Sporten opbouwen na en bij ziekte

Als kind was ik heel smal, heel atletisch en sportief en ik had een oneindige hoeveelheid energie.
Exact zoals Sophie nu dus.

Soms gebeuren er in een mensenleven dingen die je op een zijspoor zetten en verregaande gevolgen hebben, die je wellicht helemaal niet meteen overziet.
Bij mij was dat de meningitis toen ik 11 was. Bacteriële meningitis is een ontsteking aan het hersenvlies die hartstikke dodelijk is. Ik ging er bijna aan onderdoor en het herstel duurde enorm lang.
Zoals ik al eerder schreef kwam ik erna enorm aan. Ook trok mijn linkerbeen, en intussen weet ik dat de latere M.E. klachten er waarschijnlijk ook veel mee te maken hebben. Dit omdat al je organen een enorme oplawaai krijgen, en dat werkt dan lang door. Heb ik me laten vertellen ;)

Dus van een gezonde spring-in-het-veld werd ik een meisje dat niet meer sportte en vooral in haar kamer boeken las. En eigenlijk heb ik er toen ook nooit zo heel hard over nagedacht. Het ging gewoon zo.

Toen ik een jaar of 18 was sportte ik wel veel en dat vond ik echt heerlijk! Maar toen ik 20 was kreeg ik M.E. en jarenlang kon ik niet sporten. Ik hield aan de zwangerschap van Sophie later bekkeninstabiliteit over. Ik deed een yoga-opleiding en die hielp enorm met dat bekken, maar ook daar ging ik constant over mijn grenzen heen dus na een jaar moest ik stoppen.

Nu ben ik sinds een jaar of twee écht aan het opbouwen en dat dat kan heeft twee redenen. Ten eerste de behandelingen van de osteopaat! Ik heb veel meer energie en ik kan dus meer. Maar de tweede reden is dat ik voor het eerst, zo´n twee jaar geleden, mijn gezondheid op de eerste plaats (na mijn gezin natuurlijk, dus eigenlijk de tweede plaats) ben gaan zetten. 

Eerst wandelen. Dát heeft prioriteit. Niet werken als je dat eigenlijk niet kunt. Alleen aannemen wat je zeker aankan. Je schema licht houden zodat er tijd is. Zodat er energie is om te werken aan je gezondheid in plaats van dat je vecht tegen windmolens. Je niks aantrekken van wat een ander kan. Wat je zou móeten kunnen (van jezelf). Wat een ander víndt dat je zou moeten kunnen. Eerlijk luisteren naar jezelf en de balans vinden tussen inspanning en ontspanning. Zodat je doet wat je kunt, niet meer en niet minder dan dat. Jezelf vergelijkt met jezelf en met niemand anders.
Mijn karakter is eigenlijk behoorlijk van de catagorie ¨hoppa, gáán met die banaan¨. En dan ga je gauw over je grenzen heen. Ik heb echt moeten leren om mijn lijf goed te verzorgen en mijn grenzen te respecteren. Daar was ik dus zo´n jaar of 16 mee bezig... (*schudt eens even haar hoofd naar zichzelf*)

En nog trap ik er regelmatig in hoor. Want het blijkt dus dat ik echt enorm van sporten houd!! Zo heerlijk om lekker een eind te fietsen op de hometrainer of de racefiets. Zo heerlijk om te wandelen bij een mooie zonsondergang (maar ook in de zeikregen met je poncho, lekker vechten tegen de elementen!). Zo heerlijk om met mijn gezin naar het park te gaan met een bal. Zo heerlijk om de ¨runner´s high¨, de endorfine rush die je van sporten krijgt, te voelen!
¨Waar ligt de grens?¨ is niet altijd een eenvoudige vraag. En voor veel van de ¨onzichtbare ziektes¨ ook een vraag die elke dag een ander antwoord kent. Maar we leven en we leren, om er maar eens een mooi Anglicisme tegenaan te gooien.
Dus de afgelopen maanden zat ik op de strafbank en ik baalde! Want ik had zoveel opgebouwd!
En nu geniet ik van het weer opbouwen. Ik kijk even niet naar waar ik vorig jaar was rond deze tijd, maar naar waar ik 4 weken geleden was :-). En ik accepteer wat nú kan en geniet.
Ik kocht bij Decathlon zo´n Medicine Ball (een rubberen bal van 5 kg die je bijvoorbeeld kunt stuiteren om je armspieren en kernspieren te trainen), want ik ben behoorlijk afgevallen en ik krijg (shock, horror) kipfilets onder mijn armen!!! Dat vond ik een uitermate goede reden om meer krachttraining te doen...

