Grote Dochter

Was stil hier, de afgelopen weken. Logisch ook, want je blogt toch graag over leuke en interessante dingen, en die waren er niet zoveel. Ik had weer een grote buikpijn/narigheidaanval en heb de afgelopen 2 weken vooral in mijn stoel óf bij de dokter gezeten. Maar hee! Het gaat gelukkig alweer een eind beter en vandaag voelde ik me eindelijk goed genoeg om Iets Leuks te gaan Doen. Hoera!

Don´t it always seem to go, that you don´t know what you´ve got, ´till it´s gone. Echt, als je dit leest en gezond bent? Wees dan nog even extra dankbaar :)

Anyway! Het kwam zo prachtig uit vandaag dat Sophie een studiemiddag had. Dus konden we zomaar op een doordeweekse donderdag samen de stad in.
Ik was alleen met Sophie, dus ik kon me helemaal overgeven aan haar ritme en tempo en interesses.

Zo kwam het dat we eerst een poos doorbrachten in De Houten Trein. Een heerlijke speelgoedwinkel aan een grachtje. Helaas pindakaas voor Sophie, mama vond het niet eens goed dat de hele voorraad Schleichdieren mee ging naar huis ;)
En vervolgens togen we op kledingjacht. Mijn dochter wordt namelijk in ene Heel Groot. En dat zorgt ervoor dat ze mode belangrijk gaat vinden. Dat ze zoekt naar bepaalde dingen die ze mooi vindt, in plaats van dat ze aantrekt wat er toevallig in de kast ligt.

Drie winkels, 25 gepaste tops later en een stralende dochter liep trots met haar tassen door de winkelstraat.

Even bij de Ekoplaza een ijsje gehaald, want ook al heb ik een Grote Dochter, een ijsje met een clown en een fluitje? Dat gaat er nog uitermate goed in. 

Bij In de soete Suykerbol mocht ze ten slotte nog een zakje suikervrij snoep uitzoeken en de verwennerij was compleet. 

Een gelukkig meisje liep naast me naar de Karperton. En haar moeder? Die glom mee, van binnen en van buiten. Wat een heerlijke middag!  

En toen was het huis in ene weer leeg!

Dat is altijd zo gek!

Vakanties met een klein kind zijn heerlijk maar natuurlijk best intensief, maar hoe ouder Sophie wordt hoe relaxter, knusser en gezelliger alles is.
En ik ben simpelweg iemand die het blijste is als we allemaal bij elkaar zijn.

Niets vind ik heerlijker dan het begin van een aantal vrije dagen, waarin ik weet dat Ben niet hoeft te werken en Sophie lekker buiten kan spelen. Heerlijk studderen* met z´n allen. Ben vouwt een dinosaurus voor de verjaardagstraktatie van Sophie terwijl ik iets zit te handwerken. Sophie leest of schrijft in haar dagboek, tekent, speelt piano of danst in het rond. In de middag gaan we lekker even naar een marktje, of we doen een rondje stad, of maken een fijne boswandeling. Of we gaan in het park spelen: we hebben een jeu de boulesset, een cricketset en verschillende ballen. Laatst hebben we nog gevoetbald met de halve buurt! Sophie speelt hele dagen met haar BFF I. Als het lekker weer is ´s-avonds eten we met z´n allen buiten. Voor mij wordt het leven niet veel beter dan dat.
Volgens mij had ik al eerder toegegeven dat ik een huismus ben ;)
Maar dan wel een huismus die graag buiten is.

De afgelopen vier dagen waren zo. Geen afspraken, gewoon relaxed. En het was fijn!
Dus vanmorgen kijk ik eens goed naar het lege huis om me heen.

Ik hoop dat het goed gaat met Sophie, die niet zo´n fijne tijd heeft op school.

Meh. Van mij mogen ze zo wel weer thuis komen. Maar! Het is bijna zomervakantie! Yeah!



*Studderen is een onvertaalbaar West-Fries woord dat ik met plezier in mijn vocabulaire heb opgenomen. Het betekent zoiets als rommelen, rustig aan iets doen, lekker bezig zijn.

Oorbellen

Sophie wilde al járenlang gaatjes in haar oren. Maar ik was terughoudend, want ik weet dat piercings  en acupunctuurpunten niet altijd vrienden zijn. Dus ik had altijd gezegd: als je 12 bent!

