Het is zes uur en ik word wakker. Buiten staat een heel helder sikkeltje maan aan de hemel. De straatlantaarn verderop werpt een gele vlek op de muur. Ik doezel wat verder en kijk af en toe naar buiten. De eerste zonnestralen verschijnen boven de bomen. Ik geniet.
Om zeven uur hijst Ben zich uit bed. "Mama! Papa!" klinkt het plots uit Sophie's kamer.
"Kom maar, Sophie!" roep ik terug. Binnen de korste keren klimt een klein meisje bij me in bed en installeert zich. "De maan is er!" fluistert ze. Samen kijken we naar de sikkel. Een klein lijfje ligt lekker warm en comfortabel tegen me aan. Ze pakt haar nieuwe tasje erbij. "Hello Kitty" staat erop. Ze zoekt de letters die ze al kent.
Ik vertel haar dat ze vroeger "hallo Titty" zei en dat dat zo schattig was.
Samen zingen we zachtjes het liedje van Hello Kitty. Ben komt binnen om even te kijken naar het tafereel. Hij is intussen aangekleed.
Zij komt uit mij, en toen ze in mijn buik was was er bijna geen verschil tussen haar en mij. En op zo'n ochtend, in het grote bed, terwijl het dekbed ons als een warme schoot omhult, is het net alsof we weer eventjes net zo verbonden zijn. Ik koester het moment want ik weet dat deze momenten eindig zijn.
Pas om 10 voor half 8 gaan we uit bed. Snel zoek ik kleren uit voor Sophie en spring onder de douche.
Wat een heerlijk begin van de dag!
dinsdag 1 oktober 2013
donderdag 19 september 2013
De liefste dochter van de wereld.
Een villein virus kwam als een dief in de nacht en stal mijn hele week van mij.
Toen ik weer enigszins hersteld was maar nog niet hersteld genoeg om actieve dingen te ondernemen kwam mijn moeder en ging met Sophie naar de Intratuin. En omdat ze het zielig voor mij vonden dat ik niet mee kon, hebben ze daar voor mij een prachtige kandelaar uitgekozen van aardewerk. Mijn lieve moeder vertelde Sophie "dat ze al heel lang geen zakgeld had gekregen" (het kind is vier, dus zo raar is dat niet :D) en dat ze, als ze nu al haar zakgeld in één keer van Mimmie kreeg de kandelaar voor mama kon kopen.
En dat deed ze. Dus ze kwamen thuis met een pakje. Het is werkelijk zo lief. En elke dag brandt een kaars in de kandelaar op de piano en glimlach ik, omdat ik zo dankbaar ben voor zulke geweldige mensen om mij heen.
De rest van de dag, toen mijn moeder weer weg was, had Sophie wel door dat mama zich nog niet zo lekker voelde en ze was steeds heel lief en rustig. Tijdens etenstijd mocht ze op de bank zitten voor één keer. Ik moest haar hapjes geven. Samen genietend van de tijd die we doorbrachten at ze zonder gedoe haar hele bordje leeg. En ondanks de omstandigheden hadden we het samen goed. Heel goed.
Ik greep haar beet en knuffelde en kuste haar suf en zei haar dat ze de liefste dochter is!
Natuurlijk was ze het de dagen erna, toen ik weer opknapte, ontzettend recalcitrant. Maar dat verandert niets aan de titel van dit blog! Niemand is altijd in de beste bui, en mijn liefde voor haar is onvoorwaardelijk. Ik hou net zoveel van haar als ze lief is dan als ze stout is. En dat weet ze ook.
Maar ik vind het heel bijzonder dat mijn jonge dochter zoveel inzicht en zorgzaamheid en liefde in zich heeft.
Toen ik weer enigszins hersteld was maar nog niet hersteld genoeg om actieve dingen te ondernemen kwam mijn moeder en ging met Sophie naar de Intratuin. En omdat ze het zielig voor mij vonden dat ik niet mee kon, hebben ze daar voor mij een prachtige kandelaar uitgekozen van aardewerk. Mijn lieve moeder vertelde Sophie "dat ze al heel lang geen zakgeld had gekregen" (het kind is vier, dus zo raar is dat niet :D) en dat ze, als ze nu al haar zakgeld in één keer van Mimmie kreeg de kandelaar voor mama kon kopen.
En dat deed ze. Dus ze kwamen thuis met een pakje. Het is werkelijk zo lief. En elke dag brandt een kaars in de kandelaar op de piano en glimlach ik, omdat ik zo dankbaar ben voor zulke geweldige mensen om mij heen.
