Klussen en hoe de geschiedenis zich herhaalt

Ik groeide op in een huis waar alles, maar dan ook werkelijk alles, zelf werd gemaakt en gerepareerd.

Mijn vader is blijkbaar geboren met twee rechterhanden, want in mijn jeugd repareerde hij alles wat op elektriciteit werkte, hij maakte beeldjes van hout en klei, pistolen die aanstekers bleken te zijn van koper, gespen van metaal, telefoons in de vorm van een vleugel, prachtige kunstnaaktfoto's van mijn moeder die hij zelf ontwikkelde in een geknutselde doka en ga zo maar door.
Mijn moeder heeft altijd een ongelooflijk inzicht gehad in hoe dingen in elkaar passen, hoe je dingen plant, wat er nodig is en hoe je iets kunt oplossen. Ze borduurde, haakte, schilderde, maakte onder andere poppen en een ongelooflijke hoeveelheid gebreide truien. Ook heeft ze zelf veel kennis over klussen opgedaan toen ze als jongste telg met haar vader meehielp elektradraden trekken enzovoort.

Dus alle klussen in en om het huis konden ze samen goed oplossen. Mijn moeder bedacht iets, zag het voor zich, en samen voerden ze het uit. Hierbij deed mijn vader vooral het zware werk terwijl mijn moeder, naast een stuk van dat zware werk, alles eromheen deed en ervoor zorgde dat alles ook echt lukte.

Wij waren niet zo handig. Thuis hoefde ik nooit iets te repareren want zodra ik kon zeggen "Het is st.." was het al gemaakt.
Maar langzamerhand, na 3 eigen huizen, na véél klushulp van mijn ouders en de aanschaf van een doe-het-zelfbijbel lukt steeds meer. En intussen doen we eigenlijk alles zelf behalve betegelen. En zelfs dat willen we gaan proberen in de keuken. Zo dachten we dat we niet konden kitten, maar toen het laatst echt moest in de keuken was het helemaal zo moeilijk niet. De schutting, die was omgevallen, dachten we samen niet omhoog te kunnen tillen. Mis: binnen de kortste keren stond hij weer! Nieuwe palen erin, klaar is Kees. En nog steeds, ook al is het fysiek een stuk lastiger voor ze geworden, kunnen we altijd rekenen op de hulp van mijn ouders.

Al een poosje werden wij gek van onze voortuin. Die bestond namelijk voor ongeveer een derde deel uit aarde, en hoewel wij daar vorig jaar een belachelijke hoeveelheid aardappels hebben geoogst waren we het zat dat die aarde door de hele buurt als kattenbak en hondenuitlaatplaats werd gebruikt. 's-Zomers stonk het een uur in de wind als je naar de voordeur liep!
En aangezien je toch geen aardappels meer mag verbouwen de eerste jaren na een oogst (wegens ziektes) en er sowieso teveel schaduw is in de voortuin om veel te verbouwen stelde ik voor te gaan bestraten.

En daar gingen we. Ik zocht op Marktplaats naar tegels en vond uiteindelijk mooie grote grijze die vlakbij gratis op te halen waren. Ik belde met de eigenaar en met Ben. Ben ging ze halen. Ik gaf een zelfgemaakt stuk zeep mee voor de (zwangere) vrouw. Ben reed nog vaker heen en weer en stapelde de tegels op onder het achterraam.
Ik plande hoe we het zouden doen vandaag. Samen brachten we het konijnenhok naar de achtertuin. Ben begon de tegels eruit te halen, terwijl ik met Sophie bezig was. Toen besefte ik me dat het onhandig was om samen boodschappen te doen maar er waren teveel boodschappen voor één fiets dus belde ik mijn ouders of zij toevallig nog naar Alkmaar kwamen.
Samen met mijn moeder deed ik de boodschappen en gingen we naar de bouwmarkt om de juiste beitel te kopen en zakken met ophoogzand.
Thuis gekomen gingen mijn ouders weer naar huis en Ben en ik stampten de grond aan en zorgden dat het waterpas werd. Daarna ging Ben verder met het leggen en keek zeer tegen het beitelen van tegels om ze kleiner te maken op. Dus kwam ik met een idee. We hadden toch nog die leuke gele baksteentjes, die we een keer gratis van de buurman hadden gekregen omdat hij ze over had? Die stenen die Ben persé mee naar huis wilde slepen ook al was het niet genoeg om alles te bestraten? Die tegels die hij beloofd had meteen in de schuur te leggen maar uiteindelijk toch een jaar voor onze voormuur lagen, totdat de konijnen kwamen en de stenen de schuur in dwongen? Díe bakstenen!
Ha! Met wat rekenwerk en een uiterst artistiek Anke-tekeningetje komt het precies uit als we twee rijen tegels, 1 rij bakstenen, twee rijen tegels, 1 rij bakstenen etc. leggen.
Net kwam Ben eindelijk binnen. De held heeft zo'n 9 uur buiten gewerkt. Óók toen het sneeuwde. En tot het laatst heeft hij zorgvuldig alle tegels netjes gelegd zodat ze niet zouden kantelen. De rijen zijn gelegd en er is een pad naar de voordeur. Intussen had ik bedden opgemaakt en Sophie geschrobd en wel in haar schone bed gewerkt. Lekkere falafelburgers gemaakt met avocado en mosterd op turks brood die hij lekker in bad zou kunnen verorberen. Na gedane arbeid is het goed bunkeren.
Hij baalde nog een beetje omdat er  3/4 van een baksteen ruimte over was bij de muur. Een Anke-brainwave later kwam de oplossing. Je kunt een iets dieper geultje graven en een rij bakstenen op hun kant plaatsen tegen de muur aan!

