Translate

zaterdag 16 februari 2019

Geboortegrond

Heel lang geleden dat ik schreef. Alle redenen waaróm dat zo was voelen te intiem om te delen, maar wellicht komt dat in de toekomst nog :)

In elk geval was vandaag: vandaag!!

Vanmorgen werd ik wakker met het beeld van Delft in mijn hoofd. Ik kom uit Delft, ik woonde daar de eerste 27 jaar van mijn leven. En ik voelde me goed!

Ik weet beter dan zo´n beeld te negeren, dus ik riep al snel naar mijn gezin: ¨zullen we naar Delft gaan vandaag?¨

Gezin was enthousiast, anderhalf uur later zaten we in de auto.

In de auto bedacht ik: ¨ooh! We kunnen wel naar de Delftse Pauw!¨ Dat is een Delfts Blauw fabriek waar ik in mijn studententijd een zomer heb gegidst. Superleuk was dat! Dus even later gingen we die kant op.

Vóórdat dat gebeurde bewees mijn Geliefde Echtgenoot nog eens te meer dat hij Echt Geen Richtingsgevoel heeft door, terwijl ik parkeertarieven opzocht op mijn telefoon, op deze overbekende weg een verkeerde afslag te nemen en richting Utrecht te rijden... we kwamen dan ook iets later dan gepland aan. Helaas had intussen een kind op de achterbank al even buikpijn. Kind op de achterbank en mama op de passagiersstoel waren allebei wat ziekjes deze week, dus nog her en der wat misselijk. De combinatie met autorijden was geen goeie. De hele rondleiding hebben we dus niet afgemaakt, maar toch was het ontzéttend leuk om weer te zien, zowel voor mijzelf, als vooral ook voor Sophie!

Vervolgens togen we gauw naar het centrum, zodat we daar bij de Gaper op de markt nux vomica (tegen de misselijkheid) konden kopen. En met die druppels en wat eten binnen deed ze het weer.
We liepen gezellig door het centrum. We staken een kaarsje aan bij de Maria van Jessekerk. We liepen over de Beestenmarkt, en we gingen even bij de HEMA naar binnen, waar ik ook nog een zomer werkte ooit. Ben kocht bij le Papillon spullen voor zijn wijnmaakhobby. En toen liepen we richting het museum wat we wilden bekijken: het Prinsenhof.

Maar daar aangekomen dacht ik in ene: we zijn vlakbij de Dirklangenstraat! De straat waar ik opgroeide en 21 jaar van mijn leven woonde. Sophie wilde het erg graag zien. Ik voelde me nog altijd goed: we gingen op weg.
Toen bleek opeens dat Molen de Roos, vlak naast mijn oude straat, open was! Mag ik even poëtisch doen? We klommen naar boven langs smalle, steile trappetjes, we keken naar de draaiende molensteen en we waagden ons op de omloop van houten planken, waar we, met de wieken zacht zwiepend achter ons, ons vergaapten aan hoe hoog we eigenlijk al waren. Terwijl ik vroeger rustig via de stadsmuur en het dak van het huis van de molenaar omhoog klom en vlak onder de omloop in een rustig hoekje ging zitten (dat mocht niet eens van de molenaar, flauw hè?).

Dan was het eindelijk tijd om de Dirklangenstraat te zien. Bij het juiste nummer wees ik de voordeur aan en.... opeens ging de deur open! Een vriendelijk gezicht stond in de opening. Ik verontschuldigde me en vertelde dat ik het huis liet zien, omdat ik er was opgegroeid.
Voor we het wisten waren we binnen genodigd.
Nou moet je weten, dat ik enorm honkvast ben. Altijd al geweest. Als ik mijn favoriete pizzeria wist, ging ik gewoon altijd daarheen en ik hoefde geen ander uit te proberen. In lijn daarvan, kun je je voorstellen dat dit huis, waar ik mijn eerste 21 jaar woonde, een belangrijke rol in mijn leven had.
Ik wist, dat het volledig verbouwd en uitgebouwd was. Alleen de voorgevel was blijven staan. Dus dat huis, uit mijn herinneringen, bestond niet meer.

