig bleef staan en mijn best deed om zo vriendelijk en rustig mogelijk over te komen rende zij weg, de heide op, de kant waar géén koeien waren. De koe chargeerde me en ik keek naar de grote horens. Zou ik ze vast moeten pakken?
Op zo´n moment heb je zoveel ruimte in je hoofd dat je alle details ziet.
De koe stopte gelukkig en keek me aan, en zo kon ik rustig achteruit lopen. Ze volgde me niet, dus kon ik snel achter Sophie aan, die met een bleek bekkie stond te wachten, en haar in mijn armen sluiten.
Ben, die de hond van mijn moeder in zijn armen had en dus machteloos toe had gekeken, was ook die kant op gelopen, terwijl mijn moeder, die de andere kant op de bosjes in was gegaan, nu ook veilig langs de koeien kon.

Wát een avontuur.  

Dan hier nog even vanuit het gezichtspunt van Sophie: 

Volgende keer gaan we met een grote omweg om de koeien heen, hoe rustig ze ook aan het grazen zijn! Je weet nooit wanneer een koe het op haar heupen krijgt... 

Impromptu Kerstuitvoering

Ik vraag aan Ben: heeft Sophie haar opname mee?

Sophie heeft haar opname niet mee. Shit. Zucht.

Vandaag is het kerstontbijt op Sophie´s school. Een heerlijke vrije school met een fijne juf. Ze wil graag ¨jingle bell rock¨ zingen. Ik heb besloten niet te begeleiden, want er zijn al zeker acht kinderen die ¨iets¨ willen doen. Hoef ik daar toch met mijn grote neus niet tussen te gaan zitten? Sophie zal zingen met de opname die ze ook gebruikt als ze op straat zingt. Maar, die heeft ze dus nu niet mee.

Ik besluit om toch maar de opname met pianobegeleiding naar school te brengen. Ook al had ze er natuurlijk zelf aan horen te denken, weet ik dat ze enorm teleurgesteld zal zijn als ze niet kan zingen (of a capella moet zingen).

Tien minuten later loop ik de klas in. Het is er rustig en liefdevol. Alle kinderen hebben mooie kleren aan en zitten aan tafeltjes met bordjes met lekkere broodjes en cake voor hun neus. Ook de rondlopende hulpouders J en E én de juffen zien er mooi uit. Ik steek er maar schamel bij af in mijn fleecetrui en yogabroek, maar hee, ik ben hier dan ook alleen maar om iets af te geven.

Sophie ziet me en vliegt naar me toe. ¨Mama!! Je bent tóch gekomen!¨
Een dikke knuffel later vogelen we samen de minidiscspeler en speaker uit zodat ze kan gaan zingen.
Na haar liedje vraagt J: ¨Ga jij niks zingen?¨
¨Nee¨, leg ik uit, ¨Er zijn al zoveel kinderen die wat willen doen joh.¨
J is het er niet mee eens en intussen valt E in: er zou toch echt iets gezongen moeten worden.
Mijn moeder, die het vanzelfsprekend eens is met de vorige spreeksters, roept intussen de juf erbij.
¨Juf! Vind je ook niet dat Anke iets moet zingen?¨
Dat doet het. De hele klas begint te roepen: ¨Zingen! Zingen! Zingen!¨

Daar kun je natuurlijk niks meer tegenin brengen, dus de fleecetrui en ik begeven ons naar het keyboard dat op de lessenaar van de juf staat. Ik heb de telefoon van J in mijn handen, waarop ik even snel bladmuziek van Oh holy night heb opgezocht.
Ik ga zitten, zet het volume iets harder, want een Anke maakt meer herrie dan lieve tien-jarige kindjes, en sla het eerste akkoord aan.
Het keyboard begint direct enorm enthousiast en keihard te beatboxen.
Verschrikt trek ik mijn handen ervan af en kijk er verbaasd naar, terwijl het keyboard gezellig doorgaat met zijn ritme. Alle volwassenen en het grootste deel van de kinderen liggen plat van het lachen.

Ik zet het keyboard uit en aan, en dan doet hij het.
Tijdens Oh holy night is het stil. Mijn stem doet het voor geen meter natuurlijk, kom op, het is kwart voor negen ´s-ochtends en ik voel me niet denderend. Maar ik voel aan de sfeer hoe fijn ze het vinden.
Na de solo begeleid ik de hele klas nog even met Jingle Bells en Stille Nacht.

Er volgt een luid applaus en als ik opsta en wegloop van het keyboard krijg ik een dikke knuffel van de juf.

Volgend jaar neem ik geloof ik maar gewoon bladmuziek en een gitaar mee ;)