Vanavond in het park heb ik de bal 100 keer gestuiterd en 20 keer overgegooid/gevangen. En we hebben heerlijk cricket gespeeld. Ik heb met volle teugen genoten. Op de terugweg voelde ik mijn spieren (lekker!!) en mijn bekken voelde als elastiek (oeps...)
Duimen jullie nu mee dat ik de grens vóór ben gebleven?

Echt Eten: Supersimpele Boekweit Chapati (Glutenvrij, melkvrij, vegan, suikervrij)

Het is zo ongelooflijk geweldig om me béter te voelen. Wat onwijs fijn is het om weer te kunnen functioneren. Ik ben nog altijd niet 100%, maar ik kies ervoor om te kijken naar wat ik allemaal weer wél kan in plaats van naar wat ik nog niet kan.
En één van de dingen die ik weer kan is wat normaler eten!! In de ¨zieke¨ maanden kon ik alleen maar wat rijst, wat vlees, wat fruit en wat rijstmelk eten/drinken. Dus stel je voor wat voor wereld er nu open gaat!
Zo stond er net als ontbijt brunch dit op het menu:



 Het is een boekweitchapati uit de oven met sla, zelfgemaakte uiensaus, (vega) mayo en gerookte kip.
(De kip roken we meestal zelf maar wegens 1000 graden buiten is ´ie nu gekocht)

En die chapati is overheerlijk dus bij deze deel ik het recept! Deze chapati is VRIJ van een hele hoop dingen: gluten, melk, suiker, dierlijke dingen (ja dat ik er dan zelf kip op stop is even een ander verhaal ;)), maar ook gewoon alle troep die er vaak in eten zit dat je in de supermarkt koopt.
Laat je niet afschrikken, het is echt heel eenvoudig. In twee minuutjes ben je klaar.

Ingrediënten:

• Boekweitmeel, 100 gram (bij mij is 120 gram 2 porties trouwens, dus je kunt meer of minder doen)
• Olijfolie, eetlepel
• Zout, 1 gram (naar smaak. Ik ben niet zo bang voor zout. Wel GOED zout natuurlijk, uit de zee, met mineralen!)
• Eventueel sesamzaadjes of maanzaadjes of lijnzaadjes... leef je uit!

Vervolgens komt er een Hele Moeilijke Stap. Je mikt meel, olie en zout bij elkaar in een kom en mengt het! Ja, ik weet het, ik vraag een hoop!

Je mengt het met water tot je een soort pannenkoekbeslag hebt. 

Dan spreid je het uit op bakpapier (bij de Ekoplaza heb je grote rollen heel goed bakpapier wat helemaal niet duurder uitkomt) en je gooit er je eventuele zaadjes overheen. Ik vind het lekker om er nog een beetje olijfolie overheen te druppelen en een beetje peper op te malen. Maar dat hoeft niet (en iets anders kan ook, leef je nogmaals uit)

Het moet in de oven op een graad of 180 (maar ook dat komt niet nauw) tot het goudbruin is. Ik schat een minuut of 10 maar dat is zo verschillend per oven, let er maar gewoon een beetje op.

Ik heb deze belegd met sla, ui, kip enzo. Maar je kunt er alles op eten wat je wilt. Avocado. Hummus. Lekker tomaatje erbij. Kaas natuurlijk een optie (voor hen die ertegen kunnen). 

