We're not in Kansas anymore

 Ik ken Den Haag goed. Ooit studeerde ik er, aan het conservatorium. Ik groeide vlakbij op, in Delft, en in de weekends fietsten we graag naar Den Haag om te shoppen. 
Intussen komen we er niet zo vaak meer maar vandaag parkeren we weer eens op het Plein. 
We hebben een getalenteerde dochter. Nee, dat is geen opschepperij, of aandachttrekkerij. Dat is simpelweg hoe het is en met dat feit komen allerlei andere dingen mee. Gave dingen, soms ingewikkelde dingen. 
Muziek is haar passie. Niet geheel onverwacht, natuurlijk, gezien mijn beroep en hoe ze opgroeit maar dat ze zó muzikaal zou zijn wisten we van tevoren ook niet.

Zo komt het dat we onderweg zijn, want vandaag heeft ze een quatre mains pianorepetitie met de piepjonge winnares van een belangrijk concours en haar docente, voor een concert binnenkort. We besloten om van te voren een rondje te lopen en misschien even naar het Mauritshuis te gaan. Ik kan dat tegenwoordig, weet je, gewoon meerdere dingen op één dag doen (*doet een vreugdedansje*). 
Eerst lopen we een rondje door de stad en ik zoek intussen de info van het Mauritshuis. 
Oh, nee. Ook daar tegenwoordig de ellendige tijdssloten, een nare erfenis van de coronatijd die de musea maar wat graag op hun plaats houden. En uitverkocht, natuurlijk. 
Nou, dan maar een rondje extra door het centrum, heus niet zielig. Ben gaat met mijn moeder kijken in de camerawinkel terwijl Sophie en ik haringen kopen bij de Jumbo. We lopen de Lush in, de Sostrene Grene, Ananda, Dille en Kamille. Dan gaan mijn moeder en Ben koffie drinken terwijl ik met Sophie door de ambassadebuurt loop richting de repetitie. Ze kijkt haar ogen uit en stelt allerlei vragen. 
Wat is diplomatieke onschendbaarheid? Waarom bestaat dat eigenlijk? Waarom hebben diplomaten niet een gewoon nummerbord maar eentje die begint met CD? Wat kost een huis hier? De bomen in nieuw groen strekken zich rustig boven ons uit terwijl we lopen en praten. 
Voor een statig gebouw net voorbij de ambassades houden we stil. Het is druk buiten, auto's rijden af en aan door de straat, het ruikt naar grote stad. De deur gaat open en binnen ademt alles rust. 

Een prachtig, ruim appartement waarin bijna niets staat behalve een vleugel en een enorme bank. Een meisje, en een docente. 
"Oh, you look so alike!" zegt die. "I thought a little girl and her mother, but you're like sisters!"
Nou, bedankt. Altijd leuk zo'n kleine ego boost, zeg ik geen nee tegen hoor ;)
De repetitie begint, beide meisjes op één pianokruk, eentje groot, eentje klein. En ik zit op de bank en luister toe. 
Het niveau is hoog, zo hoog. Dit meisje waarmee Sophie repeteert is een toptalent, ontzettend bijzonder. De partij die ze speelt in deze stukken is niet zo moeilijk maar de manier waarop... nou, ik wou dat ik het zo kon spelen en ik denk dat dat voor velen geldt. De kleuren die ze uit de piano tovert, de helderheid van de snelle noten, zó clean, zó gelijkmatig. De volwassen muzikaliteit. Niet te filmen. De docente is streng maar vriendelijk en echt heel goed. Ik app naar mijn lieve duopartner J:
"Well, we're not in Kansas anymore."

En weet je? Sophie houdt zich nog staande ook in deze wereld. "You feel good, you play good ensemble." zegt de docente. De les gaat ook goed: het resultaat wordt beter en beter. 

Na drie kwartier zijn ze klaar. We praten nog even na en ik leg wat dingen uit over het aankomende concert. Ze vraagt hoe lang Sophie speelt en ik zal niet liegen, het is leuk om haar verbazing te zien als ik antwoord geef en weet je? 
Ik ben zo trots als een pauw. 
Niet eens zozeer om wat ze kan of hoe lang ze speelt maar veel meer om wat ze dóet. Dat ze het werk heeft gedaan. Dat ze niet onderuit ging maar goed werkte, dat ze alles absorbeerde en echt les nam. 

