Translate

maandag 18 augustus 2025

Gepiepeld!

 Gisteren gingen we naar Den Haag om Panorama Mesdag te bezoeken. Ik was er al eens geweest maar in 1673, zoals een kennis zo mooi sprak. Ben en Sophie waren panorama-maagden. Ik had er zin in! We parkeerden vlakbij Centraal (waarom zijn werkelijk overal tegelijk wegwerkzaamheden? Het is gewoon echt niet leuk meer. Elke rit waar dan ook naartoe sta je in de file, maar dan ook werkelijk overal, en dan kom je eenmaal in Den Haag en is daar ook nog de halve stad afgesloten! Maar goed. Gegrom voorbij ;-) ) en liepen vanaf daar de stad in. Vlakbij de uitgang van de parkeergarage sprak een vrouw me aan. 
"Do you speak English?"
Ja, dat sprak ik wel. Vervolgens vertelde ze me dat ze een alleenstaande moeder was, en geen werk kon vinden, en of ik misschien wilde helpen, misschien door wat spulletjes, misschien wat melk te kopen. 
"Sure." zei ik. Ik bedoel, wat melk kopen is geen punt, toch? 
We liepen met de vrouw naar de Albert Heyn even verderop. Daar binnen wist ze wel erg goed de weg. Intussen had ik haar gevraagd waar ze vandaan kwam, dat bleek Spanje te zijn dus we spraken Spaans met elkaar. Met als nadeel dat Ben en Sophie er natuurlijk geen woord meer van verstonden. 
Terwijl we zo door de supermarkt liepen bekroop me een raar gevoel want ze liep niet naar de melkafdeling. Nee, ze liep naar de babypoedermelk en wees. Die anti-allergische, die moest het zijn. Voor €21 nog wat. 

Ik stond even stil, en daar haakte ik af. Ik ben wel goed, maar niet gek en ik wist 99% zeker dat die melk linea recta weer voor geld zou worden ingeleverd. Dus ik zei: dat kunnen we niet voor je kopen, maar wel iets anders. Bijvoorbeeld gewone melk, of fruit, of brood? 

De sfeer sloeg direct om en ze begon om geld te vragen. Dat had ik oprecht niet bij me maar leek me sowieso geen strak plan. Dus ik herhaalde dat ik best iets anders voor haar kon kopen. 
Ik weet intussen dat ik beter weg had kunnen lopen. 
De sfeer werd nog vervelender. Intussen griste ze een drankje van €3,29 mee en gaf me die en terwijl ik afrekende sprak ze me sissend in het Spaans toe: als ik die melk niet krijgt kan mijn kindje dood gaan, weet je dat wel?

Ik had intussen niet veel meer te zeggen. We liepen naar buiten en lieten het maar, maar het duurde best even voordat de lichte sfeer van ervoor weer terugdaalde. 

Weet je... het was een stomme ervaring maar ik denk dan maar, ze lichtte ons duidelijk op maar ze is ook duidelijk niet in een goede staat. Dus soît. Weer wat geleerd. 

En het panorama was vervolgens echt supertof! Er was een man-met-badge boven bij het panorama die duidelijk enorm veel passie had voor het onderwerp en ons van alles vertelde over het fenomeen. Superinteressant, en vervolgens was de tijdelijke fototentoonstelling beneden ook nog echt prachtig. 
 






zaterdag 9 augustus 2025

Als de vakantie in de soep loopt

 Naar Harskamp, gingen we. Daar is een camping die vroeger Harskamperdennen heette en echt fantastisch was. Het was er rustig en fijn en ruim en het voelde alsof je gewoon over een bospaadje liep en toevallig stonden er dan wat tenten en caravans. We kwamen er al twee keer en beide keren hadden we het er super. Lekker wandelen en fietsen in het bos, een keertje naar Arnhem, naar Burger's Zoo, en je kunt ons toch niet veel blijer krijgen. De laatste keer dat we er waren was de camping nét overgenomen door Huttopia maar daar was op dat moment niet veel van te merken. 