Daar waren we, binnen. Ontzéttend aardige mensen met een schattig kindje en een lieve chocoladehond. Het hele huis mochten we zien. De aardige man vertelde honderduit over hoe hij alles eigenhandig had verbouwd. Mijn oude slaapkamer was een luxe badkamer geworden. Ik stond even bewust te staan, daar waar vroeger mijn bed stond.

Weer buiten stonden de tranen van ontroering in mijn ogen. Sophie vroeg: ¨wat is er?¨. Maar ik kon haar meteen geruststellen. Dit waren gewoon emoties, die kwamen vanuit een prachtig moment.

Sophie speelde even in het speeltuintje waar ik zo vaak was. Ik liet haar zien waar we vroeger omhoog klommen en over de poort boven de straat liepen. Waar vroeger populieren stonden, waar ik in klom. Waar ik vroeger langs de lantaarnpaal omhoog kom zodat ik op die tuinmuur daar kon zitten. Ik weet eigenlijk ook niet waarom ik zo´n klimaap was, maar ik concludeerde wel dat ik toch wat ondeugend was! We sleurden Sophie uit de speeltuin en liepen verder, langs de Oude Delft, waar Ben woonde toen ik hem leerde kennen, en gingen toch nog even binnen bij het Prinsenhof, voordat we teruggingen naar de auto. Wat een prachtdag.

Dankbaarheid. Dat is wat ik nu voel. Dankbaarheid, dat deze dag bestond.Dat ik dit kón vandaag. (Neem het alsjeblieft nooit als vanzelfsprekend aan, als jij zoiets altijd wel kunt. Gezondheid is echt onbetaalbaar!)
Dankbaarheid, omdat ik mocht meemaken wat ik meemaakte, en zien wat ik zag.
En ook dankbaarheid, dat ik blind durf te volgen wat mijn intuïtie me vertelt. Deze dag had ik nóóit willen missen.


donderdag 10 januari 2019

Wortelkanaalbehandeling: wat doen ze dan eigenlijk?

Een wortelkanaalbehandeling is een soort schrikbeeld. Haast een soort spreekwoord zelfs: ¨ik onderga nog liever een wortelkanaalbehandeling dan dat ik dit doe!¨ Het leek mij dan ook jarenlang een absolute nachtmerrie.

Is dat eigenlijk wel terecht?

Mijn vader, vroeger, vertelde dat dit soort dingen zonder verdoving gingen. Kijk, dat lijkt me dus echt een schrikbeeld!
Maar vanuit mijn eigen ervaring, en alle ervaringen van mensen om me heen die ik de afgelopen weken heb gehoord, valt het tegenwoordig met goeie verdoving eigenlijk hartstikke mee.

Daarom, en omdat ik denk dat we vaak geen idee hebben wat ons te wachten staat (en ik vind het fijn om te weten wat me te wachten staat), wilde ik eens op een rijtje zetten: wat gebéurt er dan tijdens zo´n behandeling?

Het eerste en belangrijkste punt is dit: als je eenmaal een WKB nodig hebt heb je doorgaans zo´n last van de tand in kwestie dat je vooral wilt dat die last over is. En is de WKB iets wat je graag over hebt om weer normaal te kunnen eten en zo.
Het tweede belangrijke punt is dat het inderdaad vrijwel geen zeer doet.

