Hoe je een bad ass tiener opvoedt

Leuke titel hoor, maar je weet uiteindelijk nooit wat nature en wat nurture is, hè? Heb jij het er ingestopt of is het onderdeel van de hardware? Of van allebei een beetje? Maar toch vond ik dit wel een toffe voor een blogje. Mijn tiener is namelijk 16, en een prachtig meisje ook nog. Ze is grappig en zelfbewust en staat stevig in haar schoenen. Ze heeft mijn hoofd, grotendeels, en haar vader's stoïcisme en kalmte. We praten veel, samen, over de wereld, over het heden, het verleden en de toekomst, school, muziek, alles wat in haar omgaat. Uren zit ik op de rand van haar bed, te bomen over het leven. Ik ben soms ook open met haar over mijn eigen dingen, mijn eigen verleden, want ik denk dat het prachtig is om eventuele spoken op te lossen voordat ze je ooit kunnen plagen. 

Intussen staat er dus echt best een relaxte jonge vrouw in het leven. Met vriendje en met bijbaantje in een restaurant. En op dat baantje werkt een jongen die steeds met haar probeert te flirten. Ze had - daar niet bijzonder van gediend - een poosje geleden al duidelijk de woorden "mijn vriend" verwerkt in de conversatie, maar dat hield de jongen niet tegen. En zo kon het komen dat hij haar gisteravond meermaals plagerige duwtjes gaf. En op een gegeven moment op een nogal onaardige toon haar vroeg iets te doen wat hij eigenlijk zelf moest doen.
"Hee, ik ben je hond niet!" sprak Sophie toen. 
"Jammer genoeg niet." zei de jongen. 
En toen kwam het moment waar ik zo trots op ben. Ze hield haar hand afwerend omhoog en sprak rustig:
"Hee, chill effe. Ik heb een vriend."

Zo. Die kun je dus rustig laten schuiven. (Natuurlijk zou het nóg leuker zijn als de jongen gewoon de eerste hint zou hebben genomen en haar met rust zou laten...)

Hoe je echtgenoot heel vies wordt

 Is het in jullie huishouden nou ook zo dat de kleine rotklusjes graag willen blijven liggen, al helemaal als er een echtgenoot aan te pas moet komen? Zo kon het dus komen dat de kajak, die we in de zomer graag gebruiken, op tweede Kerstdag nog altijd in het water lag en de aangeschafte beugels - die al twee maanden klaar lagen te liggen om opgehangen te worden aan de schutting - nog rustig klaar lagen te liggen in hun verpakking. Maar toen ging het plotseklaps vriezen en werd het allemaal iets urgenter.

Met lede ogen keek Ben vanuit de veilige warmte van de woonkamer naar het oprukkende ijs in de sloot die grenst aan onze achtertuin en schoot toen toch maar in actie. Ik vroeg nog gauw of hij hulp nodig had maar nee, hij sprong daadkrachtig de tuin in en ik hoorde direct allerlei zompige geluiden, alsof er een kajak werd geleegd. Toen kwamen er nog wat meer geluiden en al gauw kwam de echtgenoot de achterdeur weer in. Met zijn hele broek zwart van de slijk. Ik rook het vanaf 3 meter afstand.

Sophie en ik keken hem met open mond aan, maar Ben haalde rustig zijn schouders op. 

"Ah." sprak hij toen kalm. "It's just algae." 

(Sophie en ik en onze neuzen vonden het toch wel een fijn idee als hij even een schone broek aandeed ;-))

Is het nou echt bijna Kerst?

 Eerst dacht ik dat het aan mij lag maar iedereen tegen wie ik het zeg zegt hetzelfde: is het nou al zowat Kerst? Het voelt nog als November! 