We boekten dus weer, dit keer dus officieel bij Huttopia de Veluwe (aii, wat is dat dúúr geworden! Dubbel zo duur als de camping waar we in de meivakantie heen gingen in België! Maar ja... het was een geweldige camping, toch?) en afgelopen donderdag was het zover: we gingen! Ben had ons minicaravannetje gehaald, we pakten de spullen in (lekker makkelijk, natuurlijk, want de caravan heeft kasten) en we vertrokken rond het middaguur richting Harskamp. 
De reis ging goed! Geen file, geen wegwerkzaamheden die ons in de weg (ha!) zaten dus we waren er al vroeg. Top! 

De plek was in het midden van de camping, maar wel mooi en privé. We hadden bij de boeking heel duidelijk verzocht om een zo rustig mogelijke plek, wegens gezondheid. Ik heb natuurlijk eerder verteld op dit blog over mijn oor en de hyperacusis en hoewel dat gelukkig nog steeds aan het verbeteren is, is het niet weg. Veel drukte en herrie trekt dat oor echt niet. Ja, sprak Huttopia toen, ze zouden ons een rustig plekje geven. 
We zetten op plek 114 de voortent op en het tentje van Sophie, en toen gingen Sophie en ik vast boodschappen doen bij de Plus in het dorp. Ze mocht allerlei lekkers uitkiezen. Lekkere ontbijtgranen, vegan vanilleijs en chocoladepasta. Die ik vervolgens één minuut later prompt liet vallen, toen ik die in de fietsmand probeerde te doen. Strakke actie van Anke, niet? Sophie glimlachte vriendelijk en zei: "You can just put that anywhere."
Leuk, zo'n tiener ;-).
Zonder veel woorden pakte ik de pot van de grond, gooide die (gelukkig waren alle scherven aan de pot blijven plakken) in de vuilnisbak en ging een nieuwe kopen. Joh, we waren in elk geval duidelijk amusant voor de mensen die dichtbij stonden ;-).

Terug op de camping duurde het een paar uur voordat het echt vervelend werd. Er waren namelijk veel krijsende kinderen. Nee, dat zeg ik verkeerd, er waren werkelijk OVERAL krijsende kinderen. Huilende kinderen. Gillende kinderen. Ik hou enorm van kinderen, maar van mij mocht Sophie dus toen ze klein was niet de hele dag op de toppen van haar longen gillen. 
Blijkbaar waren er sinds onze vorige vakantie overal speelveldjes ingericht. Blijkbaar was deze camping intussen gerebrand als een "familiecamping", en blijkbaar is dat een eufemisme voor krijsparadijs. We stonden ook nog aan het pad bij de ingang, dus er was constant verkeer van (luide) mensen. 
Sophie sloot zich op in haar tent met de ritsen dicht en haar koptelefoon op. Ben begroef zich in een boek en ik trok me terug in de caravan, waar het iets meer te harden was. Het geluid leek harder en harder te worden, mijn oor werd gevoeliger en gevoeliger. 
En wat doe je dan als rechtgeaarde Nederlandse vrouw van niet-lullen-maar-poetsen? Dan vind je dus dat je dit gewoon maar moet trekken. 

Totdat ik, intussen was het een uur of half negen, naar buiten liep - ook beseffende dat het heel heet wordt de komende dagen en dat de caravan dan niet meer zo'n relaxte plek is om te verblijven - en toch maar zachtjes aangaf dat ik het wel véél vond. En toen kwam Sophie uit de tent. Ze vond het niet meer leuk. Dát was het moment dat ik naar de receptie liep om te vragen wat er mogelijk was.
 
De mevrouw achter de balie was op zich begripvol, terwijl ik daar stond met mijn vinger tegen mijn linkeroor (want er zijn ook spelletjes in de receptie en er was 400 dB aan gegil binnen in een besloten akoestiek). Zelf vond ze het ook allemaal erg veel en zij had dan niet eens last van haar oor. Ze wilde best kijken naar een ander plekje, maar ze dacht eigenlijk niet dat dat bestond op de camping. Het was nu eenmaal een familiecamping. 
Sophie en ik liepen over de camping om te kijken, over het bospaadje waar we vorige keer stonden en waar het zo fijn was. Het gegil was overal. Her en der stond muziek aan. We keken elkaar aan en wisten dat de mevrouw gelijk had.
Terug op onze plek overlegden we rustig, terwijl ik intussen eigenlijk niet meer goed wist wat nou verstandig was. Dit was toch onze vakantie? Het voelde alsof ik het dan aan het verzieken was voor iedereen. En toen sprak Sophie weer bepalende woorden: "ik wil liever naar huis."