We lopen weer naar buiten, terug richting het Plein. Sophie zit vol verhalen, ze is in de zevende hemel. 
En ik? Ik vond het een topdag. 

Als je fluit raar doet ;-)

 Nou, dan heb je dus een probleem! 

Volgende week geef ik een concert in Alkmaar, superleuk, waarin ik duizendpoot speel. Zingen, piano spelen, viool en dwarsfluit in één concert. Oh, en regelnicht. Die speel ik ook. Wát een werk is zoiets toch altijd, maar goed, dit blog ging over de fluit. 

Mijn dwarsfluit speelde in ene geen goede hoge F meer. De E wel hoor, geen punt. G, geen punt. Maar de F wilde niet aanspreken. Nou wist ik wel dat dat hoogstwaarschijnlijk een reparatie was van een paar seconden als je weet wat je doet, maar ja, tot die catagorie mensen behoor ik uiteraard niet. Dus vandaag moesten we naar Edam, naar de winkel waar mijn fluit geboren werd. 
Joh, wát een dráma dat dat zomaar moest, in prachtig weer met een Ben die de middag vrij had, Sophie en mijn moeder naar één van Nederland's meest pittoreske dorpjes. Ik heb echt een heeeel zwaaarrrr leven. Arremoe. 

Vanmorgen moest ik wel eerst lesgeven, Ben moest werken en daarna konden we weg. En het was een beetje spannend wat ik had de afgelopen dagen toch weer een buikaanval gehad. Gelukkig zijn die de laatste tijd mild, heb ik alles wat op de planning stond gewoon kunnen doen en ging het vandaag weer wat beter. Dus ondanks de spannendheid gingen we toch. 

In Edam aangekomen liepen we de winkel in en ik legde uit waarom ik kwam. Ik pakte de fluit uit en liet het probleem horen. De reparatiemevrouw pakte vervolgens kordaat de fluit en een schroevendraaier, draaide een schroefje aan en gaf de fluit terug. 

Opgelost. 

Letterlijk in vijf seconden. 

Nou, toen waren we dus vrij ;-)

Ben, Sophie en mijn moeder aten ijs van de geweldige Gelateria in Edam. 

Gelukkig was het chocoladeijs en geen kadootje van een meeuw of zo ;-)

We vonden allemaal leuke bruggetjes (we waren niet de enigen die foto's maakten, wat een blik toeristen was er open getrokken!)

Balletten lukt nog, hoewel... eigenlijk moest die knie nog wat rechter hè? 

Je bent nooit te groot om te knuffelen

Toen gingen we nog even naar het IJsselmeer, en bij de jachthaven kwamen we een sluis tegen, waar toevallig net een boot in voer! Zo kon Sophie heel mooi zien hoe het water zakte en hoe de grote deuren open gingen. Ze vond het wel jammer dat alles automatisch ging en niemand aan het grote rad ging draaien ;-).

En weet je wat nou het allergaafste is op zo'n mooie dag als vandaag? Nog niet zo lang geleden was twee leerlingen op een dag echt al een hele onderneming. Een middagje naar Edam zou vooral alleen het centrum óf alleen het IJsselmeer geweest zijn. Op een goede dag dan, hè? Dat zomaar alles op één (zelfs wat spannende) dag kan is echt ontzettend bijzonder en jongens, ik kon echt niet dankbaarder zijn dan ik ben. 

Dan tot slot nog even de foto van de kitscherigste onderzetters ooit die ik kreeg van mijn moeder en ik kan het niet helpen, ik vind ze echt geweldig...

Gewoon net doen alsof je toerist bent in eigen provincie, toch?

Mocht je in de buurt zijn, wees van harte welkom! 

Beetje uit balans

Ken je dat, dat je nét denkt: nou, volgens mij heb ik hem wel, en dat dan de omstandigheden veranderen?

Nu ja, dat dus. 

Het begon eigenlijk al met de griep in februari, en de daaropvolgende antibiotica waardoor ik drie kilo aan kwam. Ook al ging dat er de weken er na ook weer af, grappig vond ik het niet. 