Maar volgende week wordt Sophie tien, en ik zag dat ze het zó graag wilde. Dus ik vroeg aan een bevriende acupuncturiste wat ze ervan vond. En die zei dat het best kon en stuurde me een foto van een oor mét punten, zodat ik wist waar we het beste konden prikken.

Maar hoe? En wanneer? Een plan vormde zich.

Ik hou namelijk erg van verrassingen plannen. Zo plande ik ooit een supriseparty voor Ben en eentje voor mijn moeder toen die 65 werd. En zo hebben ook al eens Sophie´s engelse oma en opa voor de deur gestaan, terwijl zij niet wist dat ze zouden komen (¨We thought we´d come see your concert!). De blik in haar ogen en de blijdschap op haar gezicht, dat is echt goud waard.
Plus, als ik het als verrassing zou doen, bespaarde ik haar het van tevoren zenuwachtig zijn! Can you say ¨win-win¨?

Vorige week reden we nadat Ben klaar was met werken naar de stad, zogenaamd om iets op te halen. We parkeerden op een natuurlijk veel te smal plekje in de Karperton en liepen het centrum in. Sophie vroeg intussen: ¨Wat gaan we eigenlijk ophalen, mama?¨ Ik ontweek het antwoord maar even.
Ik zei nog sneaky tegen Ben: ¨Het is vlakbij de wolwinkel, toch?¨
Toen we langs Lucardi liepen vroeg ik Ben terloops: hebben we tijd om even binnen te kijken?
Ja, dat hadden we wel.

Binnen fluisterde ik tegen de mevrouw: ¨Kunt u vandaag gaatjes schieten?¨. Dat kon!
En toen draaide ik me om en zei hardop tegen Sophie: ¨Zullen we dan nu maar gaatjes schieten?¨

De blik. Jongens. Haar hele gezicht sprong omhoog in verbazing en verrukking. ¨Echt? Nu??¨

Ja, echt nu. Ze mocht oorbellen uitkiezen (Mama, kijk! Holografische!) en ze gaf geen krimp tijdens het schieten.
Toen kwamen opeens de tranen. Van blijdschap. Ze was er sprakeloos van (en hen die Sophie kennen weten hoe bijzonder dat is ;)) en de glimlach is zeker twee dagen niet van haar gezicht verdwenen.

Over schapen en mensen met een vlek.

Vandaag gingen we met ons gezinnetje en mijn moeder naar de bosfair in Heemstede. Ik had er nog nooit van gehoord, maar vanmorgen vond ik ´m zomaar op hollandsemarkten.nl.

Het was LEUK! Echt heel leuk! Een prachtig bos, en superleuke stands. Alles was fairtrade, of bio, of handgemaakt.

We genoten, we liepen en keken en pasten en lachten. Moeder kocht geweldige bloezen van linnen. Sophie viel voor een ring met labradoriet (en had spaarcentjes).
En toen. Toen kwam ik langs het schapenvel. HET schapenvel.

Het was wit, met een vlek erop! Niet een vieze vlek, nee, het schaap had gewoon een vlek! Zo van, ik ben een wit schaap maar stiekum heb ik wel een zwarte vlek. Ik was op slag verliefd.
De mevrouw van de kraam stond er een beetje bij te glimlachen en ik keek haar vragend aan. Toen legde ze uit: ¨Vanmorgen stond ik te twijfelen of ik hem mee zou nemen, ik was bang dat mensen hem niet zouden willen omdat ´ie een vlek heeft¨.
Leuk he :)
Ik hou wel van schapen met een vlek. Ook van mensen met een vlek trouwens. Een vriendin zei net heel mooi: perfect imperfect. En dat is het! ¨There´s a crack in everything. That´s how the light gets in¨. (Leonard Cohen)

 We liepen voor de vorm nog een rondje door maar natuurlijk wist ik al: dit schaap mag mee.

Kijk nou toch:

En kijk hoe dik!

We liepen heerlijk een rondje door het bos, waar we ons onverwacht in de hilarische situatie bevonden dat elke hond binnen een 100 meter radius direct op onze tas afrende. Op zoek naar het schaap natuurlijk! 