Boekweit is ook nog eens hartstikke gezond. Het is trouwens enigszins prijzig in de Ekoplaza /Odin maar wij bestellen het in balen online, dan is het heel goed te doen. Duur is sowieso relatief want zelfs al betaalde ik wel €4 in de Odin, voor 16 porties is dat ook weer geen drama :)

Eet smakelijk! 

O o o hóe blond?

Bijna huilend komt ze binnen. Ze is haar touw kwijt, dat ze gisteren op de braderie heeft gekregen. Het is zo´n regenboogtouwtje wat je kunt gebruiken om met je handen bijzondere knopen te maken. Dé rage van 2018, laat ik me vertellen.

Ze weet zéker dat het touw bij BFF I moet liggen. Maar, ze hebben daar gezocht en het ligt er niet.
I oppert in ene dat het misschien wel in het kastje kan liggen, omdat haar vader daar alles neerlegt wat ´ie vindt. Rennend gaan ze weer zoeken. Maar even later keert ze teleurgesteld terug.
Een vermanend ¨Maar Sophie, let dan ook eens op je spullen¨ klinkt van de kant van de ouders.

¨Misschien heeft het jongetje, dat ook in de speeltuin was, het wel meegenomen!¨ Vreest ze.
Er wordt in haar kamer gezocht en zelfs op zolder, ook al ¨ben ik daar niet geweest mama¨.
Maar nee. Geen touw. Er komen tranen en een kind klimt op schoot.

Na een poosje loopt ze naar de tafel en ik zie dat er iets in haar achterzak zit. ¨Sophie, wat heb je in je zak?¨
Je ziet zowat een gloeilamp boven haar hoofd aangaan. Met grote ogen kijkt ze me aan. ¨Mijn TOUW!!!¨

Ik snap níet van wie ze dit soort dingen heeft ;-)

Over overgewicht en je relatie met eten.

Over overgewicht bestaan een enorme hoeveelheid vooroordelen en de érgste daarvan vind ik dat het ¨simpelweg een kwestie is van minder eten en meer bewegen¨. 
Het klopt dat er mensen bestaan die teveel eten. Die fastfood halen en veel suiker binnenkrijgen. Sommigen van die mensen worden (veel) te dik, en als die minder gaan eten en meer gaan bewegen vallen ze af. Maar veel mensen die zo eten worden helemaal niet te dik. En heel, heel veel mensen die te dik zijn eten niet zo. 

Alle mensen die denken dat het zo´n simpele kwestie is nodig ik uit om de BBC documentaire ¨Why are thin people not fat¨ te kijken. Daarin zetten ze mensen met ondergewicht op een dieet van 3000 calorieën per dag. De gevolgen zijn zeer interessant (Spoiler: ze worden niet in ene dik!!) 

Als tiener heb ik last gehad van overgewicht. Dit kwam nadat ik op mijn elfde meningitis (hersenvliesontsteking) doormaakte. Ik kwam snel en veel aan. Nu kom ik ook uit een familie vol overgewicht, dus ik heb uitermate slechte overgewichtgenen. Ook werd ik al jaren enorm gepest en waren ¨dikzak¨ en ¨miss Piggy¨ veelgehoorde scheldwoorden, ook al was ik absoluut niet dik. Mijn relatie met eten, die als kind altijd prima was, verslechterde in rap tempo en ik begon vaak te eten totdat ik er misselijk van werd. 
Op mijn 16e kreeg ik dat onder controle, en door veel sporten en weinig eten viel ik 20 kilo af. 

Toen werd ik ziek, eind 2000. En ik begon aan te komen omdat ik niet meer zo hard kon sporten. En ik werd zieker en zieker. Gelukkig ging ik toen naar een allergiespecialiste en toen ik stopte, op mijn 20ste, met de voedingsmiddelen waar ik op reageerde, viel de rest van het gewicht van me af. Ik was toen behoorlijk ziek. In zes weken viel ik 15 kilo af. Op mijn lichtst woog ik 57 kilo en tot aan mijn zwangerschap (2008/9) woog ik rond de 60 kilo. 