Ik heb geen idee of het nou komt doordat het nog zo lang mild is geweest, of doordat de tijd sowieso vliegt maar in mijn beleving is het schooljaar nog maar net begonnen en in ene is het Kerstvakantie. Normaal gesproken sta ik altijd te springen om de kerstboom op te zetten want ik vind het allemaal zó gezellig, en dan staat 'ie vaak voor Sinterklaas al! Maar nu is de kamer nog helemaal maagdelijk en pas morgen gaan we nu dan toch echt de doos met Kerstspullen van zolder halen. Sinds vandaag voelt het eindelijk een beetje "echt". Sophie had gisteren wintergala met school, vandaag nog Kerstontbijt op school en nu voelt het toch in ene als vakantie. 

We doen hier vrij enthousiast aan Adventkalenders. Dat begon járen geleden, toen ik voor het eerst een hervulbare kalender kocht en die voor Sophie vulde met kleinigheidjes en snoepjes. En toen liep die gewoonte geweldig uit de hand. Ben en ik maakten samen een grotere houten kalender, ik begon ook een kalender te vullen voor Ben, toen voor mijn moeder, en intussen ook nog voor twee vriendinnen. En sinds dit jaar is het nóg leuker want Ben heeft er eentje voor mij samengesteld met mooie scrapbook papiertjes en lekkere zeepjes. Ook kreeg ik er op mijn beurt weer eentje van een vriendin en het is o zo knus om elke ochtend als het nog donker is de adventskaars soms wel en soms niet te vergeten aan te steken ;-). Iedereen opent om de beurt zijn of haar kalender, in dit huis, en in andere huizen waar ik niet ik kan kijken maar wel van weet. Voor Ben heb ik dit jaar allemaal potjes met verschillende soorten pindakaas en jam in de vakjes, waaronder verschillende soorten van die speciale pindakaas van "de Pindakaaswinkel" waar ik stad en land voor afzocht omdat ze overal uitverkocht waren. Joke's on me, uiteindelijk vindt hij de Amerikaanse pindakaas die gewoon uit de supermarkt kwam het lekkerst, hahaha. 

En nu zijn er in ene zijn nog maar vijf vakjes van alle kalenders over. En is het dus écht zowat Kerst.

Hoe gaan bij jullie de Kerstvoorbereidingen? Vier je het? En voelt het ook echt als eind December voor jou? 

Hoe vind je per ongeluk een jasje op Vinted en verruïneer je die vervolgens zowat?

 Kijk. Het zou kunnen dat ik wellicht soms iets te overenthousiast ben op Vinted. Ik kijk dan ook bijna nooooit op Vinted en heb ook bijna geen jurkjes. Het is gewoon bíj́na zielig. (in my defence: ik heb deze week wel 20 jurkjes uitgekozen om te verkopen en nog allerlei andere dingen ook, maar dat even terzijde).

Zo kon het op een mooie dag dan ook gebeuren dat ik op Vinted aan het neuzen was en door het algoritme een superleuk wit pufferjasje voorgeschoteld kreeg voor €5. En toen ik op de beschrijving klikte bleek het met dons gevuld!

Dit is wellicht het juiste moment om te vertellen dat ik echt een enorme koukleum ben. Nee, voor het geval je denkt dat ik overdrijf: echt niet. Bij 5 graden ga ik naar buiten in een dikke panty, merinowollen legging, twee maten te grote broek eroverheen met mijn jurkje er ingepropt met daaronder een merinowollen hemd en een gewoon hemd, met nog een vest over het jurkje heen en dán een dikke jas. In de avond thuis heb ik een dikke joggingbroek en een thermoshirt aan met een hoodie eroverheen en dikke wollen sokken aan mijn voeten en dan presteer ik het mét een kruik nog om het koud te hebben.  

Dus. 

Dons is warm. En licht. Voor ik het wist had ik het jasje gekocht. 

Het kwam een week later of zo, maar het voelde echt wel viezig en ik wilde het graag wassen. Dus zocht ik naar spul om dat mee te doen en vond online Nickwax donswasspul in twee fases (Sophie en ik hebben allebei ook een echte sub-zero jas van dons, dus leek me dat spul de moeite wel waard). De dag er na kwam het binnen en konden we de jas wassen. Enthousiast deden we hem in de machine met spul nummer één. 