"Ga je lekker even in bad opwarmen?" sprak ik. En dacht terug aan hoe mijn ouders vroeger klusten. Precies, exact zoals wij nu. Hij het grootste deel van het zware werk, veel precisie en geduld en het enorme vermogen tot doorzetten waar een ander (waaronder ikzelf) allang zou opgeven. Hij is net een tank, die jongen, het is ongelooflijk wat hij kan bereiken. En ik de visie, randvoorwaarden, planning, logistiek en de esthetiek. Het één kan niet zonder het ander. Samen zijn we een geweldig team. Wie had dat gedacht zo'n 14 jaar geleden!

En oh ja. Ik ben volledig verslaafd aan haken. En schilderen. En ik hou van borduren. Dank je mam.

En de kosten? €6,- voor zand en €9,- voor een beitel (die we uiteindelijk niet nodig hadden maar die wel in onze gereedschapskist blijft zitten voor de toekomst). Daarom én om het resultaat ga ik de hele avond lekker glimlachen!

Over eieren, nootjes en andere Pasigheden

Vandaag viert Sophie Pasen op de peuterspeelzaal.

Er was alle kinderen verzocht om 2 geverfde eieren mee te nemen dus gisteren zat een klein meisje, met het puntje van haar tong tussen haar tanden, geconcentreerd te schilderen.
Ze wilde er drie meenemen "want als een ander kindje haar eieren vergeet kan ik er één geven"
Vanmorgen mocht ze haar mooie feestjurk aan! Papa bracht haar naar school en toen hij wegging waren de juffen druk bezig de eieren te verstoppen op de speelplaats.

Pasen! Niet dat je het zou vermoeden als je de temperatuur buiten voelt, maar binnen staan de wilgentakken in hun grote vaas zo bizar snel te groen uit te lopen dat ik me begin af te vragen of het niet stiekem triffids zijn!
In huis is het in elk geval lente.

Hier binnen is de voorbereiding voor vanavond in volle gang. Het is voor mij het laatste concert voor Pasen en ik heb straks zelfs vier hele dagen vrij! Voor mij is dat nogal bijzonder.
Nagels worden met een glansvijl opgepoetst, haren zitten in een knot zodat ze straks leuk willen krullen, rokjes worden gestreken, stemmen opgewarmd, programma's uitgewerkt, laatste mails verstuurd en last minute nootjes worden gestudeerd op de piano.
Vanavond ben ik pianiste, zangeres, dirigente en algehele regelnicht. Daarmee vraag ik elke keer weer best wat van mezelf maar dat is juist ook weer leuk. En het schenkt veel voldoening als straks alles in goede banen geleid is, mooie klanken zijn weerklonken, YOnh'ers trots zijn op zichzelf en elkaar en het publiek blij en geïnspireerd naar huis gaat. En Anke roept dan: "Es ist vollbracht!"

Ik heb er zin in!

YOnh witte donderdag concert

Morgenavond geeft YOnh een paasconcert in het gebouw van het Apostolisch Genootschap in Hoorn.