Toen moesten natuurlijk mijn darmen herstellen van de antibiotica en als onderdeel daarvan nam ik glutamine. Daarover ga ik nog wel bloggen want het helpt als een tierelier. Maar de eerste week hád ik me er toch honger! Niet erg, op zich, en dat ging ook weer weg maar toen kwam de pièce de résistance (cue dramatic music here):

Een artikel

Het lezen van verschillende artikelen (even googlen levert er miljoenen op) vertelde mij dat van de mensen die flink gewicht verliezen maar 5-10% het gewicht er ook afhoudt én ze somberen allemaal dat je spijsvertering blijvend anders blijft dat dan van iemand die geen overgewicht heeft gehad. 
Dit vond ik dus helemaal niet grappig, zelfs niet terwijl ik heel blij ben met hoe ik eet, zeker geen honger lijd, en het eigenlijk gewoon hartstikke goed gaat. . 
Natuurlijk zeiden vrienden en familie, toen ik ze vertelde wat ik had gelezen: ja, maar jij bent niet het meest standaard geval (if such a thing exists). Je was niet te dik omdat je overat, maar omdat je spijsvertering het niet deed.
Ze hebben gelijk. Toch maakt het dat nog altijd... niet grappig.

Ik merk aan mezelf dat het me toch wat heeft gedaan, dat het me onzeker maakt, en dat heeft weer invloed op hoe relaxed je in je eetgedrag staat. Ik vraag me in ene weer af of ik het wel goed doe (is wel zo), of ik teveel eet (is niet zo), en soms kijk ik in de spiegel en zie ik iets veel groters dan er eigenlijk staat. 

Heeft dit blog een mooi afgerond einde en een oplossing? Nee. Nog niet. Vandaag doe ik Intermittent Fasting (daarover moet ik ook nog bloggen! Het is een prachtige tool om je systeem te resetten) en verder blijf ik gewoon doen wat ik deed. Komt de balans dan gewoon weer terug, in de komende dagen? Graag? Please, s'il vous plaît per favore por favor bitte? Dank u wel. 

redelijk in balans hier, toch, op de wortels van de boom? ;-)

Verdraagzaamheid

Sophie weet het heel goed: naar school word je alleen gebracht als het minstens code geel is.

Maar van de week liep ik op een ochtend al vrij vroeg in het park om de hardste wind te ontwijken; het zou namelijk in de middag windkracht zes worden. Sophie had toetsweek dus die was nog thuis, en toen waaide het toch in ene al zó hard dat ik de hand over mijn hart wreef en appte:

I'll take you to school. I'll be there in five. 

Het duurde niet lang voor er antwoord kwam. 

HEHEHEHEH

Denk je dat ze het fijn vond? ;-)

Vijf minuten later zaten we samen in de auto. Ook wel gezellig, vind ik altijd. Lekker nog even kletsen, want zo'n auto is er heel goed in om tijdelijk de hele wereld te worden. En wat heb je verder te doen dan echt even samen zijn? 
De spoorwegovergang op de Kanaal eh... kade? Dijk? Weg? Geen idee maar ik bedoel die bij het station, was dicht en midden op de weg, over de middenberm heen, lag een enorm stuk karton van zeker twee meter lang. Ik heb geen idee hoe lang het er al lag maar het lag daar echt te wachten om gedoe te veroorzaken. Niemand maakte aanstalten om daar even iets aan te doen maar ergens diep in mij woont nog de padvinder van vroeger die elke dag een goede daad behoorde te verrichten ;-). Ik zette de auto toen we eenmaal stilstonden in z'n vrij, deed de handrem er op en sprong uit de auto. Een snelle blik vertelde me dat er aan de andere kant van het fietspad, richting station, een container stond met karton. Daar kwam dit vast uit, dus ik liep daarheen en gooide het karton er weer in. Daarna had ik nog ruim genoeg tijd om terug in de auto te stappen voordat de overgang weer open ging. 

Zonder verder gedoe kwamen we bij school aan en Sophie laadde zichzelf uit. 
"Succes!" wenste ik haar, en ik reed het parkeerterrein weer af. 
Nu is er bij haar school echt een rotrotonde (nee, ik stotter niet ;-)). Natuurlijk heeft verkeer dat al op de rotonde rijdt voorrang, maar het kan daar echt goed druk zijn en voor je het weet staat het aan alle kanten vast. Vóór mij stond een witte bestelauto en die kwam er echt nergens tussen. Dertig, veertig, vijftig auto's reden voorbij en werkelijk níemand dacht: laat ik er even eentje voor laten. Totdat de bestuurder voor me blijkbaar doorhad dat hij anders wel tot Sint-Juttemis kon wachten en een vrij klein gaatje (maar toch, een gaatje) benutte om naar voren te rijden. 