Ben keek ons allebei zo eens aan, schoot toen in actiemodus en hakte daarmee de knoop door. Ik begon wat essentiële zaken bij elkaar te zoeken, want no way dat we alles nog konden inpakken die avond en voor middernacht thuis zijn. Ben zei dat hij de volgende dag alles wel zou komen halen. En zo geschiedde. Om elf uur 's-avonds waren we weer in het huis dat we die ochtend hadden verlaten. 

Gisteren haalde Ben de caravan terwijl Sophie en ik chocolate chip koekjes bakten en lasagne maakten met zelfgemaakte speltlasagnebladen (goed woord voor galgje, wel), zodat hij toch in elk geval kon aanschuiven aan een maaltijd die hij duidelijk heerlijk vond. En nu zit ik op mijn eigen stoel dit blog te typen. 

Joh. Soit. Het is wat het is, we gaan lekker vanuit hier uitstapjes maken, in het bos hier lopen, musea bezoeken. Gelukkig neem je overal jezelf mee en dus hebben we het hier ook hartstikke fijn. 

Maar stom is het wel! 




zondag 3 augustus 2025

Tweeënvijftig jaar...

Het is prachtig weer. Zoals al weken, eigenlijk. Wat een heerlijke zomer, niet te warm, niet te koud. Het zonnetje schijnt door een paar verdwaalde wolken en ik schuif de net wat te zware boodschappentas iets verder op mijn schouder. Bijna thuis. Op het pad aan het begin van het park komt een oude mevrouw aangeschuifeld achter een rollator. Ze loopt wat waggelend en ze is duidelijk moe. Iets in mij begint met opletten. 
Dan puft de mevrouw, draait de rollator om en gaat er moeizaam op zitten. 
"Hallo mevrouw, gaat het? Kan ik u ergens mee helpen?" zeg ik vriendelijk. 
"Nee hoor, ik moet alleen even zitten."
Ik zie de zweetdruppeltjes op haar voorhoofd en kijk omhoog, naar de felle zon. 
"Is het fijn in de zon, of wilt u even in de schaduw?"
Nee, schudt ze. Ze wil alleen even zitten. En dan begint ze te praten. Over dat ze erg moe is, maar ze wil toch per sé elke dag even lopen. Al is het maar een kilometer. Ze heeft M.S., zie je, al 52 jaar. 
Iets in mij reageert weer, terwijl ik begripvol knik. 

Mijn vader overleed na 31 jaar M.S.. Er is natuurlijk geen enkele manier waarop de aardige mevrouw dat kan weten. 

"Wat goed, zeg." zeg ik dan. "Dat u elke dag gaat lopen. Dat zal zeker helpen om fit te blijven."
Ze knikt en vertelt verder over medicatie, kinderen, het leven. Ik luister en knik her en der.
Tweeënvijftig jaar. Mijn vader zou dit jaar 81 zijn geworden, maar die is intussen al ruim negen jaar niet meer bij ons. 

Ik glimlach naar deze sterke mevrouw die ik helemaal niet ken. Dan staat ze op en we lopen allebei verder.
Wat een bijzondere ontmoeting. 




zaterdag 26 juli 2025

Hoe vangt je tiener een baan?

Mijn dochter hè, die is dus in ene 16 en zomaar plotseklaps een jonge vrouw. Ik weet ook niet hoe dat nou zo snel gebeurd is (behalve dat ik snap dat 16 na 15 na 14 komt, maar toch...).
Ze heeft nu 8 weken schoolvakantie én geld nodig, dus zo kon het komen dat ze ging denken over een vakantiebaan. Ik stelde voor om een uitzendbureau te bellen, of misschien wat horecazaken in te lopen? De horeca leek haar wel wat en zo kon het komen dat we een paar weken geleden op een maandag samen naar de stad fietsten. 