Een hoop gekwispel later stapten we blij in de auto weer naar huis. 

En thuis? Daar kon ik blij op het zachtste en lekkerste schaap van de wereld zitten!

Zelf maken: bijenwasdoeken én bijenwaslunchzakjes

Wat is een bijenwasdoek?

Een bijenwasdoek is een doek behandeld met, je raadt het nooit: bijenwas.
Zo´n doek kun je gebruiken om van alles mee af te dekken en te verpakken. Je gebruikt het in plaats van plasticfolie of alufolie (allebei geen lekkere dingen voor je omgeving).
Je kunt er bijvoorbeeld geweldig kaas mee verpakken, ovenschalen mee afdekken, halve uien in de koelkast bewaren, etc. Je vormt ze eenvoudig met de warmte van je handen naar het product wat erin zit, dus alles blijft knettervers. Je mag er alleen geen vlees in verpakken, want bijenwas smelt natuurlijk dus kun je ze niet met heel heet water afwassen.

Je maakt ze schoon met koel water met wat afwasmiddel en dan droog je ze en gebruik je ze steeds weer! Superhandig, groen en nog lekker ruikend ook.

Kijk, nou kún je natuurlijk voor een heuleboel pecunia mooie doeken kopen van bijvoorbeeld Bee´s wraps. En die doen het hartstikke goed. Maar het is een stuk goedkoper, en ik vind zelf leuker en fijner om ze zelf te maken.

Hoe maak je een bijenwasdoek? 

Je neemt een vierkant of rechthoekig stuk katoen. Liefst natuurlijk Leuk Katoen. Maakt voor de werking niks uit natuurlijk, maar ik ben zo iemand die er blij van wordt als het er leuk uitziet :)
De doeken van bovengenoemd merk zijn niet gezoomd, maar ik vind ze zelf mooier als je dat wel doet. Het hoeft dus niet, want door de was rafelt het niet.
Je bepaalt je maat, bijvoorbeeld een kleintje voor het bewaren van groentes in de koelkast, een grotere als kaasdoek of een nog grotere als brooddoek.
Je verwarmt de oven op een graad of 70. Dan rasp je bijenwas (of je koopt van tevoren voorgeraspte). Je legt de lap katoen op een ovenschaal en je spreidt er wat van de was op uit. Dan doe je het in de oven tot de was gesmolten is. Dan haal je het uit de oven.
Zelf gebruik ik een oud babyhaarborsteltje om even te kunnen borstelen om zeker te weten dat alles goed bedekt is. Mocht er dan een stukje niet helemaal mooi zijn, kan het rustig weer even terug de oven in.

Dan laat je de doek recht liggend even afkoelen en klaar is je doek!

Hoe maak je een boterhamzakje?

Dit is volgens mij echt mijn eigen uitvinding. In elk geval heb ik ze zelf nooit elders gezien.

Je neemt een lange smalle rechthoek katoen. Bijvoorbeeld 20 bij 40 centimeter. Je maakt er met de naaimachine een klein zoompje in. Dan sla je het onderste deel naar boven tot 3/4 van de doek. En dat zijzoompje naai je aan elkaar. Zo heb je een zakje met een stukje flap, in het bovenste geval krijg je dan een zakje van 20x15 cm met een flap van 10 cm. Met die flap hoef je verder niks te doen want door de was wordt het stevig én vormbaar en dus blijft het netjes dicht als je het gebruikt.

Op dit zakje doe je zoals boven beschreven bijenwas en stopt het in de oven. Eerst de onderkant, dan de bovenkant, alles tegelijk werkt niet. Als je het laat afkoelen moet je natuurlijk zorgen dat de twee stukken stof van het zakje niet aan elkaar kleven.

Dan heb je een heerlijk handig zakje. Er kan bijvoorbeeld een boterham in. Maar ook nootjes of fruit. Of wat dan ook, behalve vlees dus. Het blijft er heerlijk vers in! Ik gebruik ze ook om bijvoorbeeld een stuk kaas in de koelkast te verpakken.

Jaaa, bloggen!