De rest van de dag, toen mijn moeder weer weg was, had Sophie wel door dat mama zich nog niet zo lekker voelde en ze was steeds heel lief en rustig. Tijdens etenstijd mocht ze op de bank zitten voor één keer. Ik moest haar hapjes geven. Samen genietend van de tijd die we doorbrachten at ze zonder gedoe haar hele bordje leeg. En ondanks de omstandigheden hadden we het samen goed. Heel goed.
Ik greep haar beet en knuffelde en kuste haar suf en zei haar dat ze de liefste dochter is!
Natuurlijk was ze het de dagen erna, toen ik weer opknapte, ontzettend recalcitrant. Maar dat verandert niets aan de titel van dit blog! Niemand is altijd in de beste bui, en mijn liefde voor haar is onvoorwaardelijk. Ik hou net zoveel van haar als ze lief is dan als ze stout is. En dat weet ze ook.
Maar ik vind het heel bijzonder dat mijn jonge dochter zoveel inzicht en zorgzaamheid en liefde in zich heeft.
vrijdag 6 september 2013
Zuinigheid versus comfort
Ik ben een rasechte koukleum. Echt, het Nederlandse klimaat is niet voor mij gemaakt... het liefst zou ik, klimaattechnisch gezien, wonen op la Palma, waar het het hele jaar boven de 20 graden is. Heerlijk!
Toen Ben en ik nog samenwoonden in Delft hadden we een jaren 30 woning, die zo ongelooflijk slecht geïsoleerd was dat ik het in oktober koud kreeg, en pas in april weer ontdooide. We hadden daar slechts één warmtepunt: een gaskachel in de woonkamer. De helft van de avond hing ik op de schoorsteenmantel zodat ik toch maar zo veel mogelijk warmte kon opzuigen. De slaapkamer, keuken en douche/wc (ik wilde zeggen "badkamer", maar de ruimte van letterlijk 1 m2 voor wc en douche verdiende die term niet ;)) waren steenkoud. Als er leerlingen binnenkwamen en vlak voor de kachel stonden op de enige warme plek in het hele huis en zeiden "Ah, wat is het hier lekker warm" wilde ik ze dan ook altijd heel hard knijpen.
Hoe anders werd het, toen we naar de Goorn verhuisden naar een goed geïsoleerd huis! Ik genoot van het feit dat het in het hele huis behaaglijk kon zijn en had de thermostaat meestal op 22 graden staan. We betaalden dan ook een hoge energierekening.
Toen we in financiëel zwaar weer kwamen, en vooral toen ik ook steeds meer ging nadenken over onze ecologische voetafdruk, ging ik de thermostaat lager zetten. In het nieuwe huis staat die op 20,5 in de woonkamer, en in de rest van het huis staan nu de radiatoren uit, behalve als het vriest: dan gaan de radiatoren in de twee slaapkamers zachtjes aan.
Dit betekent wel dat ik een groot deel van de winter doorbreng onder een dekentje of met een kruik op schoot. Zeker als ik moe ben, heb ik het echt steenkoud.
Nu is het financiële zware weer Godzijdank ongeveer voorbij. Maar mijn drang om te doen wat "groen" is is groter dan ooit! Dus was ik er zo eens over aan het nadenken. Als ik zo enorm geniet van de zomer, het heerlijke 23 graden in huis (waarbij ik een stuk beter functioneer), hoe kan ik dat dan in de winter ook bewerkstelligen?
Ik denk intussen eerder aan het beter isoleren van ons huis. Onze grote buitenmuur (we wonen in een hoekhuis) moet geïmpregneerd worden, want we hebben last van vocht. En eigenlijk wil ik dan liefst ook die muur meteen laten isoleren, zeker omdat de isolatie door het vocht niet meer optimaal zal zijn. Boven hebben we nog enkel glas. Op het moment is het budget er niet voor om dat te vervangen (en eigenlijk ook niet voor die muur, haha, maar daarin hebben we geen keus!), maar zodra het kan wil ik wel heel graag dubbel glas. Het liefst zou ik het huis heel goed (en milieuvriendelijk!) isoleren zodat we minimaal hoeven te stoken op fossiele brandstoffen, die ik het liefst zo min mogelijk gebruik.
Het blijft een interessante vraag. Maak je het jezelf comfortabel, ook als dat betekent dat je meer grondstoffen dan strikt noodzakelijk verbruikt? En waar stel je daar voor jezelf de grens? En wat zijn de andere opties die je hebt om comfortabel te zijn én groen?
In elk geval ga ik wat meer onderzoek doen naar natuurvriendelijke manieren van isoleren.