Nou, hij had dus even buiten de bestuurster links van hem gerekend. Briesend gaf ze een dot gas om het gat dicht te rijden, toeterde en zwaaide heftig met haar handen over zoveel brutaliteit terwijl ze hem zowat aantikte met haar neus. 

En even hoor... dit is toch... gewoon niet zo leuk gedrag? Misschien was het de storm hoor maar ik verlangde in ene zo naar een wereld waar we gewoon allemaal voor elkaar zorgen. Waar op zo'n rotonde simpelweg geritst kan worden, als je gewoon even iemand ertussen laat kost het jou misschien drie seconden extra en hoeft er helemaal geen file te ontstaan. Waar je trouwens zelf ook weer wat aan hebt. 
Zo moeilijk kan dat toch nooit zijn? 

Fases van een Levensveranderende Gebeurtenis

 Degenen die al even meelezen weten het: ik ben nogal wat afgevallen de afgelopen 1 3/4 jaar. Om precies te zijn 45 kilo. 

Vijfenveertig kilo. Voor mij is het al zo gewoon geworden dat ik nu weer ben zoals ik voor mijn gevoel altijd hoorde te zijn dat het bijna onvoorstelbaar is.

Er is een foto van mij, van vlak voordat ik diverticulitis kreeg en mijn eetpatroon omgooide, in een jurkje dat ik zo ontzettend mooi en fijn vond. Een jurkje van King Louie, mijn favoriete merk, in het heerlijke stofje Ecovero, je raadt het al: mijn favoriete stofje, in een fijne, zachte kleur. 
Natuurlijk was de jurk in maat XXL intussen veeeel te groot geworden maar ik droeg hem soms toch nog, met een vest erover omdat het anders belachelijk was. 

Tot twee weken geleden. Twee weken geleden zag ik hem plots op Vinted, een maatje of vier/vijf kleiner. Mijn hart sloeg een slag over en ik wist: deze kan ik niet laten schieten. Een paar klikken en de jurk was weer van mij. 
Een paar dagen later kwam hij. Zat als gegoten, dat wist ik al want ik ken het model, en nog altijd zo mooi. Ik hou van dit model, van deze kleur. Ik maakte een snelle foto en ging toen eens vergelijken met hoe het was. 

Okee. Er is wel het een en ander veranderd. 

mei 2022 - begin 2023 - nu

Het is toch wat? Natuurlijk was ik van plan om de "oude" te verkopen op Vinted maar Ben zag mij zo eens kijken van foto naar jurk en terug en sprak wijs: Maybe you should keep this one. You can keep *one* too big dress, right? 
En gelijk heeft hij ook. Hij mag blijven, als herinnering. Hij mag gevouwen in de kast liggen, onderop de stapel, een begeleiding bij de foto die ik zal koesteren. 

Helpen antibiotica tegen virussen?

Deze blog schreef ik een paar weken geleden: intussen ben ik weer helemaal het hennetje ;-)
Maar toch leek het me nog wel een goeie om te delen! 

----- 

Het is bijzonder hoeveel mensen deze blogs lezen. Het is ook altijd weer grappig als je iets tegen iemand begint te vertellen en ze zeggen: "ja, ik las het al op je blog."
Hierom dus voor de hele wereld de update ;-)

Op vorige week zaterdag begon ik me eindelijk beter te voelen. Ik was weer redelijk op de been, ik kon weer redelijk normaal praten, de koorts was weg. Ben was intussen ook ziek geworden en we hadden werklui over de vloer om de schade van de vuurwerkbom te herstellen dus we hielden een rustig weekendje. Op zondag ging het overdag best redelijk en ik dacht: we zijn er zowat doorheen. 
Tot zondagavond. 
Mijn luchtwegen vulden zich met narigheid. Ik kon amper ademhalen. Mijn hartslag schoot weer omhoog. En iets diep in mij zei: oh jee.

Op maandag ging ik naar de huisarts. Die keek naar me, luisterde naar mijn longen en zei dat ik het mocht aankijken. Maar ik werd niet beter. Op woensdag werd een foto gemaakt. En ik werd niet beter. Weet je die vreselijke dag in een fikse verkoudheid of griep, waar je de hele nacht slijm ophoest, niet slaapt, amper kan ademen, je neus zo dicht zit dat zelfs Otrivin niet helpt? Nou, daarin bleef ik hangen. Nachtenlang sliep ik niet en toen kwam de verhoging terug. En ik werd steeds zieker. 