Toen ik zwanger werd werd ik heel erg ziek. 8 maanden lang kon ik amper eten, de laatste maanden kon ik niet meer lopen, mijn lijf was óp. 

Na de zwangerschap voelde ik me alsof ik uit de gevangenis was vrijgelaten. Ik at nog altijd gezond, precies zoals ervoor, maar toch kwam ik aan en aan en aan. Later bleek dat mijn schildklier daar iets mee te maken had. Zonder dat ik ook maar íets raars deed kwam ik zeker 40 kilo aan. 

In 2016 kwam ik onder behandeling bij een geweldige osteopaat en voelde ik me steeds beter. Ik kon veel meer, was en ben enorm gemotiveerd dus liep en fietste veel, nam thyreoïdium (een natuurlijk schildklierhormoon) en eindelijk stabiliseerde het gewicht.

Maar intussen had ik absoluut geen goede relatie met eten. Ik voelde me schuldig over werkelijk alles wat ik at, hoe gezond dat ook was. 

Totdat ik er klaar mee was. Ik wist: ik kan hier gewoon niks aan doen. Ik móet eten. En vanaf dat moment heb ik langzaam dat schuldgevoel losgelaten. Ik heb maar één doel wat betreft eten: ik wil mijn lijf geven wat góed voor mijn lijf is, en waar het om vraagt. Ik eet niet als ik niet wil eten. Ik stop met eten als ik genoeg heb (dit vond ik lang erg lastig). Ik wil absoluut niet werken met bepaalde hoeveelheden. Ik wil mezelf niet straffen en niet belonen. Ik wil luisteren naar mijn lijf, dat is alles. Ik ben okee, precies zoals ik ben. 

Ik eet uit mezelf, blijkt, niet veel en als je calorieën zóu tellen kom ik zo rond de 1500 per dag uit (de laatste maanden haalde ik dat niet maar gelukkig kan ik nu weer redelijk eten!). Ik heb geen honger meer en geen eetbuien. En ik ben afgelopen jaar 10 kilo afgevallen. Laatst op een zondagochtend gingen we naar Bergen, maar wilde ik niet eten. Dus at ik niet. Toen we in Bergen waren (zo fijn dat ik dat weer kon!!!) met het gezin wilden zij vis en patat. Ik heb een stukje paling en 5 patatjes meegegeten en toen was ik vol. En dat was okee. 

Ik heb een hele periode paleo gegeten. Dat deed niet veel. Ik heb voedingsmiddelen gescheiden. Dat deed niet echt iets. Het enige wat echt iets deed was de schuld, de straf en de beloning loslaten. 

Toen ik naar een orthomoleculaire voedingsdeskundige ging om mijn darmen te helen, vertelde ik haar dit allemaal omdat ik aan wilde geven hoe ik erin sta. Ik sta heel erg open voor eten als medicijn, als brandstof, wat past bij mijn constitutie, hoe bouw ik dingen op etc. 

Ik sta minder open voor dingen waar ik wel tegen kan (wat momenteel niet zoveel is) niet mogen, voor controleren, voor “druk”, voor eten op vaste tijden en in vaste hoeveelheden (het ergste aan de antibiotica vond ik niet de misselijkheid maar het feit dat ik persé moest eten om 8 uur in de ochtend en avond). 

Het ligt allemaal nogal gevoelig, zoals je leest. 

Ik wil natuurlijk graag afvallen, maar dat verbleekt bij hoe graag ik gezond wil zijn. En wil doen wat goed is voor mijn lijf. Daarin mag mijn EigenWijsheid, die behoorlijk goed snapt wat ik nodig heb op voedingsgebied, er zijn. 

En nu deel ik het hier. Omdat ik denk dat er een omvorming zou mogen zijn. Ten eerste van de gedachte dat alle dikke mensen mensen zijn zonder doorzettingsvermogen die veel, vet en zoet eten en niet bewegen of sportief zijn. Moet je voor de grap eens kijken wat echtgenoot Ben, slanke, lange Ben, allemaal in zijn mond stopt. En die komt geen grammetje aan. Knap hè, van hem, dat hij zo slank blijft? Nee. Helemaal niet knap. Hij heeft simpelweg de mazzel dat hij een zeer goede vertering heeft en dus niet dik wordt. 

