Leuke titel hoor, maar je weet uiteindelijk nooit wat nature en wat nurture is, hè? Heb jij het er ingestopt of is het onderdeel van de hardware? Of van allebei een beetje? Maar toch vond ik dit wel een toffe voor een blogje. Mijn tiener is namelijk 16, en een prachtig meisje ook nog. Ze is grappig en zelfbewust en staat stevig in haar schoenen. Ze heeft mijn hoofd, grotendeels, en haar vader's stoïcisme en kalmte. We praten veel, samen, over de wereld, over het heden, het verleden en de toekomst, school, muziek, alles wat in haar omgaat. Uren zit ik op de rand van haar bed, te bomen over het leven. Ik ben soms ook open met haar over mijn eigen dingen, mijn eigen verleden, want ik denk dat het prachtig is om eventuele spoken op te lossen voordat ze je ooit kunnen plagen.
Intussen staat er dus echt best een relaxte jonge vrouw in het leven. Met vriendje en met bijbaantje in een restaurant. En op dat baantje werkt een jongen die steeds met haar probeert te flirten. Ze had - daar niet bijzonder van gediend - een poosje geleden al duidelijk de woorden "mijn vriend" verwerkt in de conversatie, maar dat hield de jongen niet tegen. En zo kon het komen dat hij haar gisteravond meermaals plagerige duwtjes gaf. En op een gegeven moment op een nogal onaardige toon haar vroeg iets te doen wat hij eigenlijk zelf moest doen.
"Hee, ik ben je hond niet!" sprak Sophie toen.
"Jammer genoeg niet." zei de jongen.
En toen kwam het moment waar ik zo trots op ben. Ze hield haar hand afwerend omhoog en sprak rustig:
"Hee, chill effe. Ik heb een vriend."
Zo. Die kun je dus rustig laten schuiven. (Natuurlijk zou het nóg leuker zijn als de jongen gewoon de eerste hint zou hebben genomen en haar met rust zou laten...)
Een dochter om trots op te zijn en van te houden.
BeantwoordenVerwijderenEen om voor in de bres te springen als ouder. Hans