Ik heb er weer helemaal zin in én ruimte voor :)

Het was een intensieve tijd, voornamelijk omdat het op Sophie´s school niet zo goed gaat/ging. Gelukkig zijn er een hoop dingen verbeterd intussen, maar daarover volgt nog wel een blog. Ik moet nog een beetje sudderen op wát ik ga schrijven. Mijn eigen verhaal, dat mag ik delen als dat goed voelt, maar dat van een ander, nou, dat is dus niet aan mij om te delen. Maar, ik denk wel dat het goed en waardevol is om over sommige dingen wél te schrijven. Wordt vervolgd dus ;)

Ik heb gemerkt dat ik alleen maar kan bloggen als mijn hoofd ruimte heeft om te delen. En als dat hoofd al veel andere dingen te doen heeft en te dragen heeft, dan valt het bloggen weg. Geeft niks, komt vanzelf weer terug, en hopelijk leest iedereen weer gezellig mee!

Vandaag liep anders dan gepland (ha! Het leven! L´chaim!) en zo kwam het dat ik nieuwe wandelschoenen ging kopen, in het prettige gezelschap van mijn moeder. Als je veel loopt is het een goed plan om goeie te kopen.
En hoera! Ik kon op de fiets! Het is best een eindje, dus superfijn. Ik fietste vandaag 14 kilometer.
Ik hartje fietsen :). Twee jaar geleden kon ik veel verder, maar hee, we bouwen weer op en ik ben er erg blij mee (mocht je nou nieuw zijn hier en geen idee hebben waarom, van harte welkom en klik dan even hier). Mijn kilometerteller stond vanmorgen op 1400 kilometer en mijn doel is om die aan het eind van de zomer minstens op 2000 te hebben staan.

In de winkel paste ik wel 6 paar schoenen en vond een paar dat echt lekker zit.

Zoek de 10 verschillen:

Ik schat dat ik zeker 2000 km heb gelopen op de rechtse (en natuurlijk ook op z´n linkervriendje, dat loopt toch net wat makkelijker). Ze zijn met mee meegegaan naar eilanden en vulkanen. Ze liepen over het strand op Lanzarote en Egmond. Ze namen me mee door bossen, door plassen en gewoon door het park naar de Appie. Nu mogen ze met een welverdiend pensioen. Een vriendin grapte al dat het collectors items waren en een kennis die de foto zag vond dat ze vast zouden stinken. Heus niet. Mijn voeten ruiken naar roosjes, dat snap je vast zo ook! 

Hoe dan ook, op naar de volgende 2000. Nieuwe zwarte schoenen zijn maar saai, toch? ;)

Geboortegrond

Heel lang geleden dat ik schreef. Alle redenen waaróm dat zo was voelen te intiem om te delen, maar wellicht komt dat in de toekomst nog :)

In elk geval was vandaag: vandaag!!

Vanmorgen werd ik wakker met het beeld van Delft in mijn hoofd. Ik kom uit Delft, ik woonde daar de eerste 27 jaar van mijn leven. En ik voelde me goed!

Ik weet beter dan zo´n beeld te negeren, dus ik riep al snel naar mijn gezin: ¨zullen we naar Delft gaan vandaag?¨

Gezin was enthousiast, anderhalf uur later zaten we in de auto.

In de auto bedacht ik: ¨ooh! We kunnen wel naar de Delftse Pauw!¨ Dat is een Delfts Blauw fabriek waar ik in mijn studententijd een zomer heb gegidst. Superleuk was dat! Dus even later gingen we die kant op.

Vóórdat dat gebeurde bewees mijn Geliefde Echtgenoot nog eens te meer dat hij Echt Geen Richtingsgevoel heeft door, terwijl ik parkeertarieven opzocht op mijn telefoon, op deze overbekende weg een verkeerde afslag te nemen en richting Utrecht te rijden... we kwamen dan ook iets later dan gepland aan. Helaas had intussen een kind op de achterbank al even buikpijn. Kind op de achterbank en mama op de passagiersstoel waren allebei wat ziekjes deze week, dus nog her en der wat misselijk. De combinatie met autorijden was geen goeie. De hele rondleiding hebben we dus niet afgemaakt, maar toch was het ontzéttend leuk om weer te zien, zowel voor mijzelf, als vooral ook voor Sophie!