Maar belangrijker, omdat ik hoop dat mensen die dit lezen die worstelen met hun gewicht er misschien iets uit halen. Wie weet helpt het iemand om anders te kijken naar zichzelf, of naar iemand anders. 

Overigens kon de bovengenoemde voedingsdeskundige alleen maar zeggen dat ik het prima deed qua voeding en kwam haar input vooral in supplementen. Ze zei: ¨als jij zou eten zoals de gemiddelde Nederlander zouden je testresultaten er nog veel slechter uit zien¨. En dat is ook zo. Ik eet zeer gezond en vind gezond en goed eten ook enorm belangrijk. Ik heb alleen de pech dat mijn lijf dat nog niet zo door heeft. Maar zo langzamerhand komen we ergens. En per sé weer 60 kilo wegen, dat heb ik losgelaten. Het zou fijn zijn. Maar gezond zijn is vele malen belangrijker. Ik zal later nog wel eens bloggen over wat ik dan bijvoorbeeld eet en wat ik denk dat gezond is. 

Goed, écht eten eten, uit pure, échte grondstoffen. Genieten daarvan. Dáár gaat het mij om. 
Een mooi boek om hierover te lezen vond ik ¨The unbearable Lightness¨ van Portia de Rossi. Een werkelijk prachtig autobiografisch boek over een eetprobleem (en oplossing).

Zo, einde aan het Zware Onderwerp. Morgen zal ik bloggen over grappige dingen, I promise! 

Ik zou het erg leuk vinden in de comments mee te lezen hoe dit voor jou is! 

Anke, 2005

Uit met allergieën: Bagels and Beans

Op zondag gingen we met z´n viertjes (ons gezin en mijn moeder) naar Haarlem.
Het eerste wat ik daarover te zeggen heb is: ¨YYEEEEAAAHHHH JIEEEHAAA!¨ Ik kon weer naar Haarlem ;-)
In het centrum liepen we gezellig rond. Natuurlijk brachten we een bezoekje aan de Lush, waar je al van verre ruikt hoe heerlijk het daar is. Sophie en ik kochten/kregen allebei een body butter en nu zitten we al twee dagen de hele tijd aan onze armen te snuffelen. Verder zijn we best normaal hoor.
Natuurlijk gingen we even naar Ananda, waar ze prachtige stenen hebben, wierrookjes, boeken en zo.

En toen wilden ¨ze¨ iets eten bij Bagels and Beans. Nou moet ik momenteel nog heel erg voorzichtig zijn met eten dus voor mij is er niet echt iets te vinden, maar Sophietje kan alleen maar niet goed tegen suiker, melk en tarwe. Toch is het daardoor voor haar bijna onmogelijk ergens te lunchen.
Maar dus niet bij Bagels and Beans!! Ze hebben daar bijzondere bagels, die heten ¨Oathies¨, die gemaakt worden van o.a. haver (ja, je verwácht het niet met zo´n naam), en zeer glutenarm zijn. Je kunt ze bestellen met de hele menukaart, waaronder de optie met geitenkaas en honing. Helemaal Sophie-proof dus! Het kind was de koningin te rijk. Ze heeft echt zitten smullen.
En ik word er dus zo enorm blij van als een bedrijf inspeelt op de mensen die allergieën hebben! Geweldig dat ze zoiets op het menu hebben staan! Hopelijk ben ik zelf gauw weer beter genoeg dat ik ´m ook durf te proeven!