YOnh is een opera-ensemble dat bestaat uit zo'n 10 mensen tussen de 17 en 43 jaar die allemaal serieus bezig zijn met klassieke muziek.
Ik merkte in mijn omgeving en bij mijn leerlingen dat er echt wel jonge mensen klassiek en/of opera zingen, alleen komen die in de traditionele oratiorium- en operakoren niet tot hun recht omdat daar meestal de gemiddelde leeftijd een stuk hoger ligt en omdat ze een andere/ambiteuzere kijk hebben op wat ze doen. En deze mensen zijn podium-fähig en het is dan ook enorm belangrijk dat er een podium voor ze bestaat! Dat wilde ik graag bewerkstelligen.
Ook wist ik intussen van mezelf dat ik graag werk met mensen van ongeveer mijn generatie, en vanuit gelijkwaardigheid en inspiratie. Ik inspireer en word terug geïnspireerd.
Om al deze redenen ben ik begonnen met dit ensemble en het is geweldig! Het niveau is hoog en de sfeer is super. Alle zangers zijn ook solisten met podiumervaring en voor hen is het dan ook heel leuk om ook ensemblestukken te zingen.
Iedereen gaat na elke repetitie blij naar huis en dat is voor mij erg belangrijk.

We hebben intussen sinds de start anderhalf jaar geleden een tweetal volledig geënsceneerde voorstellingen op de planken gezet, we zongen op de radio en gaven een aantal losse concerten.

Morgen maken we eigenlijk een uitstapje qua repertoire! Er zit wel opera in het repertoire morgen maar ook oratorium en zelfs stukken uit Jesus Christ Superstar. "Wat? Musical?" hoor ik u nu denken: maar nee, JCS is een "rock opera". Er zitten ook mensen in het ensemble die uit de lichte muziek komen en die kunnen zich hierin helemaal uitleven. Zo hebben we een mooi samenhangend paasprogramma gemaakt en ik voorspel dat ik weer erg trots ga zijn op "mijn" ensemble.

Zie ook: www.yonh.nl

Allen zijn van harte welkom morgen in het gebouw van het ApGen:
Apostolisch genootschap
Hogerbeetsstraat 24 Hoorn

Aanvang 20:00 uur (zaal open 19:45)
Een deel van uw vrijwillige bijdrage komt ten goede aan het
goede doel WWvK (WereldWijd voor Kinderen)

Wat Wind Met Je Doet

Wind heeft een duidelijk effect op zowel mensen als dieren.

Vraag maar aan een willekeurige kleuterjuf wat er gebeurt met haar klas vlak voordat het gaat stormen!

Wind is simpelweg lucht die van een hogedrukgebied naar een lagedrukgebied toewaait. Hoe groter de barometerverschillen hoe harder de wind.

Helaas heeft de wind op mij (en vele anderen met dit soort fysieke ongemakken) een nogal vervelend effect. Zodra het hard begint te waaien word ik een vaatdoek.

Vorige maand waren we op vakantie in la Palma. Daar heerst een subtropisch klimaat. Er is eigenlijk vrijwel nooit een lage drukgebied.
Ik heb me er twee weken lang geweldig gevoeld. Zelfs toen ik om 3 uur 's-nachts moest opstaan om erheen te vliegen kon ik, na aankomst, nog lekker gaan wandelen door het dorpje. Iets wat ik echt niet had verwacht!
Twee weken lang heb ik van alles ondernomen, zonder enige rustdagen. De enige middag dat ik heel erg moe en niet lekker was was nadat we op de dolfijnenboot geweest waren waar het heel hard... jawel... waaide.

Dit weekend zat ik dus flink te balen! Ik wil me weer zo goed voelen! Ik wil dingen kunnen dóen! Stomme wind, vlieg op!

Natuurlijk denkt een deel van mij "Ik emigreer naar la Palma!" en ik ken zelfs iemand die zoiets heeft gedaan, zij verhuisde naar een landklimaat waar ze zich goed kon voelen.
Maar ik wil Nederland niet helemaal achter me laten. Dus betekent dat dat ik hard door blijf werken om ervoor te zorgen dat ik zozeer herstel dat ik me óók hier goed kan voelen, of het nou stormt en regent of dat het prachtig rustig weer is.