Toen Ben en ik nog samenwoonden in Delft hadden we een jaren 30 woning, die zo ongelooflijk slecht geïsoleerd was dat ik het in oktober koud kreeg, en pas in april weer ontdooide. We hadden daar slechts één warmtepunt: een gaskachel in de woonkamer. De helft van de avond hing ik op de schoorsteenmantel zodat ik toch maar zo veel mogelijk warmte kon opzuigen. De slaapkamer, keuken en douche/wc (ik wilde zeggen "badkamer", maar de ruimte van letterlijk 1 m2 voor wc en douche verdiende die term niet ;)) waren steenkoud. Als er leerlingen binnenkwamen en vlak voor de kachel stonden op de enige warme plek in het hele huis en zeiden "Ah, wat is het hier lekker warm" wilde ik ze dan ook altijd heel hard knijpen.
Hoe anders werd het, toen we naar de Goorn verhuisden naar een goed geïsoleerd huis! Ik genoot van het feit dat het in het hele huis behaaglijk kon zijn en had de thermostaat meestal op 22 graden staan. We betaalden dan ook een hoge energierekening.
Toen we in financiëel zwaar weer kwamen, en vooral toen ik ook steeds meer ging nadenken over onze ecologische voetafdruk, ging ik de thermostaat lager zetten. In het nieuwe huis staat die op 20,5 in de woonkamer, en in de rest van het huis staan nu de radiatoren uit, behalve als het vriest: dan gaan de radiatoren in de twee slaapkamers zachtjes aan.
Dit betekent wel dat ik een groot deel van de winter doorbreng onder een dekentje of met een kruik op schoot. Zeker als ik moe ben, heb ik het echt steenkoud.
Nu is het financiële zware weer Godzijdank ongeveer voorbij. Maar mijn drang om te doen wat "groen" is is groter dan ooit! Dus was ik er zo eens over aan het nadenken. Als ik zo enorm geniet van de zomer, het heerlijke 23 graden in huis (waarbij ik een stuk beter functioneer), hoe kan ik dat dan in de winter ook bewerkstelligen?
Ik denk intussen eerder aan het beter isoleren van ons huis. Onze grote buitenmuur (we wonen in een hoekhuis) moet geïmpregneerd worden, want we hebben last van vocht. En eigenlijk wil ik dan liefst ook die muur meteen laten isoleren, zeker omdat de isolatie door het vocht niet meer optimaal zal zijn. Boven hebben we nog enkel glas. Op het moment is het budget er niet voor om dat te vervangen (en eigenlijk ook niet voor die muur, haha, maar daarin hebben we geen keus!), maar zodra het kan wil ik wel heel graag dubbel glas. Het liefst zou ik het huis heel goed (en milieuvriendelijk!) isoleren zodat we minimaal hoeven te stoken op fossiele brandstoffen, die ik het liefst zo min mogelijk gebruik.
Het blijft een interessante vraag. Maak je het jezelf comfortabel, ook als dat betekent dat je meer grondstoffen dan strikt noodzakelijk verbruikt? En waar stel je daar voor jezelf de grens? En wat zijn de andere opties die je hebt om comfortabel te zijn én groen?
In elk geval ga ik wat meer onderzoek doen naar natuurvriendelijke manieren van isoleren.
vrijdag 30 augustus 2013
Mijn droom voor ons land, inspiratie voor de Koning??
Vanmorgen kreeg ik een brief in de bus van het nationaal comité inhuldiging. Het blijkt dat wij allemaal een gratis exemplaar mogen ophalen van het boek: "Mijn droom voor ons land, inspiratie voor de Koning", waarin 300 dromen van Gewone Nederlanders zijn opgetekend.
En in de eerste instantie dacht iets in mij: "leuk, misschien haal ik het wel, het is toch gratis en een leuke herinnering dat we dit hebben meegemaakt."
Maar toen begon ik erover na te denken. Elk persoon in ons land mag dus zo'n boek ophalen. Gratis, dus niet alleen de mensen die het echt graag willen hebben en dus bereid zijn er een redelijk bedrag voor te betalen, zoals dat bijvoorbeeld met de herdenkingsmunten werkt.
En daar kan ik het toch echt op geen enkele manier mee eens zijn! Hoeveel papier, andere grondstoffen, energie wordt er gebruikt om dit boek te maken? Terwijl de meeste mensen het waarschijnlijk helemaal niet waarderen? Ik vind het zo zonde. En nog los daarvan: uiteindelijk is het helemaal niet gratis en betalen we natuurlijk met zijn allen voor dit boek, want het wordt gemaakt van belastinggeld. Dat geld zou ik een stuk liever besteden aan gezondheidszorg, cultuur en onderwijs, om maar wat dingen te noemen die maar geen geld kunnen krijgen.