"Zal ik hem aanzetten met de volgende?" vroeg Ben een uurtje later. Sure! 

Het was bijna bedtijd en nadenken was voor ons allebei blijkbaar niet meer vanzelfsprekend.

Om een uurtje of half zes de volgende ochtend werd ik wakker en ging plassen. Ergens vaag registreerde ik dat in het bad een wasrekje stond met daarop het jasje. In ene was ik volledig wakker. Het jasje! Dat zat niet in de droger! Dons moet in de droger met tennisballen! Anders wordt je dons klonten en is je jasje dood! Ik schoot terug naar de slaapkamer, waar Ben wakker werd van mijn minder-dan-subtiele bewegingen. Het jasje! fluisterde ik vol urgentie. Ben schoot uit bed en zei dat hij het wel even in de droger zou stoppen. 

Maar er is iets te goed ingedrilld bij ons beiden dat je drogers nooit 's-nachts mag laten draaien wegens brandgevaar. Dus wat deed lieve Ben? Die pakte het logeermatras, deed jasje en tennisballen in de droger en ging er tot zijn wekker om zeven uur ging naast liggen. 

Uren later was het jasje eindelijk volledig droog en gelukkig was het dons nog intact. Wat een avontuur, zo'n Vintedvondst, maar weet je wat nu het allertofste is? Het jasje is echt perfect! Dons is zo heerlijk warm en isolerend zonder ooit zweterig te worden en dat merk ik maar al te goed. Ik draag het zo ongeveer elke dag. Het staat leuk en het is nog waterdicht ook. Zo was het toch het wakker worden om half zes waard, hoewel iets beter nadenken wellicht nog beter was geweest...

Tot twee tellen is best moeilijk?

 Even in de stad, waren we. Gelukkig weer mét mijn moeder, die weer een klein beetje uit de voeten (en de rollator ;-)) kan. We liepen gezellig door de Langestraat naar de Xenos, waar ik naar lichtroze kaarsen zocht. Die er niet waren. Nou, misschien lopen we dan even richting Dille en Kamille? Kaarsjes zijn zo gezellig in dit jaargetijde! Vol goede moed liepen we weer naar buiten, waar het intussen keihard was begonnen te plenzen, dus we vluchtten maar gauw even de HEMA in. En wat lag daar, letterlijk naast de ingang? Ja dus... bakken en bakken vol kaarsen in de aanbieding. Wat een mazzel!  

Ik koos allemaal toffe kaarsen uit. Zes lichtroze, zes iets donkerder. Maar goh, die beige kleur was ook mooi en kijk die witte en die met ribbels en tien kaarsen voor €7 is toch een koopje? Dus ik zocht nog meer mooie kleuren uit, totdat ik uiteindelijk zomaar plotseklaps 30 kaarsen in het mandje had. We liepen nog even naar boven maar er kwam heel verstandig niets in het mandje bij. Dus hop, naar de kassa! 

Een nogal teruggetrokken tienerjongen met weinig woorden scande elke kaars individueel en kwam toen op... 31 kaarsen. 
Tja. Dan moet je net mij hebben. 
"Kan ik nou echt niet tot 30 tellen?" grapte ik. "Mooi is dat!"
De jongen glimlachte woordeloos, ik betaalde en bedankte en we liepen weg. Maar wat zag ik daar? Die hele fijne katoenen hemdjes in de aanbieding per twee! Wat een mooie kleur! Ik keek gauw en er waren nog precies twee hemdjes in XS (wat blijkbaar een populaire maat is, want vaak zijn ze er niet). Opgetogen pakte ik ze en liep ermee terug naar de jongen. 
"Eens kijken of ik wel tot twee kan tellen." merkte ik droog op.

En ja hoor. Hij schoot in de lach.

