Over schapen en mensen met een vlek.

Vandaag gingen we met ons gezinnetje en mijn moeder naar de bosfair in Heemstede. Ik had er nog nooit van gehoord, maar vanmorgen vond ik ´m zomaar op hollandsemarkten.nl.

Het was LEUK! Echt heel leuk! Een prachtig bos, en superleuke stands. Alles was fairtrade, of bio, of handgemaakt.

We genoten, we liepen en keken en pasten en lachten. Moeder kocht geweldige bloezen van linnen. Sophie viel voor een ring met labradoriet (en had spaarcentjes).
En toen. Toen kwam ik langs het schapenvel. HET schapenvel.

Het was wit, met een vlek erop! Niet een vieze vlek, nee, het schaap had gewoon een vlek! Zo van, ik ben een wit schaap maar stiekum heb ik wel een zwarte vlek. Ik was op slag verliefd.
De mevrouw van de kraam stond er een beetje bij te glimlachen en ik keek haar vragend aan. Toen legde ze uit: ¨Vanmorgen stond ik te twijfelen of ik hem mee zou nemen, ik was bang dat mensen hem niet zouden willen omdat ´ie een vlek heeft¨.
Leuk he :)
Ik hou wel van schapen met een vlek. Ook van mensen met een vlek trouwens. Een vriendin zei net heel mooi: perfect imperfect. En dat is het! ¨There´s a crack in everything. That´s how the light gets in¨. (Leonard Cohen)

 We liepen voor de vorm nog een rondje door maar natuurlijk wist ik al: dit schaap mag mee.

Kijk nou toch:

En kijk hoe dik!

We liepen heerlijk een rondje door het bos, waar we ons onverwacht in de hilarische situatie bevonden dat elke hond binnen een 100 meter radius direct op onze tas afrende. Op zoek naar het schaap natuurlijk! 

Een hoop gekwispel later stapten we blij in de auto weer naar huis. 

En thuis? Daar kon ik blij op het zachtste en lekkerste schaap van de wereld zitten!

Zelf maken: bijenwasdoeken én bijenwaslunchzakjes

Wat is een bijenwasdoek?

Een bijenwasdoek is een doek behandeld met, je raadt het nooit: bijenwas.
Zo´n doek kun je gebruiken om van alles mee af te dekken en te verpakken. Je gebruikt het in plaats van plasticfolie of alufolie (allebei geen lekkere dingen voor je omgeving).
Je kunt er bijvoorbeeld geweldig kaas mee verpakken, ovenschalen mee afdekken, halve uien in de koelkast bewaren, etc. Je vormt ze eenvoudig met de warmte van je handen naar het product wat erin zit, dus alles blijft knettervers. Je mag er alleen geen vlees in verpakken, want bijenwas smelt natuurlijk dus kun je ze niet met heel heet water afwassen.

Je maakt ze schoon met koel water met wat afwasmiddel en dan droog je ze en gebruik je ze steeds weer! Superhandig, groen en nog lekker ruikend ook.

Kijk, nou kún je natuurlijk voor een heuleboel pecunia mooie doeken kopen van bijvoorbeeld Bee´s wraps. En die doen het hartstikke goed. Maar het is een stuk goedkoper, en ik vind zelf leuker en fijner om ze zelf te maken.

Hoe maak je een bijenwasdoek? 

Je neemt een vierkant of rechthoekig stuk katoen. Liefst natuurlijk Leuk Katoen. Maakt voor de werking niks uit natuurlijk, maar ik ben zo iemand die er blij van wordt als het er leuk uitziet :)
De doeken van bovengenoemd merk zijn niet gezoomd, maar ik vind ze zelf mooier als je dat wel doet. Het hoeft dus niet, want door de was rafelt het niet.
Je bepaalt je maat, bijvoorbeeld een kleintje voor het bewaren van groentes in de koelkast, een grotere als kaasdoek of een nog grotere als brooddoek.
Je verwarmt de oven op een graad of 70. Dan rasp je bijenwas (of je koopt van tevoren voorgeraspte). Je legt de lap katoen op een ovenschaal en je spreidt er wat van de was op uit. Dan doe je het in de oven tot de was gesmolten is. Dan haal je het uit de oven.
Zelf gebruik ik een oud babyhaarborsteltje om even te kunnen borstelen om zeker te weten dat alles goed bedekt is. Mocht er dan een stukje niet helemaal mooi zijn, kan het rustig weer even terug de oven in.

Dan laat je de doek recht liggend even afkoelen en klaar is je doek!

Hoe maak je een boterhamzakje?

Dit is volgens mij echt mijn eigen uitvinding. In elk geval heb ik ze zelf nooit elders gezien.