We parkeerden de fietsen en liepen richting het centrum. "Welk restaurant wil je als eerste proberen?" vroeg ik. 
"Wacht, gaan we het nú doen?" sprak de tiener. 
Ik slikte mijn gegrapte nee, laten we wachten tot de vakantie over is in en stelde voor dat ja, laten we het maar gewoon nú doen ;-)
Na wat wikken en wegen besloot ze dat ze als eerste wilde vragen bij het restaurant waar mijn moeder graag met vrienden gaat eten. We liepen erheen. 
"Wat moet ik dan zeggen?" vroeg ze gespannen. 
"Nou, gewoon iets als hallo, zoeken jullie misschien nog vakantiewerkers?"

Ze knikte en liep naar binnen. Even overwoog ik of ik buiten zou blijven, maar goed, het was de eerste, hè. Hartstikke spannend natuurlijk. Ik verwachtte dat ik bij nog wel wat zaken buiten zou staan die middag, dus ik liep voor deze eerste maar even mee. 
"Hallo, zoeken jullie misschien nog vakantiewerkers?" bracht ze uit tegen de jongen achter de balie, die er niet uitzag als de eigenaar. 
"English?" antwoordde die.
Snel herhaalde ze haar zin in de gevraagde taal en de jongen verwees haar naar de eigenares. Die begroette ons enthousiast en wees ons direct naar een tafeltje. En wilden we wat drinken? Ze kwam zo bij ons. 

Ietwat beduusd ging ik zitten, en voor ik het wist zat de eigenaresse bij ons aan tafel. Ze keek van Sophie naar mij en vroeg toen of ze even alleen met Sophie kon praten. 
"Ja, natuurlijk!" riep ik uit, terwijl ik al begon met opstaan. Logische vraag, hoor, maar wist ik veel dat dit in ene een heus sollicitatiegesprek zou worden? Maar nee, suste ze, blijf maar zitten, ze ging met Sophie wel even dáár zitten. 

Ik zat vervolgens zo'n 20 minuten aan het tafeltje in de zon een beetje om me heen te kijken en in het wilde weg te scrollen terwijl tien meter verderop een Heel Volwassen Gesprek plaatsvond met mijn kind. Wat een bizarre situatie. Toen kwamen ze beide glunderend terug. Sophie had een baan. 


Intussen is het een paar weken later en is ze er al flink ingeburgerd met blijdschap van beide kanten. Net als bij haar moeder vroeger bevalt de horeca haar prima :-)




woensdag 16 juli 2025

Wat een grote doos!

 Een gele auto stopt in mijn ooghoek en ik spring op uit mijn stoel. Jaa! Ik zat al te wachten want een supercoole tumbler wordt vandaag voor drieën gebracht door DHL. De bel gaat terwijl ik naar de deur loop en die open trek. 
Een doos staat voor mijn neus op de grond, de jongen van DHL staat alweer bij zijn gele busje. 
"Hallo!" roept hij. "Ik heb nog een pakje, wacht even."
Een jongen, ergens eind twintig, kort geschoren haar, vriendelijke glimlach. Hij klimt achterin de auto en blijft daar dan. Ik pak de doos maar vast op en zet die binnen op het tafeltje. Terug in de deuropening is de jongen nog altijd in zijn busje. Ik hoor gerommel en dan een pok en een "Au!".
Even overweeg ik of ik hem moet gaan helpen, of zo, maar dan worden er in ene wat pakketjes aan de achterkant uit de auto geworpen. Een klein pakje, iets heel plats en groots waar vast kleding in zit. Een groot, lang pakket balanceert er bovenop en nog altijd komt er geen jongen tevoorschijn. Ik grinnik zachtjes. Ik heb overigens echt geen enkel idee wat er in dat tweede pakket kan zitten, dus ik ben benieuwd. 

