Verdwaald zonder gemeenschappelijke taal

 Ik loop de straat uit richting het park, als een Chinees uitziende meneer met zo'n bezorgfiets me voorzichtig staande houdt. Ik merk meteen aan zijn communicatie dat hij geen Nederlands en ook geen Engels spreekt. En mijn Mandarijn... nou, ik kan zeggen dat ik Anke heet, tot 10 tellen en hallo zeggen, daarmee houdt het wel op en geen van die dingen helpen met iemand de weg wijzen. Wat dat dát is waar hij naar op zoek is is me wel duidelijk. 
Hij houdt zijn rechter wijsvinger omhoog en braaf blijf ik wachten terwijl hij op zijn telefoon in whatsapp iets zoekt. Aan de karakters zie ik in elk geval dat het inderdaad Chinees is. Dat helpt al iets ;-)
Hij haalt een foto tevoorschijn en zoomt in op het adres: een restaurant in Bergen. Oei, dat is niet echt om de hoek. Prima te fietsen hoor, maar als je niet kunt communiceren en geen idee hebt hoe er te komen nog wel een ding. Ik denk even na. Hoe ga ik in Godsnaam uitleggen hoe hij moet fietsen? Ik bedenk me dat ik maar gewoon moet aangeven hoe hij in Bergen komt, dan is hij in elk geval in de buurt. 
Na nog vijf seconden nadenken pak ik mijn telefoon en open Google Translate. Ik verander de doeltaal naar Chinees (oei, wat zal hij lezen, traditioneel of simplified? Ik heb geen idee dus gok maar op simplified) en typ in hoe hij moet rijden, waarna ik op translate druk en de man het resultaat laat lezen. 

Blij kijkt hij me aan en hij wijst nog. Die, en dan rechts en dan links? Ja, knik ik. En dan zwaai ik gedag en loop het park in. 

Jeetje. Misschien moet ik toch weer verdergaan met Mandarijn proberen te leren op Duolingo ;-)

Iemand zin om dit te proberen uit te spreken?

Falafel en andere levensvragen

Ik zit met Sophie op Sophie's bed. Dit gebeurt vaak. Meestal als ik langsloop om even iets melden, zij beslist roept: "stay!", en we uren op het bed zitten te bomen over niks en het leven. 
Ik ben heel gelukkig, want ik heb net falafel gegeten. Met hummus. Heel lang kon ik zulke dingen niet eten wegens reagerende, sensitieve buik, maar de laatste tijd gaat het supergoed met eten en in ene is de wereld mijn oester (hoewel ik die dan weer niet eet ;-)). 
"Where does falafel actually come from?" vraagt ze. 
"Chick peas." (kikkererwten) antwoord ik zonder veel nadenken, de vraag verkeerd interpreterend. 
"No, where!"
"Oh, Albert Heijn." 

Nu kijkt Sophie me aan alsof ik nog maar een halve hersencel heb en die op vakantie is gegaan. 
"No, WHERE! Like, which country?"
In ene snap ik eindelijk de vraag en we schieten samen in de lach. 
"North Africa." hik ik, waarna ze nog even opzoekt waar precies (het blijkt Egypte, volgens Google).

Okee. Dat was niet mijn helderste moment. 

Een poosje later zitten we beneden. Sophie's vriendje G is net binnengelopen en voordat ik eten ga maken hebben we nog even een geanimeerd gesprek. Sophie hem heeft verteld over mijn heldere moment met de falafel, maar intussen hebben we het over bruin worden en huidskleur. G ziet er vrij Meditteraans uit - hoewel hij helemaal Nederlands is met een haartje Indisch bloed - terwijl Sophie en ik eruit zien alsof we in een Vermeerschilderij wonen en een stuk sneller verbranden en minder bruin worden dan hij.
"Er wonen natuurlijk ook witte mensen in Indonesië." zegt G.
"Ja," antwoord ik, "maar als je naar ons kijkt denk je niet meteen: die komen uit Indonesië."
"Nee." kaatst G direct. "Dan denk je: die komen uit de Albert Heijn!"

In my defence: deze komen toch echt uit de Albert Heijn?

 

het was hier stil

 Nou, op het blog dan. Jeminee, in het echte leven was het niet stil (goh, zouden die twee punten met elkaar te maken hebben?)
Vijf weken geleden is Sophie dan eindelijk aan haar knie geopereerd. Ze hebben in die operatie haar knieschijf verplaatst en er een nieuwe band omheen gemaakt. Daarna moest ze in het gips, en volgende week heeft ze weer een foto. 
Gelukkig ziet alles er goed uit en gaat het herstel goed. De eerste dagen waren heftig, hoor, het arme kind met hevige pijn in de tuin (het was prachtig weer), en de enige beweging van de dag was halverwege naar de andere kant van de tuin omdat de schaduw verplaatst was. Maar gelukkig ging het al snel een stuk beter en zowel de chirurg als de fysio zijn heel tevreden! 

De week ervoor was er een groot concert/festival vol jong talent, wat ik met vriendin en duopartner J organiseerde, en hoewel dat fantastisch was was het ook een hoop werk. Gooi er naast alle zorg voor en om Sophie nog een paar andere crises bij, zoals dingen soms gaan in het leven, en nog wat andere Grote Belangrijke Ontwikkelingen waar ik hier misschien nog wel over ga schrijven... nou, dan heb je dus een recept voor een stil blog ;-)

Maar! De rust keert hier weder, het wordt zo langzamerhand zomervakantie, adem in adem uit en ik ga wat van de halve blogs die ik in de tussentijd wel heb getypt afmaken en allerlei dingen publiceren! Dus ik hoop dat iedereen weer meeleest. 

Gelukkig kon een ijsje eten wel