Ik ben begonnen in een geweldig nieuw boek, dat heet "healing with the chakra energy system" (http://www.amazon.co.uk/Healing-Chakra-Energy-System-Acupressure/dp/1556436254/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1364367522&sr=8-1)
Het is tot nu toe razend interessant en ik leer veel! Ook veel dingen die je wel weet of ervaart maar het is heel goed de theorie erachter te weten.

Net als met zingen, eigenlijk. Getalenteerde zangers doen vaak heel veel vanzelf goed. Maar op een gegeven moment moet je dan toch precies weten wát het is dat je dan precies doet. Omdat je anders niet nóg verder komt. En omdat er een moment komt dat je een concert hebt en je je bijvoorbeeld niet zo lekker voelt, of verkouden bent. En dan moet je het ook kunnen! En omdat je iets pas aan iemand anders kunt uitleggen als je het zelf snapt.

Het boek gaat onder andere diep in op de oorzaken áchter de ziekte.  Omdat ons lichaam bestaat uit energie, zoals (wetenschappelijk onomstotelijk bewezen) alles bestaat uit energie die in meer of mindere mate vibreert, hebben onze emoties en gedachtes een enorme invloed op onze gezondheid. Het is heel lastig om te achterhalen waar iets nu precies vandaan komt maar zeker de moeite waard. Het is namelijk, dat geloof ik heel sterk, mogelijk om te herstellen van dingen als je de juiste (energetische) weg vindt. Hierover ga ik ongetwijfeld nog meer bloggen.

Vol vertrouwen lees, heal, mediteer en yoga ik verder!

Lekker slim

Eventjes om te lachen:

Vorig weekend waren mijn moeder, Sophie en ik in Haarlem. Mijn vader en Ben gingen namelijk onze belasting doen, en daarbij waren wij in het geheel niet welkom.
Het was uiteraard een grote straf om toen maar te gaan winkelen in één van de gezelligste steden van Nederland.

We ontmoetten er ook nog een heel lieve vriendin met haar schattige zoontje F. Sophie en F renden hand in hand door de straten en er vloeiden traantjes bij het afscheid. Het was super!

De traantjes gedroogd liepen we naar de auto. Maar zagen die niet. Ik zei geruststellend: "Hij is vast iets verderop". Maar daar was de gele auto ook niet. Uiteindelijk liep ik maar even de straat op voor wat overzicht. En besefte me meteen dat we helemaal niet met mijn ouders' gele auto waren, maar met onze blauwe station....

We kwamen thuis met de puzzel die ik voor Sophie had gekocht. Een ronde puzzel van Eurazië.
In de winkel hadden we gezien dat er ook puzzels waren van Noord- en Zuid-Amerika, maar die waren er niet meer.
Mijn vader en Sophie begonnen de puzzel te maken maar het lukt maar niet! Mijn vader riep getergd uit dat de puzzel niet klopte. "Kijk maar, er zitten stukjes in van de andere puzzel van Amerika!"
"Dat kan toch niet", zei ik, "Ik heb hem in elkaar gezien!"
Ik beende naar de puzzel, pakte een stukje op en ja hoor... de puzzel is tweezijdig. Amerika staat op de achterkant.

Onze haarkleur is eer aangedaan!

Blog-block

Het is heel grappig. Elke dag denk ik na over mooie onderwerpen waarover ik kan bloggen.
En elke dag probeer ik te kiezen tussen veel opties.
En elke dag verwacht ik van mezelf dat ik dan een heel mooi stukje moet schrijven vol waarheid, wijsheid en in een mooie stijl.

En elke avond denk ik "Weer een dag niet geblogd!"

En dat is dus precies het effect dat verwachtingen op je hebben.... uiteindelijk bereik je er juist niet door wat je van jezelf verwacht of wat er van je verwacht wordt, omdat de lat hoger ligt dan waar je aan kunt voldoen.
Alsof je begint met hardlopen en meteen verwacht dat je de 10 km kunt rennen. Dat lukt natuurlijk niet, dus heb je gefaald. Maar als je begint met 1 minuut rennen, 1 minuut lopen: wie weet lukt het je wel om na een half jaar die 10 km te rennen!

Vanaf nu af aan ga ik proberen gewoon te schrijven. En dan te zien waar het uit komt!

Habemus Papam

Ofwel: we hebben een nieuwe paus. Hoera.

