Als je een stem geeft aan talent

Uh oh, wat was het hier stil, he? Dat heeft alles te maken met een niet geweldig fysiek gestel momenteel, en de voorbereiding voor een concert volgende week. 

Ik doe de laatste jaren niet zo heel veel concerten wegens bovengenoemd gestel maar er is één ding wat ik echt heel belangrijk vind, en dat is het werken met jong talent. Ik vind dat zó leuk en ook heel erg waardevol en ben ik even een mazzelkont, want ze zoeken mij ook nog op als docent. En als die jonge mensen dan vol passie werken aan hun stem (of instrument) is het ook wel leuk als daar een podium voor bestaat. En als je wilt dat iets bestaat... nou, dan moet je het maken, toch? Zo komt het dat ik me daarvoor inzet. Gelukkig met wat hulp van lieve mensen want jongens, wat is zoiets toch veel werk. Muziek kiezen. Repeteren. Nog wat meer repeteren. Lessen regelen waarbij meerdere mensen samen dingen komen studeren. Een programma samenstellen. (Het is dan ook best leuk als alles bij elkaar past ;-)). Teksten schrijven en PR. Contact met iedereen, met alles dat daarbij komt kijken, want mensen zijn meer dan alleen hun stembanden en we hebben allemaal ons eigen proces. Ik voel me net een spin in een web, soms.
Lieve leerling M regelt de kerk die we huren, het contact met de media en een prachtige poster. Ben helpt her en der met posters ophangen, programma's printen, foto's maken en andere hand- en spandiensten. En zo staat er zomaar weer een concert klaar. 

Vandaag was de laatste repetitie en natuurlijk kwam die met hindernissen. Onze geweldige tenor A is verkouden en kon niet komen. Hoe zouden we nu het trio uit Norma toch repeteren? Aangezien er in deze talentvolle groep meerdere mensen piano spelen en A er daar één van is moet ik ook dat oplossen. Maar alt/mezzo J - voor wie ik gisterenavond nog gauw een opname maakte - springt in en zingt zomaar diens partij een octaaf lager, als understudy. (Zelf werd ik overigens ook nog eens helemaal niet lekker wakker, maar ik geloof dat niemand daar wat van heeft gemerkt). Oud-leerling AS waarmee ik vorig jaar haar audities voorbereidde en die nu in haar eerste jaar zit op het conservatorium van Amsterdam staat voor de deur en geeft me een dikke knuffel. We repeteren samen haar nieuwe repertoire. Lekker vertrouwd. Een leerling van vroeger die een poosje geleden in ene terug kwam in mijn studio zingt haar solo uit het hoofd voor de rest en ik ben trots want ik weet de spanning. De warmte in de ruimte is voelbaar. Met zijn allen werken we aan de ensembles uit de opera en rusten niet voordat we tevreden zijn over de balans. 

En dan is het nu avond en kijk ik toch weer tevreden terug. Hopelijk is volgende week zondag iedereen gezond en wel en gaan we heerlijk muziek maken. Want, zoals ik ook tegen mijn leerlingen zeg: het gaat niet om perfectie, want die bestaat niet. Het gaat om passie, en die delen met andere mensen.