Vervolgens togen we gauw naar het centrum, zodat we daar bij de Gaper op de markt nux vomica (tegen de misselijkheid) konden kopen. En met die druppels en wat eten binnen deed ze het weer.
We liepen gezellig door het centrum. We staken een kaarsje aan bij de Maria van Jessekerk. We liepen over de Beestenmarkt, en we gingen even bij de HEMA naar binnen, waar ik ook nog een zomer werkte ooit. Ben kocht bij le Papillon spullen voor zijn wijnmaakhobby. En toen liepen we richting het museum wat we wilden bekijken: het Prinsenhof.

Maar daar aangekomen dacht ik in ene: we zijn vlakbij de Dirklangenstraat! De straat waar ik opgroeide en 21 jaar van mijn leven woonde. Sophie wilde het erg graag zien. Ik voelde me nog altijd goed: we gingen op weg.
Toen bleek opeens dat Molen de Roos, vlak naast mijn oude straat, open was! Mag ik even poëtisch doen? We klommen naar boven langs smalle, steile trappetjes, we keken naar de draaiende molensteen en we waagden ons op de omloop van houten planken, waar we, met de wieken zacht zwiepend achter ons, ons vergaapten aan hoe hoog we eigenlijk al waren. Terwijl ik vroeger rustig via de stadsmuur en het dak van het huis van de molenaar omhoog klom en vlak onder de omloop in een rustig hoekje ging zitten (dat mocht niet eens van de molenaar, flauw hè?).

Dan was het eindelijk tijd om de Dirklangenstraat te zien. Bij het juiste nummer wees ik de voordeur aan en.... opeens ging de deur open! Een vriendelijk gezicht stond in de opening. Ik verontschuldigde me en vertelde dat ik het huis liet zien, omdat ik er was opgegroeid.
Voor we het wisten waren we binnen genodigd.
Nou moet je weten, dat ik enorm honkvast ben. Altijd al geweest. Als ik mijn favoriete pizzeria wist, ging ik gewoon altijd daarheen en ik hoefde geen ander uit te proberen. In lijn daarvan, kun je je voorstellen dat dit huis, waar ik mijn eerste 21 jaar woonde, een belangrijke rol in mijn leven had.
Ik wist, dat het volledig verbouwd en uitgebouwd was. Alleen de voorgevel was blijven staan. Dus dat huis, uit mijn herinneringen, bestond niet meer.

Daar waren we, binnen. Ontzéttend aardige mensen met een schattig kindje en een lieve chocoladehond. Het hele huis mochten we zien. De aardige man vertelde honderduit over hoe hij alles eigenhandig had verbouwd. Mijn oude slaapkamer was een luxe badkamer geworden. Ik stond even bewust te staan, daar waar vroeger mijn bed stond.

Weer buiten stonden de tranen van ontroering in mijn ogen. Sophie vroeg: ¨wat is er?¨. Maar ik kon haar meteen geruststellen. Dit waren gewoon emoties, die kwamen vanuit een prachtig moment.

Sophie speelde even in het speeltuintje waar ik zo vaak was. Ik liet haar zien waar we vroeger omhoog klommen en over de poort boven de straat liepen. Waar vroeger populieren stonden, waar ik in klom. Waar ik vroeger langs de lantaarnpaal omhoog kom zodat ik op die tuinmuur daar kon zitten. Ik weet eigenlijk ook niet waarom ik zo´n klimaap was, maar ik concludeerde wel dat ik toch wat ondeugend was! We sleurden Sophie uit de speeltuin en liepen verder, langs de Oude Delft, waar Ben woonde toen ik hem leerde kennen, en gingen toch nog even binnen bij het Prinsenhof, voordat we teruggingen naar de auto. Wat een prachtdag.

Dankbaarheid. Dat is wat ik nu voel. Dankbaarheid, dat deze dag bestond.Dat ik dit kón vandaag. (Neem het alsjeblieft nooit als vanzelfsprekend aan, als jij zoiets altijd wel kunt. Gezondheid is echt onbetaalbaar!)
Dankbaarheid, omdat ik mocht meemaken wat ik meemaakte, en zien wat ik zag.
En ook dankbaarheid, dat ik blind durf te volgen wat mijn intuïtie me vertelt. Deze dag had ik nóóit willen missen.