Okee. Wat ik dus niet wist is dat een WKB in twee delen gaat.
De eerste behandeling ¨starten ze de WKB op¨. Dit betekent dat, onder verdoving, de kies wordt opengeboord. Ik vond dit erg spannend, maar eigenlijk was het helemaal niet dieper dan bij een vulling al geboord was. Viel mee dus. Vervolgens gaat de tandarts de kanalen van de zenuw zoeken. Dit zijn er drie of vier. Die kanalen lopen bínnen de kies, het gaat dus niet je kaak in ofzo. Die kanalen worden leeggehaald met een soort ragertje. Als eenmaal het weefsel weg is is de zenuw dus ook weg en zou ´ie geen pijn meer moeten kunnen doen.
Als daar nou een fikse ontsteking of andere narigheid zit (zoals dus bij mij was), heb je kans dat ze het niet die dag af kunnen maken maar het even rustig moet worden. Dan volgt er een noodvulling en mag je terugkomen na een paar dagen. Maar ik moet zeggen dat álle andere mensen die ik gesproken heb behalve één, met die ene behandeling klaar waren.
Vervolgens worden de kanaaltjes gevijld. Dit voelt ook echt alsof ze vijlen (pijnloos. Je voelt alleen de beweging). En dan worden de kanalen opgemeten. Waarom weet ik niet. Hier kun je een speldenprik voelen. Ik voelde trouwens de eerste behandeling wel iets maar de tweede behandeling was helemaal pijnvrij.
En dan is de behandeling klaar, krijg je een noodvulling en wachten ze twee weken om alles helemaal rustig te laten worden.

De tweede behandeling vindt dan na 2 of 3 weken plaats. Deze behandeling heb ik zelf niet ondergaan, maar het schijnt peanuts te zijn: er worden stiftjes in de kanaaltjes geplaatst en dan komt de echte vulling erop. Vanaf dan zou je nooit meer last moeten hebben van de kies.

Wat ging er bij mij nou mis? De eerste drie kanalen waren perfect, maar de tandarts kon niet bij het vierde kanaal komen. Tijdens de tweede afspraak van de eerste behandeling kreeg ik daardoor in ene (terwijl ik nog verdoofd was) weer enorme zenuwpijn. Hij kon niet goed verklaren waarom. Eerst dacht hij erover om me door te sturen naar de WKB specialisten in Hoorn. Maar uiteindelijk zei hij: hij moet er gewoon uit. Het is genoeg geweest.
De (geweldige!) assistente is toen uiterst vriendelijk op haar strepen gaan staan bij het ziekenhuis, waardoor ik de volgende dag terecht kon en de zenuwpijn na 2 maanden eindelijk verdween.
Ik ben overigens de enige hoor, van ALLE mensen die ik heb gesproken, waarbij dit is gebeurd.

Al met al: die WKB is inderdaad niet heel erg fijn, maar het is ook echt weer niet het drama dat ik me van tevoren had voorgesteld. Tandheelkunde is echt een ander vak dan 30/40 jaar geleden. Iedereen was ontzettend lief, zorgzaam, en er werd gezorgd dat het pijnloos en comfortabel verliep.
Het lastigste is wellicht de duur: je ligt een poosje in die stoel.

Dat brengt me bij de... *drumroll* Tips van Anke!

* Je ligt er dus een poosje. Mijn lieve vriendin Miranda had me daarvoor gewaarschuwd en zei dat ze een volgende keer muziek mee zou nemen (wellicht is dit dus eigenlijk een tip van Miranda). Ik heb dat gedaan en het was echt heel fijn. Ik luisterde naar Dvorák´s 8e symfonie. En het hielp erg dat ik bewust daarnaar kon luisteren en me daarop kon concentreren. De tandarts vond dit ook geen enkel probleem, maar juist prettig dat ik erover na had gedacht.
* Dit geldt voor alle behandelingen, maar: vraag (als dit niet vanzelf gedaan wordt) om even tijd om de verdoving te laten inwerken. Als het een paar minuten mag inwerken doet het daarna geen pijn meer. Ik geloof dat dit per persoon verschillend is maar bij mij maakt dat echt verschil.
* Een tandarts die je echt vertrouwt is heel wat waard. Wij rijden al weer 8 jaar heen en weer naar de Goorn voor de tandarts, omdat die echt zó fijn is. Voor ons zeker de moeite waard.

