Goed opgevoed

 Ergens deze week liep ik in het park. Nee, dat zeg ik verkeerd want ik liep elke dag in het park, maar op deze specifieke dag liep ik er ook. Het was best redelijk weer hoewel ik wel een blazer nodig had tegen de net wat te frisse wind. Ik richtte mijn hoofd naar de twijfelende zon en snoof de stralen die tussen de bladeren piepten diep op. 
Toen liep ik langs het basketbalveld. Echt superleuk vind ik dat, dat die voorzieningen er zijn. Het park telt een basketbalveld, meerdere tennisbanen, een callistenicspark, een voetbalveld en meerdere mooie speeltuinen. Het gevoel van community dat ontstaat doordat mensen op die plekken samenkomen vind ik geweldig. Er zijn ook vrijwel altijd mensen aan het basketballen en deze dag was geen uitzondering. 
Twee jonge mannen balden op het asfalt met een net wat oudere man, en die laatste had blijkbaar net gescoord want hij was bijzonder blij met zichzelf. 

"WAT BEN IK GOED!!" brulde hij, en sloeg zichzelf stevig op de borst. "WAT BEN IK GOED!"
Ik glimlachte een beetje, vroeg me af hoeveel Red Bulls hij had gedronken en liep door, richting de kinderboerderij.
Oh joh, die vergeet ik bijna. Er is achterin het park ook nog een kinderboerderij en een kruidentuin. Ik liep door het anti-fiets-hekje en het volgende pad op, de brullende man en zijn vrienden achterlatend. 

Nog geen twintig seconden later kwam er iemand aan op de fiets en stopte pal achter me. Ik draaide me om; het was een jongen van een jaar of 18. Hij keek me aan en vroeg: 
"Gaat het goed?"
Snel bekeek ik de situatie, zoals vrouwen-alleen dat overal ter wereld doen met mannen-alleen. Hij zag er vriendelijk uit. 
"Ja hoor." zeg ik, in het Engels zouden ze zo mooi zeggen: noncommittally. 
"Hadden ze wat tegen u?"
Oh! Joh! Hij heeft het over de brullende man? Och, is hij nou echt gekomen om te checken of ik okee ben?
"Nee, hoor. Hij vond het blijkbaar erg leuk dat hij gescoord had." glimlachte ik. 
"Oh!" zei de jonge man. "Ik dacht: misschien hadden ze het tegen u."
"Hij had het denk ik vooral tegen zichzelf."
"Ah. Maar u bent okee?"
"Zeker." zei ik hem terwijl mijn hart verder smolt. "Maar ik vind het superlief dat je het even bent komen checken."
"Okee!" riep hij en stapte weer op zijn fiets. Snel fietste hij rechtdoor en dan links, terug naar het fietspad. 

Jongens, hoe ontroerend is dit? 

Ken je dat?

 De hele week sliep dit avondmens al nét wat minder dan ze eigenlijk graag zou willen.
Kijk... tegenwoordig heb ik echt veel minder slaap nodig dan vroeger. Hoe meer ik mediteer hoe minder ik slaap: zo'n 6,5 tot 7 uur is nu dikke prima. (Een heel verschil met de begin twintiger van voorheen die het al een hele taak vond om vóór half elf de huisarts te bellen ;-))
Maar goed. Ik werd de laatste twee weken elke keer wel heel erg vroeg wakker, en de dagen dat ik wel nog sliep werd ik wakker van Ben's wekker. Die gaat elke dag om 07:10.
Ik had Ben dan ook op twee bijzonder slaperige avonden gevraagd of hij zijn wekker een half uurtje later wilde zetten, maar natuurlijk waren dat dan nét die ochtenden dat ik uit mezelf heel vroeg wakker was. Ach, dan kon ik hem tenminste met liefdevolle stem wakker maken op de normale tijd. 

Na al deze korte nachten keek ik uit naar vanmorgen. Het is zaterdag! Er staat geen wekker! Ik kan zo lang slapen als mijn lijf wil!  

Nou, je raadt het al he? Hoe laat werd ik uit mezelf wakker?
Juist, ja. 

  

Muggen in de kamer

Het is avond en Ben en ik zitten in de woonkamer te lezen. Het schemert al een beetje buiten, en Sophie is net weltrusten gekust. Dan klinkt een zachte, melodieuze stem van boven:
"Mozzie!"
Lieve Ben staat op en sjokt naar boven om het probleem op te lossen. Dit kan wel even duren, weet ik uit ervaring. Maar nog geen vijf seconden later hoor ik weer voetstappen op de trap. Verbaasd kijk ik op. 
Ben loopt binnen en strekt zijn hand uit. Op zijn vinger een dode mug. 
"This is Flatso." zegt hij. "The world's least stealthy mozzie."

Ik schiet uiteraard in de lach, terwijl hij naar het notitieblokje achter de TV loopt. Een minuut later krijg ik een briefje in mijn handen gedrukt.