Voor nu dus een grote ¨dank je wel¨ aan het adres van Bagels and Beans :)

(B&B Haarlem zit aan de Gierstraat 49. Ze hebben er ook overheerlijke smoothies en heel veel keuze voor vega, vegan, en voor ¨gewone¨ mensen ook)

Muzikale families, toen en nu

Mijn vader speelde gitaar. Niet erg goed en ook niet erg subtiel, in alle eerlijkheid. Maar hij deed het wel en genoot ervan.
Hij had een hele ringband met nummers uit de jaren ´50, ´60 en ´70. Dingen als ¨country roads, take me home¨, ¨green green grass of home¨, ¨bluebirds over the white cliffs of Dover¨, ¨are you lonesome tonight¨... je krijgt er een beeld bij.
Hij zong niet erg goed en ook niet erg subtiel, maar vol overgave.
Mijn moeder, die nooit serieus heeft gezongen maar wel enorm muzikaal is, vulde er een haast verlegen tweede stem bij aan. En ik genoot ervan. We zongen vaak ´s-avonds en dan werden er uit de band liedjes gekozen om te zingen.
Hoe ouder ik werd hoe meer derde stemmen ik verzon. En als we op vakantie waren en de gitaar tevoorschijn kwam verzamelde zich een kring mensen om de zingende familie.
Los van het grappige, maar niet enorm nuttige feit dat ik een hoop liedjes uit mijn hoofd ken die de meeste mensen van mijn generatie überhaupt niet kennen, heeft dat liedjes zingen me nog veel meer gebracht. Er was muziek in huis! En we hadden in die muziek samen een passie.

Wat mijn vader trouwens wél heel erg goed kon was het bouwen van dingen. Wat zijn ogen zagen konden zijn handen maken. Zo maakte hij bijvoorbeeld gitaren. En hij bouwde voor kleine Anke een gitaar. Helaas was die Anke er niet zo in geïnteresseerd dus duurde het nog jaren voordat ik uit mezelf gitaar ging spelen. En zijn mooie massief houten gitaar erfde ik van hem en is een van mijn meest geliefde bezittingen.

Die herinneringen, zittend in een kring liedjes zingen die we goed kenden en waar we van hielden... het heeft me zeker gevormd. Het was zo heerlijk dat in het gezin waar ik opgroeide muziek een rol speelde. En nu denk ik er aan terug met liefde en een beetje weemoed.

Intussen hebben we natuurlijk zelf een dochter en die heeft aan muziek geen gebrek. Zij groeit op zoals de mensen waarop ik vroeger een beetje jaloers was op het conservatorium: die de klassieke muziek met de paplepel hadden ingegoten gekregen, die al precies wisten welke componisten welke stijlperiode waren. Voor haar is muziek zo vanzelfsprekend als ademen. Als ze iets wil zingen hoeft ze het maar te vragen en mama heeft het al opgezocht en speelt en zingt het even voor haar, neemt een begeleiding op... voor haar is het normaal.

Vorige week gingen we naar een vriendin, samen in de auto. Sophie vroeg: zullen we liedjes uit Chicago zingen? Die film keken we een paar weken geleden en ze is er heeelemaal weg van dus intussen kent ze alle liedjes. Ze zette cell block tango in en ik viel in. We zongen uit volle borst, zeker toen het tweestemmig werd. De hele weg naar de vriendin toe zongen we liedjes uit Chicago. En toen we er waren zei ze: ¨mama, zingen we op de terugweg ´all that jazz´?¨

Later dacht ik er zo eens over na. Misschien is dit wel onze versie van de kring met de gitaar. Samen in de auto Chicago galmen. Hopelijk kijkt ze er later met net zoveel liefde op terug.

Ben ik een consuminderaar?

Dit was zomaar iets waarover ik nadacht. ¨Ben ik een consuminderaar?¨

Ik weet niet wat het is maar ik krijg altijd een beetje jeuk van het woord. Hoewel ik wel enorm achter het gedrag sta. Kijk, ¨wij¨ in het Westen willen steeds maar van alles. En we willen het het liefste NU. En we willen er het liefste zo min mogelijk voor betalen. We willen ook niet stilstaan bij wie de producten heeft gemaakt. Of bij de grondstoffen dat het kostte. Of wie die grondstoffen heeft gemaakt, of hoeveel vervuiling erbij kwam kijken. Wij willen iets nú, dat is ons récht, en we hebben ook het recht om er verder niet over na te denken.