Dat het boek wordt gemaakt: prima en leuk. Maar dat het gratis aan alle nederlanders wordt aangeboden: ik vind het ontzettend zonde.
Tipje: krijg je nog een papieren telefoongids? Je kunt deze eenvoudig stopzetten via deze link
Sommigen gebruiken hem nog echt, maar de meeste mensen gooien hem weg, dat is zo jammer!
Alle beetjes helpen mee aan een betere toekomst voor onze aarde en daarmee voor ons!
En in de eerste instantie dacht iets in mij: "leuk, misschien haal ik het wel, het is toch gratis en een leuke herinnering dat we dit hebben meegemaakt."
Maar toen begon ik erover na te denken. Elk persoon in ons land mag dus zo'n boek ophalen. Gratis, dus niet alleen de mensen die het echt graag willen hebben en dus bereid zijn er een redelijk bedrag voor te betalen, zoals dat bijvoorbeeld met de herdenkingsmunten werkt.
En daar kan ik het toch echt op geen enkele manier mee eens zijn! Hoeveel papier, andere grondstoffen, energie wordt er gebruikt om dit boek te maken? Terwijl de meeste mensen het waarschijnlijk helemaal niet waarderen? Ik vind het zo zonde. En nog los daarvan: uiteindelijk is het helemaal niet gratis en betalen we natuurlijk met zijn allen voor dit boek, want het wordt gemaakt van belastinggeld. Dat geld zou ik een stuk liever besteden aan gezondheidszorg, cultuur en onderwijs, om maar wat dingen te noemen die maar geen geld kunnen krijgen.
Dat het boek wordt gemaakt: prima en leuk. Maar dat het gratis aan alle nederlanders wordt aangeboden: ik vind het ontzettend zonde.
Tipje: krijg je nog een papieren telefoongids? Je kunt deze eenvoudig stopzetten via deze link
Sommigen gebruiken hem nog echt, maar de meeste mensen gooien hem weg, dat is zo jammer!
Alle beetjes helpen mee aan een betere toekomst voor onze aarde en daarmee voor ons!
donderdag 15 augustus 2013
Juiste plaats, juiste tijd
Vandaag ging ik met Sophie en mijn ouders naar IKEA in Haarlem.
Aangekomen en geparkeerd, kwam er een man naar ons toe en vroeg: "Hebben jullie startkabels?"
Mijn vader antwoordde ontkennend en de man liep weg. Maar ik riep hem na: "Meneer! Rijden jullie op benzine op of diesel?" Hij reed op benzine, dus wist ik: ik kan hem wel jumpstarten. Dit heb ik eerder gedaan in ons eerste auto'tje nadat we de hele nacht de radio hadden laten aanstaan.
Ik legde uit wat het plan was.
Met vereende krachten werd de mpv uit de parkeerplaats geduwd en ik ging achter het stuur zitten. Achterin zaten kinderen en naast mij zat een vrouw van mijn moeder's leeftijd. De mannen duwden de wagen en eigenlijk wilde ik nog meer vaart, maar de bocht van het parkeerterrein kwam er al bijna aan, dus ik smeet de versnelling in z'n twee en liet de koppeling opkomen en de auto startte! Direct moest ik de bocht om en ik moest dus terugschakelen en remmen, maar gelukkig bleef de motor lopen. Ik reed een rondje en naast mij begon de mevrouw te huilen. "Gaat het wel, mevrouw?" Vroeg ik.
De mevrouw begon te snikken en zei: "Vorige week is mijn man overleden, en nu zijn we voor het eerst met zijn auto weg". Ik probeerde de juiste woorden te vinden om te zeggen hoe vreselijk ik het voor haar vond.
Aangekomen bij de wachtende mannen stapte ik uit, wenste de vrouw veel sterkte en zei tegen de mannen dat de motor nu wel minstens 20 minuten moest blijven draaien.
Weglopend keek ik naar boven en zei: "Bedankt dat ik op de juiste plek mocht zijn. Bedankt dat ik eventjes mocht helpen."
Aangekomen en geparkeerd, kwam er een man naar ons toe en vroeg: "Hebben jullie startkabels?"
Mijn vader antwoordde ontkennend en de man liep weg. Maar ik riep hem na: "Meneer! Rijden jullie op benzine op of diesel?" Hij reed op benzine, dus wist ik: ik kan hem wel jumpstarten. Dit heb ik eerder gedaan in ons eerste auto'tje nadat we de hele nacht de radio hadden laten aanstaan.