Dus op donderdag had ik een nieuwe afspraak bij de huisarts, om 15:15. Ik zat in mijn stoel de hele middag de klok vooruit te kijken. Ik kon het niet meer ophoesten en ademen werd steeds moeilijker. En je moet weten: ik neem echt helemaal niet graag antibiotica. Maar toen belde de assistente dat de huisarts was weggeroepen naar een spoedvisite en of ik om 16:00 kon komen, en plotseling vocht ik tegen de paniek, omdat ik nog 45 minuten extra moest wachten. En ik wist natuurlijk intussen: dit is bacterieel en mijn lijf krijgt dit niet opgelost. 
De huisarts vond om 4 uur hetzelfde. En ik moest er toch aan geloven. 

Twee uur na de inname van de eerste twee pillen kon ik iets vrijer ademen. Die nacht was nog enorm benauwd maar op vrijdag wist ik al: het slaat aan. De ontstekingssmaak verdween gedurende de dag steeds meer. Ik kon makkelijker lopen en ik begon me weer een beetje mezelf te voelen. Intussen is het zondag en hoewel ik nog altijd veel moet hoesten doe ik het verder weer redelijk. 

In conclusie: helpt antibiotica tegen virussen? Nee. Maar als je een virus hebt zwellen je slijmvliezen op. Dat creëert een omgeving die bacteriën heel prettig vinden. Als je dan dus de pech hebt dat zo'n bacterie zich daar nestelt krijg je precies dit. Je denkt dat je herstelt maar in ene word je steeds zieker. En hierdoor sterven mensen dus aan longontsteking na griep. Griep/influenza is een virus, maar de onsteking komt door een bacterie die er bijkomt. 

Lieve mensen, het heerst enorm en de bacteriën die ontstekingen veroorzaken zijn dit seizoen heel veel aanwezig, dus pas asjeblieft goed op jezelf <3

Hennetje ;-)

Een toevallige ontmoeting

Vorige week liep ik, zoals heel erg vaak, in het park. Plotseling kwam een man van een jaar of 50 me op een fiets tegemoet en sprak me aan. 
"Hallo, mag ik even met je praten?" vroeg hij in het Nederlands, maar met een duidelijk accent. 
Natuurlijk was ik terughoudend, maar vriendelijk, en vroeg waarover. 
"Ik ben op zoek naar mensen die graag muziek willen maken."
Okee. Nu moest ik bijna hardop lachen. 

"Hou je van muziek? Wil je graag muziek maken?" vroeg de man. 
"Ik ben zelfs musicus." antwoordde ik, nog altijd wat afwerend. "Dus ik denk dat ik wel genoeg muziek maak."
De man liet zich echter niet afleiden en liep naast zijn fiets met me mee. Al snel begreep ik dat hij wellicht wat... laten we zeggen 'opener' was dan de meeste Nederlanders, maar ik zag geen kwaad of narigheid in hem. Dus ik vroeg:
"Waar kom je vandaan?"
"Uit Guatemala." sprak hij. "Ik heet Carlos."
Voor de tweede keer in evenzovele minuten moest ik glimlachen. Het is namelijk zo dat ik met Duolingo Spaans heb geleerd. Gewoon, omdat ik dat leuk vond. 
"Ah!" zei ik dan ook. "Podemos hablar Español." (we kunnen Spaans praten)
De ogen vielen zowat uit Carlos' kassen. 
"Oh!" zei hij in het Spaans. "Ik dacht: misschien kan ik je Spaans leren. Maar dat kun je dus al."

We liepen verder. Ik vroeg hem wat over zijn leven, het bleek dat hij aan het conservatorium van New York had gestudeerd: gitaar. En eigenlijk zocht hij voornamelijk leerlingen. Ik nam zijn kaartje aan en beloofde hem te contacten als ik mensen zou tegenkomen die graag gitaar wilden spelen. 

Vervolgens stapte Carlos weer op zijn fiets en ging verder. 
En dat is toch bijzonder? Vind je niet? Toevallig ben ik musicus. Toevallig spreek ik Spaans. Even een leuk contact, op een doordeweekse donderdag. 
Ik hou daarvan.