Het duurt nog even en dan komt hij eindelijk boven water, in zijn armen de grootste doos op aarde, waarin een andere doos met gulle hoeveelheden tape ondersteboven vastgeplakt zit. Ik kijk hem verbaasd aan. 
"Ik ben benieuwd wat daarin zit." zeg ik. 
"Dat vroeg ik me ook al af!"
Ik bedank hem en draag de enorme doos naar binnen. Ik pak een mes en begin de tape door te snijden. Het duurt even maar dan heb ik hem los en dan valt ook direct het kwartje. 
Joh! Het is de wielklem, die we gisteren(!) via marktplaats kochten voor het caravanwiel, voor als die straks even voor de deur staat! Een vrij flink ding, inderdaad, blijkbaar door iemand met zorg (en snel!) ingepakt in de allergrootste doos die er in de supermarkt te vinden was. 

Briljant. 

Ik loop nog maar even naar buiten, waar de jongen alle pakketjes weer netjes heeft ingepakt en net naar de deur van het busje loopt. 
"Het was een wielklem voor de caravan!" roep ik hem toe. Hij glimlacht breed. 
"Ah! Leuk dat je het nog even zegt!"

Hij stapt in en weg is hij. 



zaterdag 12 juli 2025

Waren we toch potdikke bijna geflest!

Of in elk geval flink verkeerd voorgelicht. 

Vorige week kwam Sophie namelijk thuis met een verontrustende mededeling.
"Mam, mijn sleutel is in mijn slot afgebroken."
Oeps. Dat was niet zo mooi.
Nu duurde het even voor we dit probleem proactief gingen oplossen want er waren ook nog wat andere dingen aan het hoofd (zie vorige blogjes), en dus speelden we sinds die mededeling fietsenstoelendans met twee losse sloten voor drie fietsen. Niet erg handig, kan ik je uit zeer betrouwbare bron mededelen. Maar vandaag gingen we even de stad in, een ijsje voor Ben en Sophie halen bij Scoobs & Winstons. Onderweg zei Ben: zullen we anders even naar de slotenmaker of fietsenmaker? 
Goed idee!
Stop één was de fietsenmaker vlakbij de Jumbo op de Paardenmarkt. Ik vertelde daar dat de sleutel was afgebroken in het slot. De man keek niet eens naar het slot voordat hij zei: kan niet. Die krijg je er niet uit. Moet nieuw slot. 
Oei, wat jammer. En je vertrouwt zo iemand toch op z'n woord, dus we wilden er wel een nieuw slot op laten zetten. Kostte €30 en dat was dan een slot zonder ketting (erg jammer voor haar want die gebruikte ze veel), maar goed. Maar toen besefte de fietsenmaker dat de ketting aan het frame vast zat. Die moest doorgeslepen en daarmee zou het €40 en pas morgen worden. Daarop zei ik dat we dan morgen opnieuw zouden moeten komen (zonder fiets kom je toch net wat minder handig naar Alkmaar Noord terug ;-)). 
Eenmaal buiten stelde ik voor toch even naar de schoenmaker/sleutelmaker in de Hoogstraat te gaan. Die is superaardig, weet ik al, dus waarom niet vragen? Voor de zekerheid? Ik liep naar binnen en vertelde weer over de sleutel. De schoenmaker zei: dat kan ik niet, ik heb het gereedschap niet, maar loop even naar Postma & Postma op de Laat. 

Okee. We waren nou toch onderweg, he? Zo langzamerhand werd het een hele queeste. Wat zo z'n charme heeft, niet? Aangekomen bij Postma & Postma vertelde ik voor de derde keer het verhaal. 
"Dat kan ik niet, maar loop even naar het einde van de straat links. Daar zit een fietsenwinkel."
We liepen weer door, dit keer naar het einde van de Laat en ik wist niet eens dat 'ie daar zat maar ja, hoor! Ricycle, een klein winkeltje waar fietsen aan haken hingen, doemde op aan de linkerkant. We liepen met fiets naar binnen en ik vertelde nog maar eens het verhaal aan een vriendelijke jongen. 
"Heb je een reservesleutel?" zei die. "Anders kan eventueel Postma & Postma er één maken."

Is leuk, toch? Dat ze naar elkaar verwijzen? 

Voor ik het wist nam de andere, ook al superaardige, jongen, de fiets mee en binnen tien seconden had hij die met een schroevendraaier op slot. Daarna nam hij een tangetje terwijl hoop begon te bloeien in mijn borst en ja hoor. Een halve minuut later stak hij de reservesleutel er in en het slot sprong open. 