En daar word ik heel verdrietig van. En aangezien verbeter de wereld, begin bij jezelf, zijn wij zeker bewuste consumenten. We proberen veel tweedehands te kopen, plastic komt er hier zo min mogelijk in, we maken veel zelf, schoonmaakproducten zijn natuurlijk of bio (Sonnet). Verzorgingsproducten zijn zelfgemaakt of zonder troep en als we iets willen kopen denken we daar goed over na.

Maar ik ben niet Roomser dan de Paus. Ik blijf shoppen hartstikke gezellig vinden én als we iets echt graag willen komt dat er eigenlijk altijd wel. Sophie is helemaal een struggle, dat kind wil werkelijk álles hebben en nóóit iets weggooien. Ik probeer haar dus te leren dat genoeg Genoeg is. En dat is dan ook meteen de kern ervan.

Wat ik absoluut doe is iets één keer kopen. Dus een goeie pan die ik ook nog hartstikke mooi vind, in plaats van 10 keer een Action pan die weer stuk gaat. Het maakt me dan ook niet uit dat dat meer kost, want de milieuvriendelijkheid en duurzaamheid is belangrijker voor me.

Het verschil tussen mij en het beeld dat ik heb van de gemiddelde consuminderaar, is dat het voor mij vooral om bewustzijn gaat. Zowel van het milieu, uitbuiting, grondstoffen en zo, als van ¨is dit iets wat ik echt in mijn ruimte, in mijn huis wil hebben? Of heb ik Genoeg?¨ Terwijl in mijn beleving het voor de gemiddelde consuminderaar vooral om geld gaat. En dat wil ik dan zelf niet het belangrijkste laten zijn. Laat vooral van je horen als je dit heel anders ziet!
Ben ik dan een minimalist? (Lacht even heel hard van binnen...)
Nou, wellicht ooit? Maar voor nu hoef je maar even in mijn kopjes-la of kledingkast te kijken om even mee te lachen ;-)

Ik denk dat er mensen zijn die zullen zeggen: ¨ja, jij hebt makkelijk praten, maar ik heb geen geld om een goeie pan te kopen.¨ En ik weet dat er mensen zijn die van 50 euro moeten rondkomen per week en nee, die kunnen dan geen nieuwe goeie pan kopen (misschien wel voor een Action-prijs in de Kringloopwinkel of via Marktplaats?) Maar wij zijn zelf verre van rijk (financieel dan, verder vind ik ons hartstikke rijk!) en ik denk dat het vooral te maken heeft met prioriteiten. Met kwaliteit over kwantiteit. Met bewust kiezen wat je wel, én wat je vooral níet met je geld doet. Waar je aandacht aan geeft, groeit. Dus als je goedkope troep bij de Action haalt, zegt dat iets anders dan dat je voor dezelfde prijs iets kwalitatief veel beters tweedehands van Marktplaats koopt. Denk ik dan :-). En ik lees ook veel blogs van mensen die helemaal niet veel verdienen maar toch heel rijk zijn met wat ze hebben. Ik hou dus wel heel erg van consuminderblogs :-D

Voor nu is de kern voor mij:

• Denk na over waar je product vandaan komt, wie het produceerde, hoe vervuilend het was
• Kijk eens of je iets ook tweedehands kunt vinden 
• Denk bewust na of je iets nodig hebt, want wat je al hebt is vaak ook al goed
• Zorg ervoor dat de spullen waarmee je je omringt, spullen zijn die écht bij je passen en waar je écht blij van wordt
• Als je iets koopt, koop dan iets duurzaams
• Vermijd alles wat van plastic is. Het is en blijft vervuilend en giftig. Je kunt naar de codes kijken, want er zijn wel betere en slechtere onder de plastics, als je het niet kunt vermijden
• Wij genieten minstens zo hard van een middagje wandelen en tennissen in het park als van shoppen
• Zoals zo vaak gaat het allemaal om balans. Als we allemaal een beetje meer zouden nadenken, iets bewuster zouden worden, zooo dát zou een verschil maken! Vele beetjes maken samen een grote!