Just another day in the Hillier household...

Humor in de HEMA

 Ik heb nog even tijd voordat de leerling komt dus ik loop gauw nog even naar de Mare. Ik moet een pakketje wegbrengen voor Vinted, ik moet zilvervliesrijst, kaneel en fruit halen en ik moet bij de HEMA nieuwe kledinghangers. Vraag me maar niet waarom ;-)

Ik loop in de winkel doelgericht naar waar de hangers leven maar voordat ik daar aankom zie ik ze al op een onverwachte plaats: ze hangen vandaag op een aparte stelling en blijken in de aanbieding. Result! 
Twee pakken hangers, één meer dan ik van plan was (zie hier waarom aanbiedingen werken ;-)) worden schielijk naar de kassa gedragen en daar leg ik ze neer. De jongen achter de kassa wenst me goedemorgen en scant dan de hangers. 
"Heeft u alles kunnen vinden?" vraagt hij. 
"Zeker! Zelfs heel makkelijk, want ze hingen vlakbij."
"Mooi." zegt hij. Met een grijns pakt hij een van de pakken hangers op en wiebelt die heen en weer. "En... als u nou niet alles had kunnen vinden, kon u nog even in de winkel rondhangen."

Ik lach hartelijk met hem mee en echt he, hier hou ik zo van. Het kost niks om er een beetje lol in te hebben, toch? Hij een glimlach, ik een glimlach en zo maken we de wereld weer een klein beetje gezelliger. 
Ik loop naar buiten, in elke hand een pak hangers, die natuurlijk niet in de rugzak passen. Het miezert een beetje maar ik glimlach nog altijd. 

Wat heb ik nou aan mijn kont hangen?!

Dit blogje is er eentje in de catagorie: lekker belangrijk, maar wel vermakelijk.
Zoals ik laatst al vertelde: ik draag al jaren en jaren altijd jurkjes. Hooguit thuis draag ik een yogabroek en fleecetrui, maar in het openbaar nooit iets anders dan jurkjes. Maar... er is het een en ander veranderd in mij de afgelopen twee jaar en tja, het kon natuurlijk eigenlijk niet uitblijven, he? Het begon ermee dat ik laatst een broekpak aantrok in een winkel. Hij stond superleuk maar lag nogal buiten mijn budget. Toen vond ik er eentje op Vinted en een poosje later liep ik dus in een jumpsuit door de stad. 
Een bizarre ervaring want wie weet er verder, behalve de mensen waarmee je bent, dat het de eerste keer is dat je een (soort) broek aan hebt in meer dan een decade?

En natuurlijk ging het van daaruit verder. Van verschillende kanten kwamen jeans mijn kant op, om eens te passen, en joh, het staat zo leuk, probeer het eens...
Kijk. Ik ga geen spijkerbroekendraagster worden, denk ik. Ik voel me er nogal opgesloten in en ik hou van de soepelheid en prettigheid van mijn jurkjes. Maar zo kwam het dus wel dat ik vorige week in een spijkerbroek door de stad liep. 
Ja, echt. 
En er is nog bewijs van ook: 

Het t shirt is van Sophie: zelf heb ik nog geen shirts die me passen ;-). De riem hebben we gauw even op de markt gekocht want in alle eerlijkheid is de broek zeker een maat te groot zodat ik me íets minder opgesloten voel.

Het was een bijzonder iets waar ik echt wel van genoten heb, vooral door het haast stiekeme incognito gevoel dat iedereen het heel normaal vindt wat ik aan heb behalve ikzelf. Maar thuis trok ik hem toch gauw uit en een lekker soepel jurkje aan. Haha.
In conclusie: een gewoonte zal het denk ik niet worden maar toch was het leuk. En wie weet? Doe ik af en toe voor de leuk een broek aan, zoals de meeste vrouwen juist andersom voor bijzondere gelegenheden een jurkje aandoen? 

Het Platbrood Waar Iedereen Het Recept Van Wil (glutenvrij en vegan)

Dit is denk ik mijn populairste recept ever. Supersnel en makkelijk te maken! Al meerdere vriendinnen hebben er hier van gesmuld en iedereen wil direct het recept. Nou, bij deze ;-)

Ingrediënten:

95 gram havermeel*
5 gram boekweitmeel (het kan zonder maar mét bindt hij net wat beter)
10 gram Vioblock vegan boter (of echte boter natuurlijk)
100 ml rijstroom (ik heb altijd die van Provamel)
zout/peper naar smaak
Optioneel: zaadjes.