There you have it! Weten is vooruitzien (hehe, zoiets toch? ;)), en ik hoop dat dit relaas wat meer duidelijkheid biedt aan hen die wellicht een WKB moeten ondergaan óf er erg bang voor zijn.

dinsdag 8 januari 2019

Wortelkanaal en kies trekken!

Oh jongens. Het is echt niet dat ik mijn blog vergeten ben hoor. Heus niet.

Maar er is VEEL gebeurd de afgelopen weken! Hele fijne dingen en ook minder fijne dingen. Daar kom ik nog wel op terug.

Maar nu even. Ik had in november al last van mijn kies. Steeds een vervelende zenuwpijn.
Ik ging naar de tandarts. Die dacht dat er een barstje in zat en stelde voor om te boren en er een overkapping op te maken.

De dagen na die behandeling had ik me toch een píjn?! Niet te filmen. Ik ging door de grond! De tandarts stelde voor een week af te wachten, en ik zou afzeggen als het beter ging.

Na de week ging het wel wat beter en de tandarts zei dat het best even kon duren voor de pijn helemaal verdween, dus ik wachtte braaf af.

En ik wachtte nog wat meer af. Het was Kerstmis. Intussen at ik al anderhalve maand alleen zachte dingen.

Uiteindelijk ging het niet meer. De zenuwpijn werd alleen maar erger. Afgelopen vrijdag moest ik dus met spoed voor een wortelkanaalbehandeling.

Vrijdag kwam en de behandeling ook. Alleen bleef het maar bloeden. Dus ze kon het niet afmaken.
Ze zei dat ik vandaag terug mocht komen, dan zou het maximaal een half uur duren en pijnvrij zijn.

Vandaag lag ik weer in de stoel, bij mijn vertrouwde tandarts. Hij maakte drie kanalen schoon, maar kwam steeds niet bij de vierde. En toen kwam de zenuwpijn weer volop terug.
Hij boorde even, ik ging door de grond. Hij werd stiller en serieuzer en sprak toen: ¨ik maak het voor vandaag dicht¨. En ik voelde het aankomen. Dit was niet okee.
Ik mocht rechtop en hij besprak het.

Kies moet eruit.

De assistente was gelukkig alweer zó lief en to the point en regelde direct een afspraak bij de kaakchirurg. Dus nu heb ik morgen om half tien al een afspraak. En daarna een gat in mijn mond.

Had ik al gezegd dat de tandarts nou niet direct mijn hobby is?

Ik heb hem nog wel laten lachen (natuurlijk). Zo zei ik tegen hem, toen hij vertelde dat er inderdaad van alles aan de hand was, dat ik dus toch niet gek was. Hij zei meteen dat hij dat ook nóóit had gedacht.
Waarop ik toch even aangaf dat dat niet de reactie was die ik van de meeste mensen krijg 😁
Ben zei zelfs: ¨Darling, the fact that you were right this time does not prove you are not crazy¨.
Van je man moet je het maar hebben ;)

Hopelijk gaat het morgen allemaal goed, en is het daarna ook echt klaar!

zondag 9 december 2018

Hoe je Kerstversieringminimalisme jammerlijk mislukt ;)

Wat een heerlijke dag was het gisteren. Ik vond het weer een mooie ervaring in ¨geluk is een keuze¨

Tuurlijk was ik helemaal niet lekker. Tuurlijk had ik kiespijn, maar het was een móóie dag! We gingen alle Kerstspullen opzetten. Sowieso is dat zó gezellig en knus. We draaiden (Spotify-den bekt toch minder lekker, ook al is dat éigenlijk wat we deden) kerstalbums van pop tot carols tot country (jeugdsentiment :))

Vorig jaar heb ik een minimalistische kerstboom gemaakt, omdat ik niet teveel dingen in de kamer wilde én omdat ik zo´n houten kerstboom zo tof vond. En die was leuk gelukt, al zeg ik het zelf!
Ik heb de blanken houten kerstboom bij de Intratuin gekocht en heb die bewerkt met drie kleuren acrylverf. Vervolgens heb ik weer veel van die verf eraf geschuurd zodat je die mooie ¨gebruikt hout¨ look krijgt.