Heerlijk :-)

 

Hoe tof fietsen in regen en wind en kou is

 Ik snap natuurlijk best dat deze titel wat wenkbrauwen doet optillen. Wij Nederlanders staan bekend om fietsen in weer en wind, en ook om veel klagen over het weer, ha ha. Niet altijd volledig onterecht. Maar stel je voor hoe het is als je al vele jaren niet kán fietsen in slecht weer? 

Ik hou van fietsen. Natuurlijk, net zoals de meeste mensen, vooral van fietsen met mooi weer en meewind, maar jarenlang was dat ook de enige omstandigheid waarin fietsen (soms) kon. 
Wind en ik zijn geen vriendjes. Dat geldt trouwens voor veel mensen met M.E./CVS, dat schijnt iets te maken hebben met veranderende en lage luchtdruk. Ik voel me het beste bij hoge druk. 
Maar... het gaat steeds beter met me. Waarom? Ik weet het niet exact. Is het het heel rustig opbouwen van activiteit? Is het het prioritiseren van gezondheid boven werk? Is het het eindelijk beter respecteren van mijn grenzen, na 100 jaar? Is het het übergezonde dieet, waardoor mijn lijf als geheel steeds beter werkt?  Of een combinatie van dat al en meer? 
(Ik zal wel een keertje bloggen daarover, trouwens, het opbouwen van activiteit)

Tot voor deze zomer zou ik gisteren niet eens hebben overwogen te fietsen, bij windkracht 5 en regen. Maar ik heb veel gefietst deze zomer en dat lukt steeds beter, en zo kon het komen dat ik een paar weken geleden serieus overwoog om naar het standaard begin-van-het-jaar "driehoeksgesprek" met Sophie en de mentor op school te fietsen. 
"How big are my balls?" vroeg ik Sophie. 
"You don't have any balls!"
"My metaphorical balls!"
"Oh, those are huge."

Dus waarom niet? Om 1 uur trok ik mijn nieuwe regenbroek aan, die ik die week kocht bij de ANWB (PFAS vrij, ademend, én maat S, hahaha. Geweldig), mijn regenjas en pakte de fiets. Buiten deed ik de capuchon op en fietste weg. 
De eerste weg was direct vol tegen de wind in. Regen striemde in mijn gezicht en ik glimlachte breeduit. Weet je... mijn benen kunnen dat gewoon. Óók met tegenwind want de beweging blijft hetzelfde, alleen het tempo gaat omlaag. De wind blies maar ik sloeg rustig linksaf en fietste door. Wie kan je schaden, met een regenpak? Droog blijf je toch en ik dééd dit dus gewoon. Ik was simpelweg een van die mensen die door de regen fietsten, niemand kijkt er van op of om, niemand weet wat het betekent en ik denk ook dat mensen die nooit fysieke uitdagingen hebben meegemaakt wellicht niet kúnnen weten wat het betekent. 

Het betekent een hoop, weet je? Het betekent léven. 

Ik werd trouwens nog wel bijna voor een bus geblazen. Ik reed de hoek om bij het station, waar een relatief nieuw appartementencomplex staat. De bus, die tegelijk naar links reed, hield wat in. Ik reed het gebouw voorbij en WOOOEESHH! De wind greep me keihard en duwde me zo naar links de weg op. Waar geen bus was, want die had ingehouden. Wist de chauffeur dat dit zou gebeuren, kende hij het punt? Het zou me niks verbazen en in dat geval: dank je wel! 

Veilig kwam ik een uurtje later weer thuis. Heel moe, dat wel. Maar zo blij :-)

En... intussen heb ik deze week nog zo'n moment gehad, toen het echt koud werd. Ik dacht hard na. Hoe lang was het geleden dat ik in de kou kon fietsen? Toch zeker wel 20 jaar? Maar die wind ging ook, toch? Dus ik deed een lekkere dikke thermolegging aan onder een broek, deed mijn warme donsjasje aan en gíng met die banaan! Het spreekwoord you don't know what you've got, till it's gone is hier echt wel van toepassing want vroeger had ik het maar niks gevonden. Nu reed ik rond als de Cheshire Kat. 