Methode:

Terwijl de oven voorverwarmt op 200 graden voeg je alles samen en garde't het door elkaar met genoeg water tot het de consistentie van pannenkoekbeslag heeft. Dan voeg je de rijstroom en zout naar smaak toe. Je spreidt het geheel dun uit op een bakplaat op bakpapier. Zelf vind ik het lekker om er vervolgens copieuze hoeveelheden zwarte peper overheen te malen, maar ook kun je er sesamzaadjes, maanzaadjes etc. over verspreiden.
Je smelt de boter in een pannetje en giet die dan egaal over het platbrood. 
Het geheel mag dan ongeveer 15 minuten in de oven tot het brood goudbruin en overheerlijk geworden is en klaar is je heerlijke, gezonde platbrood! 

*Havermeel is een supergezond meel. Ter vergelijking: in volkoren tarwemeel zit 7 gram vezels per 100 gram. In havermeel maar liefst 10 gram! Enorm goed voor je dus. Haver is van zichzelf glutenvrij maar wordt snel kruisbesmet, dus als je, zoals wij, alleen maar gevoelig bent voor gluten kun je prima "gewoon" havermeel kopen. Als je echt allergisch bent voor gluten is een gecertificeerd glutenvrij meel noodzakelijk. 

Effe niet zo lekker in de wedstrijd

Zit ik. En dan twijfel ik dus he, wil ik dit wel delen? Ik schrijf ten slotte niet anoniem. Maar... als ik iets wil delen met mensen, wellicht zelfs iets betekenen voor mensen dan hoort dit er ook bij.
Ongenaakbaar zijn is niet het doel, uiteindelijk, want wie heeft daar wat aan?

Gisteren was sowieso een intensieve dag, zoals er de laatste tijd vele intensieve dagen zijn waarbij veel verbouwd/hersteld wordt aan ons huis. Gisterenochtend vroeg kwam de voeger wat voegen herstellen en de gevel opnieuw impregneren. Heel veel herrie, natuurlijk, en dus hadden we afgesproken dat Ben thuis zijn zolder zou opruimen (want op dinsdag komen mannen voor het dak dus alle "zooi" moet weg) en Sophie en ik met mijn moeder naar Haarlem zouden gaan. 

Ik trok een leuk jurkje aan. Ik word blij, heel blij van jurkjes en ik word er ook heel blij van dat ik me nu góed voel in de jurkjes. Maar daarbij ligt wel perfectionisme op de loer. 
We kwamen aan in Haarlem en ik zag al snel in winkelruiten dat je kon zien waar de rand van mijn ondergoed zat. 
Kijk. Ik ben vijfenveertig kilo afgevallen. Die huid is niet zo strak als 'ie was, en vooral niet zo strak als ik graag zou willen dat 'ie zou zijn.
Laatst zag ik een YouTube video van iemand die nog veel meer was afgevallen dan ik en werkelijk overal los vel had. Die zei daarover:
"I accept that it's there. But I don't have to like that it's there."
Nou, op goeie dagen sta ik er, met mijn light-versie, ook zo in. 
Op slechte dagen zoals gisteren probeer ik aan ondergoed te sjorren, maar blijf het zien in elke winkelruit. Besluit al half om dit blijkbaar te soepele aansluitende jurkje dan maar te verkopen. Of moet ik soms toch aan de shapewear? Lijkt me met mijn aversie voor strakke kleding echt de hel, ook al heb ik het nooit geprobeerd. 

Mijn moeder, die naast me liep, snapte werkelijk niet waar ik het over had. Sophie ook niet. Lieve vriendin F zei op whatsapp dat werkelijk alle vrouwen die in haar winkel komen dit hebben dus waar zeur je over?

Ze hebben allemaal gelijk. En toch. En toch. En toch.
En weet je? Ik stoor me dan dus ontzettend aan mezelf. Want mág het misschien? Mag je zien aan mijn lijf dat het een geschiedenis heeft? En mag ik dat dan liefdevol accepteren? Waar hebben we het hier nou helemaal over? Hoe oppervlakkig, niets hiervan is van levensbelang, veel liever hou ik me bezig met dingen die er écht toe doen.

Vandaag heb ik overigens hetzelfde model jurkje aan in een andere kleur. Gewoon, omdat ik niet wil weglopen. Niet wil buigen voor een onhaalbaar ideaal in mijn eigen hoofd, van mijn eigen ego. En met een korte legging aan is het "probleem" redelijk opgelost. Ik ga het jurkje van gisteren voor nu dan ook nog niet verkopen want hij is wel echt leuk en de kleur is geweldig:

Later die dag, in het bos

Liever werk ik aan mezelf en aan oprechte acceptatie van mezelf, dan dat ik me vanaf nu alleen nog hul in A-lijn jurkjes. Zoals lieve vriendin J altijd zegt over mijn bovenarmen waarvan ik ook vind dat er vel over is: áls mensen al zouden zien dat daar wat vel zit en ze zóuden er al over nadenken denken ze alleen maar: goh, die is vast veel afgevallen. 

En ze heeft een punt. Denk ik. 

En dan mag die acceptatie misschien wel niet alleen voor het jurkje an sich gelden, maar vooral ook voor de worsteling die ik, ook alleen maar een mens, soms kan ervaren.