Boompje vorig jaar. Met troepjes op de achtergrond, want toen werd ons aanrecht vernieuwd dus lag alles verspreid over de kamer. 


Boompje dit jaar. Ben nog niet helemaal tevree, er mag nog iets bovenaan bij. 


Hartstikke leuk toch, zo´n minimalistische boom? Maar toen had ik buiten dochterlief gerekend... Sophie wilde zoooo graag de echte kerstboom. En wat doen je dan, als je dochter iets zo graag wil?

Sophie heeft dus, samen met mijn moeder, die langskwam om haar door mij gevilte engel te laten restaureren, die ten prooi was gevallen aan haar hondje die onze geur zo lekker vindt, de echte neppe kerstboom opgetuigd.
Het is echt leuk, want het is voor het eerst dat ik me helemaal niet bemoeid heb met de boom!

Engeltjes, van merinowol. Liev, toch? 

 Sophie´s boom! 

Vorig jaar maakten we nog een decoratie: we zochten een Mooie Tak in het park, en hingen daar ballen aan. Die mocht dit jaar wegens te leuk toch ook weer meedoen. 


En natuurlijk zette Sophie tot slot de Kerststal onder de boom. We waren een hele poos Jezus kwijt, maar die is gevonden! Alleen zijn we nu de kribbe kwijt... 
Daarom ligt Jezus mooi te zijn op wat wol. 


Affijn, daar sta je dan met je goede gedrag! Probeer je minimalistisch te zijn met Kerstmis, heeft dat plots tot gevolg dat je het jaar erna je hele kamer vol hebt met Kerstspul! 😉
En dan staat de door mij gehaakte kerststal nog niet eens...

 Gisterenavond zat ik in mijn stoel te hangen, mijn lieve Ben naast me, we keken Strictly Come Dancing op de BBC (waarvan ik een aantal jaar geleden nog zei dat het een guilty pleasure was, maar intussen schaam ik me nérgens meer voor 😊) en concludeerde ik dat het een ontzettend warme, liefdevolle dag was. 

zaterdag 8 december 2018

Recyclen: nieuw syteem in Alkmaar

Adine van lekkerlevenmetminder.nl deelde vandaag een oude blog van haar over recyclen.
Ik wilde daar ook al even over schrijven, dus nu kwam de inspiratie bovendrijven.

Dat dat betekent dat er vandaag twee blogs zijn, nou, daar doen jullie het maar mee ;-)

Tuurlijk is het niet het meest spannende onderwerp. Maar het is wel een belangrijk onderwerp! Het zou lekker zijn als wij de aarde een beetje okee doorgeven aan onze kinderen. Als er niet binnen een aantal jaar geen oceaan meer is, maar nieuwe plastic continenten. Dus vandaar: een belangrijk onderwerp.

In Alkmaar is sinds binnenkort een nieuw systeem voor afvalscheiding. In het oude systeem waren er drie kliko´s: een grijze voor restafval, een groene voor GFT en een blauwe voor papier. Met die blauwe was ik al enorm blij, want eerder hadden we die niet.
Plastic moest je wegbrengen naar de grote containers bij het winkelcentrum.

Wij zijn nogal van de groene, zoals jullie weten, dus we scheidden alles altijd al netjes. En we brachten dus ook netjes het plastic weg. Met ons gezin hebben we in de twee weken dan ook een klein pedaalemmertje met restafval, en ik probeer om zo veel mogelijk plastic te vermijden. Dat is best lastig, en dus leefden er altijd wel zakken met PMD afval in onze schuur... niet zo fijn!