Ik legde uit wat het plan was.
Met vereende krachten werd de mpv uit de parkeerplaats geduwd en ik ging achter het stuur zitten. Achterin zaten kinderen en naast mij zat een vrouw van mijn moeder's leeftijd. De mannen duwden de wagen en eigenlijk wilde ik nog meer vaart, maar de bocht van het parkeerterrein kwam er al bijna aan, dus ik smeet de versnelling in z'n twee en liet de koppeling opkomen en de auto startte! Direct moest ik de bocht om en ik moest dus terugschakelen en remmen, maar gelukkig bleef de motor lopen. Ik reed een rondje en naast mij begon de mevrouw te huilen. "Gaat het wel, mevrouw?" Vroeg ik.
De mevrouw begon te snikken en zei: "Vorige week is mijn man overleden, en nu zijn we voor het eerst met zijn auto weg". Ik probeerde de juiste woorden te vinden om te zeggen hoe vreselijk ik het voor haar vond.
Aangekomen bij de wachtende mannen stapte ik uit, wenste de vrouw veel sterkte en zei tegen de mannen dat de motor nu wel minstens 20 minuten moest blijven draaien.
Weglopend keek ik naar boven en zei: "Bedankt dat ik op de juiste plek mocht zijn. Bedankt dat ik eventjes mocht helpen."
dinsdag 30 juli 2013
Sophie monoloog
Ik zei slechts: "als ik jarig ben, krijg ik dan ook een kadootje van jou, Sophie?"
"Ja, maar als ik tien ben, als ik, als ik tien ben, dan ben ik groot genoeg om alleen weg te gaan, en dan ga ik in de auto, want als ik tien ben kan ik autorijden..."
"Nee, Sophie, dat mag pas als je achttien bent!"
"Oh. Dan, als ik tien ben, ga ik op de fiets alleen. En dan ga ik naar de speelgoedwinkel en dan ga ik voor jou een kadootje kopen."
"Ja, maar als ik tien ben, als ik, als ik tien ben, dan ben ik groot genoeg om alleen weg te gaan, en dan ga ik in de auto, want als ik tien ben kan ik autorijden..."
"Nee, Sophie, dat mag pas als je achttien bent!"
"Oh. Dan, als ik tien ben, ga ik op de fiets alleen. En dan ga ik naar de speelgoedwinkel en dan ga ik voor jou een kadootje kopen."
maandag 29 juli 2013
Groene smoothie: stuiter van de energie!
Het gaat heel goed met het vega-eten! Zoals gezegd is het niet 100 procent, ik eet vooral 's-avonds wel wat blije kip of vis, om zo aan mijn eiwitten te komen. Maar overdag eet ik meestal helemaal vega en ik voel me er erg goed bij! Gisterenavond at ik boekweitchapati met geitenkaas. En ik merkte dat het wat "zwaar" was. Ik voelde me moe na het eten. Dus besloot ik vandaag te beginnen met een energiebooster en dat is gelukt! Ik voel me weer geweldig!
Jammer genoeg lukt het niet om de foto te draaien, maar erop staat mijn groene smoothie van vanmorgen. Overheerlijk!
Hier is het recept:
150 ml appelsap
100 ml water
100 gr bevroren banaan (natuurlijk kan het ook met gewone banaan, maar het is wel heel lekker bevroren)
80 gr spinazie (de mijne komt uit onze moestuin, wat het nog net wat bijzonderder maakt :))
30 gram gierstvlokken
Toast de gierstvlokken een paar minuten in een droge koekenpan (liefst zonder anti-aanbaklaag, daaruit komen namelijk nare giftige gassen!)
Terwijl de gierst roostert doe je de rest van de ingrediënten vast in een kom. Voeg de gierst toe, staafmix totdat het een gladde smoothie is.
Ik vind de smoothie echt superlekker. Hij heeft een klein beetje prettige bite door de gierst (en je bloedsuiker stijgt daardoor ook niet zo snel), hij is heerlijk zoet (maar niet té) en je krijgt er heel veel energie van!
Gierst is een glutenvrij graan. Het zit boordevol goede stoffen en eiwitten. Ook al kun je wel tegen tarwe, is het toch een heel goed idee om niet bij elke maaltijd tarwe te eten!
Ik heb alles biologisch gebruikt. Vooral in niet bio appels zit heel veel gif. Gelukkig kun je bio appel(sap) en banaan gewoon in de supermarkt kopen!
Eet smakelijk :)
Abonneren op:
Posts (Atom)