Ik ben katholiek opgegroeid. Dat wil zeggen: ik deed eerste heilige communie en vormsel, we gingen af en toe naar de kerk en natuurlijk deed ik de muziek op Kerstnachtmissen en Paasmissen. Toch had ik als kind al dingen waar ik het niet zo mee eens was. Zo wilde ik nooit zeggen, in de geloofsbelijdenis: “Ik geloof in de heilige Katholieke Kerk”. Ik vond dat, zo jong al, zo’n onzin! Je kunt toch niet geloven in een gebouw? Je gelooft toch zeker in God? 

De jaren gingen voorbij, mijn spirituele ontwikkeling ging steeds verder, en ik vond steeds minder in de kerk. De katholieke, maar ook alle andere kerken waar ik veelvuldig beroepsmatig kwam. Er was geen inpiratie meer te vinden en ik kwam er eigenlijk alleen nog maar als ik er muziek moest maken. Ik kreeg steeds meer het idee dat heel veel mensen daar vooral geloofden in het verhaal, in de materie. En eigenlijk helemaal geen connectie hadden met het Goddelijke. Ook geloofde ik een aantal belangrijke dingen niet, waarvan de belangrijkste: ik geloof niet dat Jezus de enige weg naar God is. En omdat ik zo bewust bezig ben met dit soort dingen besefte ik me dat ik me eigenlijk geen katholiek meer kon noemen. 

Natuurlijk ben ik het absoluut oneens met de koers die uitgezet wordt door de leiding van de kerk. Ik walg van een paus die het homohuwelijk veroordeelt, laat staan één die het nodig vindt op te merken dat homo’s meer kindermisbruik veroorzaken dan geestelijken. Ik kan het bijna niet typen, zo erg vind ik dat! Toch is dat natuurlijk geen reden om de hele religie te veroordelen. Een aantal van de liefdevolste mensen die ik ooit heb ontmoet zijn katholieke priesters. Die zich hun hele leven belangeloos inzetten voor allen, ongeacht hun geloof, geslacht, kleur of geaardheid. Van alle kerken waar ik ben geweest is de Katholieke kerk de meest liefdevolle met de meest open deuren naar anderen. 

Het is het ego van mensen wat ervoor zorgt dat vreselijke dingen gebeuren en gezegd worden, niet het geloof. Sterker nog, met geloof heeft dit voor mij hoegenaamd niets te maken! 

Geloof is voor mij, simpelweg, dat je gelooft in en je verbindt met iets dat groter is dan wij. Iets wat je “God” kunt noemen, of universum, of Liefde, of Allah, Brahma etc.. Ik denk dat alle religies simpelweg een interpretatie zijn van een waarheid die wij als mensen niet volledig kunnen vatten. 

Leermeesters zijn soms opgestaan die een schat aan wijsheid bij zich droegen. Die zo verbonden waren met God dat ze profeten werden. Maar die wijsheid die vanuit een bepaalde Zeitgeist binnenkomt en wordt opgeschreven, wordt vervolgens tot een vaste vorm. Een vorm die niet meer veranderen kan, niet meegroeien met een veranderende maatschappij. En daar komt ego in. Ego is dat wat materie is en niet geest. Zodra het verankerd is in materie is het statisch geworden. 

Dat betekent niet dat er in de verschillende religies en heilige boeken niet een enorme schat aan wijsheid en inspiratie te vinden is! En ook niet dat religie niet een bepaalde culturele- en gemeenschapsfunctie heeft. Ik noem mijzelf niet meer religieus katholiek. Maar cultureel ben ik wel zo opgegroeid. En ik zie dat voor veel mensen een religie een houvast is, contact met andere mensen betekent. Ik denk ook dat dat misschien wel de belangrijkste functie van een kerk is. 

Geloven en verbonden zijn met iets Goddelijks kun je overal. Wij zijn allemaal verbonden met elkaar en met “boven”. Ik wens een toekomst waarin iedereen de verschillen in opvattingen viert in plaats van afkeurt. Waarin we kunnen leren van elkaar zonder ego. En wie weet dat dan ooit wel alle grenzen, alle opvattingen wegvallen en we met zijn allen in liefde die waarheid zullen kennen. 

In de yoga zeggen ze het zo mooi: “Namaste”. Het is een groet die zoiets betekent als “Het Goddelijke in mij groet het Goddelijke in jou”.