Veel mensen vinden het niet zo leuk om over milieu na te denken, dus gooi(d)en alles lekker makkelijk in de grijze container. En dát (en de zakken plastic in de schuur) is met het nieuwe systeem opgelost!
De grijze container is namelijk een PMD container (plastic, melkpakken, blik en zo) geworden, en restafval moet vanaf nu weggebracht worden naar een ondergrondse container in de straat.

Wat een geweldige uitvinding!! In plaats van gestraft te worden voor afval scheiden (namelijk slepen met zakken plastic naar een winkelcentrum), word je nu ¨gestraft¨ voor je restafval en is het veel aantrekkelijker geworden om netjes te scheiden.

Ik hoop dat ook heel erg dat dit goed werkt en mensen het ook echt doen!

Ik ben me ervan bewust dat er ook stemmen opgaan voor niets scheiden en dan scheiden in het overlaadstation. Ik weet daar te weinig van om daar iets onderbouwds over te kunnen zeggen. Ik weet alleen wel dat níets doen sowieso geen optie is. Want iedereen wil toch de aarde leefbaar houden?

Wij zijn in elk geval erg blij met het nieuwe systeem!


Kiespijn!

Ken je dat, dat je soms echt héél erg spijt kunt hebben van een beslissing die je nam?

Nou, dat heb ik nu dus.

Ik had al een poosje last van mijn linkerkies. Ik ben in de gezegende positie dat ik maar drie gevulde kiezen heb en een heel sterk gebit. Maar helaas heb ik wel gevoelige zenuwen. Dus snel last van gevoelige tanden. Die kies, was op zich nog wel te doen hoor. Maar het was gevoelig, en ik kon niet zo goed harde dingen eten.

Nou was ik al een keer bij de tandarts geweest, en die dacht dat er een barstje zat. Ik mocht het nog even aankijken, en als het niet wegging dan zou hij de ¨knobbels¨ aan de ene kant weghalen en opnieuw opbouwen. Hij dacht dat het daarmee zou weggaan.

Volgend weekend heb ik twee concerten op de MidWinterfeesten in De Rijp, dus ik dacht vorige week: laten we het dan nú maar doen, dan doet alles het weer goed tegen die tijd!

De tandarts boorde en vulde. Ik lag in de stoel me voor te stellen dat ik in een fijn bos was. Alles ging prima. Tot die avond. Jemig wat deed dat zeer.
De dag erna ben ik nog even langs gegaan. Hij zei dat het nog wel even kon duren.
Intussen heb ik al 9 dagen behoorlijke kiespijn. En het lijkt helemaal niet beter te worden. Ik kan er nog altijd niet met mijn tong aan komen, laat staan iets op kauwen. Zingen doet ook al zeer, wat nogal onhandig is ;-). Dus als het zo doorgaat wordt het een wortelkanaalbehandeling. Wat me trouwens altijd een schrikbeeld leek, maar intussen wil ik vooral dat het over is! Vooral omdat mijn lijf het niet zo leuk vindt, dat er ¨iets¨ is, terwijl ik nog altijd herstellende ben, wat voor een flinke terugslag zorgt in buikklachten.

Maar ja, wat doe je dan? Nog een week doorworstelen, zodat je na het concert uit komt? Of toch maandag bellen en zeggen: ik trek het niet meer? Ik weet het nog effe niet.

Ik hou niet zo heel erg van niet weten hoe dingen gaan lopen, én ik hou niet erg van mezelf door verantwoordelijkheden heen te worstelen. Ik wil vooral graag genieten van wat we gaan doen, want het wordt namelijk echt supertof en ik heb er zin in! Dus je snapt, dat ik spijt heb, van de beslissing. Ook al weet ik best dat ik dit van tevoren niet had kunnen zien aankomen.

