Ik zit met Sophie op Sophie's bed. Dit gebeurt vaak. Meestal als ik langsloop om even iets melden, zij beslist roept: "stay!", en we uren op het bed zitten te bomen over niks en het leven.
Ik ben heel gelukkig, want ik heb net falafel gegeten. Met hummus. Heel lang kon ik zulke dingen niet eten wegens reagerende, sensitieve buik, maar de laatste tijd gaat het supergoed met eten en in ene is de wereld mijn oester (hoewel ik die dan weer niet eet ;-)).
"Where does falafel actually come from?" vraagt ze.
"Chick peas." (kikkererwten) antwoord ik zonder veel nadenken, de vraag verkeerd interpreterend.
"No, where!"
"Oh, Albert Heijn."
Nu kijkt Sophie me aan alsof ik nog maar een halve hersencel heb en die op vakantie is gegaan.
"No, WHERE! Like, which country?"
In ene snap ik eindelijk de vraag en we schieten samen in de lach.
"North Africa." hik ik, waarna ze nog even opzoekt waar precies (het blijkt Egypte, volgens Google).
Okee. Dat was niet mijn helderste moment.
Een poosje later zitten we beneden. Sophie's vriendje G is net binnengelopen en voordat ik eten ga maken hebben we nog even een geanimeerd gesprek. Sophie hem heeft verteld over mijn heldere moment met de falafel, maar intussen hebben we het over bruin worden en huidskleur. G ziet er vrij Meditteraans uit - hoewel hij helemaal Nederlands is met een haartje Indisch bloed - terwijl Sophie en ik eruit zien alsof we in een Vermeerschilderij wonen en een stuk sneller verbranden en minder bruin worden dan hij.
"Er wonen natuurlijk ook witte mensen in Indonesië." zegt G.
"Ja," antwoord ik, "maar als je naar ons kijkt denk je niet meteen: die komen uit Indonesië."
"Nee." kaatst G direct. "Dan denk je: die komen uit de Albert Heijn!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wat fijn dat je een bericht achterlaat :)