Sophie's knie update

 Zo'n vier maanden geleden zaten we bij de chirurg, Sophie en ik, die ons vertelde dat het ongeveer vier maanden zou duren voor ze aan de beurt was voor haar knie-operatie. Vier maanden waarin ze niet kan gymmen, niet kan rennen, maar beperkte stukken kan lopen.
Intussen is het maart, en voor Sophie begon de tijd logischerwijs te dringen. Wat nou als de operatie precies in de CTP (toetsweek) valt, aangezien ze in haar voorexamenjaar zit nogal belangrijk, of wat nou als ze in de zomer niet kan genieten maar moet revalideren? Ik besloot te bellen, hoewel dat absoluut niet mijn hobby is. 

"Wij kunnen geen vragen beantwoorden over de wachttijd" sprak het bandje van de opnameplanning omineus. Ik besloot toch maar te blijven hangen, want ik wilde graag vragen naar hoeveel tijd het zou schelen als ze toch zou besluiten zich te laten opereren bij een kliniek buiten het ziekenhuis, zoals de chirurg als optie had aangeboden. Dat had namelijk als nadeel dat wij niet mee mochten de operatiekamer in - wat Sophie liever wel wil - maar als voordeel dat het sneller zou gaan. Tegen deze tijd het overwegen waard.
"Er zijn drie wachtenden voor u." sprak het bandje verder.
Ik liep van de trap af en wachtte terwijl ik wat opruimde in de woonkamer, en al snel werd er opgenomen door een mens. Ik legde de situatie even uit, en stelde de vraag over hoeveel het zou schelen als ze toch naar Oosterwal zou gaan. 
"Geboortedatum?" sprak de vrouw nogal afstandelijk. Ik zette me een beetje schrap, en gaf de datum door. "Liever wil ze in het ziekenhuis." legde ik uit. "Want dan mogen wij mee in de operatiekamer. Maar tja, ze zit in haar voorexamenjaar, dus haar toetsweken zijn ook belangrijk, het is natuurlijk niet de bedoeling dat ze straks haar examen niet haalt omdat ze geopereerd moet worden."
"Nou." sprak de vrouw toen. "Die vier maanden was nogal optimistisch gesteld, hoor. We zijn nu pas bij de patiënten van augustus. Dus ook bij Oosterwal duurt het wel tot juni/juli."
"Oei. Ah, okee. Die optie is qua timing dan misschien niet zo heel denderend. De zomer is natuurlijk niet de fijnste tijd om acht weken in een koker te zitten en dan te revalideren."
En daar ging de mevrouw, in ene helemaal niet meer afstandelijk.
"Ja, joh, meid, dat moet je niet willen, hoor! Je bent maar één keer 16, da's de leukste zomer van je leven! Nee hoor, da's helemaal niks."
Ik smolt een beetje. Hoe lief was dit? Ik beaamde dat, en gaf aan dat we dan toch beter konden wachten op het ziekenhuis zelf. En dat een beetje wachten niet zo erg was, want er zijn ook mensen die écht niet meer kunnen lopen en natuurlijk is het dan prima dat Sophie wat wacht. Maar dat het wel fijn is om een beetje meer te weten waar we aan toe zijn. 
"Helemaal goed." zei de aardige mevrouw. "Ik doe helemaal niks, behalve als ik nog wat terug hoor."

Wat een fijn gesprek was dat. En wat een fijne, invoelende mevrouw. Ik sprak met Sophie, toen die thuiskwam uit school, en na even wennen vond die het ook prima timing. Haar ogen lichtten op toen ik zei dat ze dan nu wél met rijlessen kan beginnen, omdat ze nu weet dat het nog even duurt. (Het is jammer dat we dat drie maanden geleden niet wisten en ze zo lang op het wachtbankje zat, maar goed.)

Al met al ben ik erg blij dat ik toch gebeld heb.

Op zoek naar de zon: spontaan uitje naar de "savanne" in Nederland

 Gisteren werden we wakker in een grijze, mistige wereld. Het kwik gaf drie graden aan, en het weerbericht vertelde me dat het maar maximaal 10 graden zou worden. Alleen... wat verder in het binnenland zou het wel 16 tot 19 graden worden! 

Kijk... we hebben een auto, he, en die kan zomaar naar een andere provincie rijden. Dus toen iedereen wakker was stelde ik voor om te gaan wandelen. Nou, dat hoefde ik niet twee keer te zeggen dus al gauw zat ik online naar opties in het Gooi of de Utrechtse Heuvelrug te zoeken en ik kwam een wandeling in Soesterberg tegen op "de Lange Duinen."

Het was een gouden greep. In de auto wierp ik af en toe een blik op de temperatuurmeter, die de hele weg langs Amsterdam stug 10 graden aangaf. Maar eenmaal op de A1 reden we de zon in en binnen de kortste keren steeg hij naar 14 graden. Hoera! We parkeerden middenin het bos (we waren duidelijk niet de enigen met dit idee, want de hele parkeerplaats stond vol) en zochten naar het eerste blauwe paaltje. 
Jongens, ik kan zo vreselijk genieten van zo'n bos, en al helemaal als je lekker in je trui rond kunt lopen. En na een paar minuten stonden we zo, hop, in de Savanne. Het internet zei het al: je denkt eerder dat je in Afrika bent dan in Nederland. 
 

Zoek de Echtgenoot en de teckel

Het was best druk maar niet vervelend druk en we liepen gezellig over paadjes en zand, tot we bij een soort oude bunker of zo kwamen. Wat bijzonder, zo middenin het bos, en wat zou het vroeger geweest zijn? In elk geval konden we er eventjes op zitten met onze pleegteckel Teun*. 

*Hoe kom je nou aan een pleegteckel? Nou, zijn baasjes zijn soms op reis en dan komt hij gezellig hier. Voor ons hartstikke leuk, zo af en toe een hondje, voor hun heel fijn dat hij zich hier ook thuis voelt. 

Als je niet door hebt dat je man zijn camera in de aanslag heeft

Bijna omver geknuffeld door mijn tiener <3

Meisjes in silhouet

Ja, ze is zo'n 6 centimeter langer dan haar moeder ;-)

We liepen het rondje rond de duinen totdat Sophie's knie er klaar mee was, maar het is wél gelukt. Het was echt een overheerlijke dag. En wat is dan een uurtje in de auto? We hebben allemaal met volle teugen genoten. En de hond, die op de heenweg nog zat te piepen omdat 'ie zo graag naar buiten wou? Nou, op de terugweg was die volledig K.O. en lag languit uitgestrekt (en dat is best lang bij een teckel ;-)) te slapen.