Anyway, ik probeer om het precies te nemen zoals het komt. Me zorgen maken heeft geen zin, want zorgen maken verandert niks aan de feiten. En iets over doen kan ook al niet ;). Dus ik ga dit weekend lief voor mezelf zijn, en hopelijk daarmee in elk geval de buik al een eind herstellen.

En dan kijken we maandag wel weer verder!

Dan is het nu hóóg tijd om een kerstboom op te zetten!


dinsdag 4 december 2018

Hoe Mijn Kind De Feestdagen Voor Mij Veranderde

Jaren geleden, toen ik nog thuis woonde, vierden we Sinterklaas en Kerst. Met Sinterklaas maakten we altijd suprises en een gedicht.
Mijn vader, die twee rechterhanden had, maakte altijd de allerbeste surprises. Soms maakte hij zelfs helemaal iets van hout!

Maar naarmate ik ouder werd gingen we steeds meer Kerst het leukste vinden, en uiteindelijk stopten we helemaal met Sinterklaas vieren.

Kerst bleef wel leuk, maar ik merkte wel dat het leven druk was, als musicus de tijd rond Kerst sowieso druk was, en eigenlijk was het meer een afterthought  dan dat we er echt mee bezig waren.

En toen kreeg ik een kind. En in ene ging, door haar ogen, de magie voor mij ook weer leven. Wat een prachtige tijd! Wat een fijne warmte en gezelligheid!
Luidkeels werden er weer Sinterklaasliedjes gezongen. Ik stopte met werken met Kerst, omdat ik mijn gezin belangrijker vond. De Kerstboom werd vroeger en vroeger opgezet. Reikhalzend kijken we uit naar 1 december, als we weer kerstliedjes mogen draaien.

Ik ben een echte soppy fool geworden als het gaat om december :-)

Ik heb het nooit een fijn idee gevonden te liegen* tegen Sophie, dus vanaf het moment dat ze gerichte vragen ging stellen over het wel - dan - niet bestaan van de Sint wist ze hoe het zat.
Daarvóór vertelde ik haar dat Sinterklaas een hele goede heilige was, die kindjes kadootjes en eten bracht op 5 december, en dat daarom de kindjes nu nog steeds kadootjes krijgen.
Zo kon ze geloven, zo lang ze wilde. Dat duurde maar net aan tot ze 5 was, want ze denkt altijd diep over dingen na.

Maar het leuke is dat daarna de magie haar net zo hard greep als ervoor! Nog altijd vond ze het geweldig dat er zomaar een zak met kadootjes voor de deur stond, zelfs al wist ze dat buurman Dick die daar neerzette.

Dus nu zijn we nu. 2018. Sophie is 9. De magie zal haar niet meer zó lang grijpen. Dus ik geniet. Heel hard.
De adventkalender met snoepjes en kleine kadootjes stond half november al, en ik zag haar er regelmatig verrukt naar kijken. Vierentwintig laatjes, helemaal voor haar! Op 1 december was ze al vroeg wakker (wij alleen niet, dus ze moest toch wachten, hihihi) zodat ze het eerste laatje kon openmaken.
De hele voorbereiding vind ik zo leuk. In november al kadootjes bedenken en lekker kneuteren. De voorpret is vaak minstens net zo leuk als de gebeurtenis zelf, toch?
Gisteravond heb ik de laatste dingen ingepakt, en vanmorgen heb ik gecrea-beaad met gedichten, die nu achter mij gezellig liggen te zijn. Ik kan ze tot half drie laten liggen (want dan komt Sophie thuis), en daarna mogen ze naar boven, bij de stapel kadootjes, verborgen onder een deken in onze slaapkamer.
Morgen komen dan mijn moeder en haar hondje en dan gaan we vieren. Samenzijn. Warmte. Liefde.

Ik heb er ontzettend veel zin in :)



*Dit is mijn gevoel hè, iedereen heeft het recht om daar volledig anders over te denken en te handelen zonder enig oordeel mijnerzijds