Jasje per ongeluk gevonden op Vinted. Was nog een heel avontuur, misschien voor een nieuwe blog :-) 

Gezellig, zo'n griepprik

Een paar weken geleden was het tijd voor de jaarlijkse griepprik en op die dag schreef ik deze blog! Nou kreeg ik vroeger altijd al een uitnodiging en negeerde die dan vakkundig, maar sinds ik anderhalf jaar geleden echt heel vervelend ziek werd van de griep, met antibiotica en zo, besloot ik hem vorig jaar toch maar wel te halen. En vandaag was het wederom zo ver dus zo kwam het dat ik na een rondje park naar de huisarts liep met mijn griepprikoproepbrief (zo heet die, toch?). 

Nou doen ze dat echt superhandig, merkte ik vorig jaar. Je wordt opgeroepen op postcode, blijkbaar, en komt binnen in een rij die ze echt binnen de kortste keren weg hebben geprikt. Dit keer herkende ik niemand terwijl ik rustig achter in de rij aansloot. De mevrouw voor me glimlachte en ik glimlachte terug. Al snel kwam een andere mevrouw achter me staan met haar man, die mevrouw één voor me duidelijk kende en wenkte. Mevrouw twee gebaarde naar mij. 
"Oh, gewoon duwen." grapte ik. 
Kijk. Ouwekletsen kan ik werkelijk met iedereen en artsenbezoek gaat nooit mijn hobby worden dus dan kun je het maar beter gezellig maken. 
Mevrouw twee glimlachte ook, terwijl mevrouw één begon over dat er meerdere mensen uit dezelfde straat waren. 
"Volgens mij gaat het op postcode, ik kom ook uit die straat." zei ik. 
"Oh! Ik ken je helemaal niet!" zei mevrouw twee, maar toen wees haar man naar me. 
"Ja, zij is van de hoek, die zangeres, weet je wel?"

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat dit de eerste keer was dat ik zo herkend word. Opera maakt nu eenmaal geluid, en ook al is de studio geïsoleerd kun je dat op straat heus nog wel horen als ik even gas geef. Grappig blijft dat wel... je reputatie gaat je voor, of zo. De bonte hond.
"Oh, wat leuk!' haakte mevrouw twee weer in. "oh, als we langslopen wacht ik altijd even hoor, om even te luisteren!"
We kletsten even en ik beloofde een flyer voor het komende concert in de bus te doen bij ze. Toen vroeg ze nog "Ben je nou zo slank geworden? Hoe heb je dat gedaan?"
"VDH?" vroeg haar man. Ik had geen idee wat dat betekende. Misschien een operatie of zo, aangezien vaak wordt verwacht dat ik die gehad zou hebben?"
"Wat betekent dat?" vroeg ik. 
"Vreet De Helft?"
Gelach alom, natuurlijk. En kijk. Over wat ik gedaan heb kan ik natuurlijk van alles zeggen maar de rij schoof vlot op en de prikkers kwamen in zicht. Dus ik mompelde maar snel wat over veel vezels, puur eten, groente, fruit, eiwit en volle granen en we waren al aan de beurt. 

Een meisje dat ik nog niet eerder had gezien keek me aan en nam de brief in ontvangst. 
"Zo, prik nummer 4.000 vandaag?" brak ik het ijs. Ze lachte en wreef met een ontsmettingsding over mijn arm. "Komt 'ie, hoor!"
Nou heb ik sowieso echt geen enkele moeite met prikken, maar deze was wel erg netjes, ik voelde het niet eens. Dus dat laatste merkte ik ook op. 
"Nou, na 4.000 prikken heb ik genoeg geoefend!" zei ze. 

Glimlachend stond ik zo'n drie minuten nadat ik naar binnen was gelopen weer buiten. Her en der liepen mensen, sommigen terug naar onze straat, anderen met brief in de hand juist de kant van de huisarts op. Ik snoof de frisse lucht op en liep gauw naar huis. 

Intussen is het trouwens half twaalf 's-avonds en ik heb gelukkig nergens last van gehad! :-)