Dat geloof je toch niet? 

Ik zei: "Je bent de held van de dag! Wat krijg je van me?" Half en half verwachtte ik een de zenuwen want dat is toch wel het geijkte Westfriese antwoord, maar nee, hij glimlachte en zei: "Graag gedaan."

Enigszins beduusd stonden we weer buiten. Met een fiets met werkend slot. En geen €40 lichter. 
Één keer raden waar wij vanaf nu af aan naartoe gaan met fietsproblemen! 




zondag 6 juli 2025

Eigenwijze Nederlanders

 Vorige week kwam er op Too Good To Go (ken je die app? Echt een aanrader! Eten dat op of over de datum is wordt voor 1/3 van de prijs verkocht, en zo red je zowel het milieu als je portemonnee) een "Dolci" pakket bij Mercato Italiano op het industrieterrein in Heiloo. Nu weet ik dat veel van die dolci glutenvrij zijn, want amandelen en abrikozenpitmeel en zo, dus leek het me een leuke traktatie voor Sophie, die geen tarwe verdraagt maar wel middenin het leren voor haar laatste proefwerkweek zat. Ook was het prachtig weer. De winkel is een kilometer of tien bij ons vandaan. Ik voelde me goed. Fietsen? 

Ben was natuurlijk meteen aan boord en we stapten op de fiets. Op de terugweg zouden we nóg een TGTG halen, namelijk een broodbox voor Ben in Oudorp. De ophaaltijden kwamen precies handig uit, maar we hadden niet héél veel marge. Geeft niks, toch? De zon scheen, er was weinig wind, mij kun je toch niet gelukkiger maken, hoor.

Het was een overheerlijk tochtje, alleen onderbroken door het feit dat mijn geliefde echtgenoot de weg - die hij jarenlang dagelijks fietste want hij wérkte nota bene op datzelfde industrieterrein als waar we nu heen gingen - vergeten was. Dus ietsje later dan gepland reden we op het fietspad van Alkmaar naar Heiloo, langs de afvalverbranding (dat grote rode gebouw wat je al van verre ziet op de A9). 
Toen stond er plots een bord. Afsluiting, omleiding.
Tsja. Wat doe je dan, als Nederlandse fietser? Negeren, toch? Zal wel meevallen, toch? We fietsten door. Nog een bord. We fietsten door. Intussen konden we de gebouwen van het industrieterrein al zien, nog geen 100 meter verderop. We haalden wat voetgangers in en toen... stond er plots een hek. Een echt hek, volledig over het fietspad. Maar het was wel aan één kant opengemaakt. Wat zei ik in de titel ook weer over Nederlanders? Ik keek Ben aan. "Wanna lift it?" "Sure."
Ik stapte over het opengemaakte hek en pakte mijn fiets aan. Ben tilde zijn eigen fiets over het hek en we liepen verder, fietsen aan de hand. De weg was opgebroken maar op het zand kon je prima lopen, en te zien aan de hoeveelheid fietssporen waren we verreweg niet de eersten die dit deden. Wat wandelaars kwamen ons van de andere kant tegemoet en ik moest lachen. 
"We hebben onze eigenwijze Nederlanderbadge weer verdiend!" grapte ik tegen ze, en ook zij moesten lachen. 
Even dacht ik nog, zo'n 50 meter verderop, dat we er écht niet langs konden, want er was een heel gat in de weg waar blijkbaar aan de riolering gewerkt werd o.i.d.. Niet die dag, natuurlijk, want het was zaterdag. Maar je bleek er toch langs te kunnen, vanaf de zijkant, en zo kwamen we veilig bij het hek aan de andere kant, wat zelfs helemaal opengetrokken was zodat we er zó doorheen konden lopen. 

Yep. We zijn ook allemaal zo eigenwijs ;-)

(P.S. de dolci waren inderdaad vrijwel allemaal geschikt voor Sophie en we redden het ook nog om op tijd te zijn bij de volgende box, die letterlijk zo vol met heerlijke broden zat dat de vriezer thuis gillend wegrende!)