Je neemt een lange smalle rechthoek katoen. Bijvoorbeeld 20 bij 40 centimeter. Je maakt er met de naaimachine een klein zoompje in. Dan sla je het onderste deel naar boven tot 3/4 van de doek. En dat zijzoompje naai je aan elkaar. Zo heb je een zakje met een stukje flap, in het bovenste geval krijg je dan een zakje van 20x15 cm met een flap van 10 cm. Met die flap hoef je verder niks te doen want door de was wordt het stevig én vormbaar en dus blijft het netjes dicht als je het gebruikt.

Op dit zakje doe je zoals boven beschreven bijenwas en stopt het in de oven. Eerst de onderkant, dan de bovenkant, alles tegelijk werkt niet. Als je het laat afkoelen moet je natuurlijk zorgen dat de twee stukken stof van het zakje niet aan elkaar kleven.

Dan heb je een heerlijk handig zakje. Er kan bijvoorbeeld een boterham in. Maar ook nootjes of fruit. Of wat dan ook, behalve vlees dus. Het blijft er heerlijk vers in! Ik gebruik ze ook om bijvoorbeeld een stuk kaas in de koelkast te verpakken.

Jaaa, bloggen!

Ik heb er weer helemaal zin in én ruimte voor :)

Het was een intensieve tijd, voornamelijk omdat het op Sophie´s school niet zo goed gaat/ging. Gelukkig zijn er een hoop dingen verbeterd intussen, maar daarover volgt nog wel een blog. Ik moet nog een beetje sudderen op wát ik ga schrijven. Mijn eigen verhaal, dat mag ik delen als dat goed voelt, maar dat van een ander, nou, dat is dus niet aan mij om te delen. Maar, ik denk wel dat het goed en waardevol is om over sommige dingen wél te schrijven. Wordt vervolgd dus ;)

Ik heb gemerkt dat ik alleen maar kan bloggen als mijn hoofd ruimte heeft om te delen. En als dat hoofd al veel andere dingen te doen heeft en te dragen heeft, dan valt het bloggen weg. Geeft niks, komt vanzelf weer terug, en hopelijk leest iedereen weer gezellig mee!

Vandaag liep anders dan gepland (ha! Het leven! L´chaim!) en zo kwam het dat ik nieuwe wandelschoenen ging kopen, in het prettige gezelschap van mijn moeder. Als je veel loopt is het een goed plan om goeie te kopen.
En hoera! Ik kon op de fiets! Het is best een eindje, dus superfijn. Ik fietste vandaag 14 kilometer.
Ik hartje fietsen :). Twee jaar geleden kon ik veel verder, maar hee, we bouwen weer op en ik ben er erg blij mee (mocht je nou nieuw zijn hier en geen idee hebben waarom, van harte welkom en klik dan even hier). Mijn kilometerteller stond vanmorgen op 1400 kilometer en mijn doel is om die aan het eind van de zomer minstens op 2000 te hebben staan.

In de winkel paste ik wel 6 paar schoenen en vond een paar dat echt lekker zit.

Zoek de 10 verschillen:

Ik schat dat ik zeker 2000 km heb gelopen op de rechtse (en natuurlijk ook op z´n linkervriendje, dat loopt toch net wat makkelijker). Ze zijn met mee meegegaan naar eilanden en vulkanen. Ze liepen over het strand op Lanzarote en Egmond. Ze namen me mee door bossen, door plassen en gewoon door het park naar de Appie. Nu mogen ze met een welverdiend pensioen. Een vriendin grapte al dat het collectors items waren en een kennis die de foto zag vond dat ze vast zouden stinken. Heus niet. Mijn voeten ruiken naar roosjes, dat snap je vast zo ook! 

Hoe dan ook, op naar de volgende 2000. Nieuwe zwarte schoenen zijn maar saai, toch? ;)

Geboortegrond

Heel lang geleden dat ik schreef. Alle redenen waaróm dat zo was voelen te intiem om te delen, maar wellicht komt dat in de toekomst nog :)

In elk geval was vandaag: vandaag!!

Vanmorgen werd ik wakker met het beeld van Delft in mijn hoofd. Ik kom uit Delft, ik woonde daar de eerste 27 jaar van mijn leven. En ik voelde me goed!

Ik weet beter dan zo´n beeld te negeren, dus ik riep al snel naar mijn gezin: ¨zullen we naar Delft gaan vandaag?¨

Gezin was enthousiast, anderhalf uur later zaten we in de auto.

In de auto bedacht ik: ¨ooh! We kunnen wel naar de Delftse Pauw!¨ Dat is een Delfts Blauw fabriek waar ik in mijn studententijd een zomer heb gegidst. Superleuk was dat! Dus even later gingen we die kant op.

Vóórdat dat gebeurde bewees mijn Geliefde Echtgenoot nog eens te meer dat hij Echt Geen Richtingsgevoel heeft door, terwijl ik parkeertarieven opzocht op mijn telefoon, op deze overbekende weg een verkeerde afslag te nemen en richting Utrecht te rijden... we kwamen dan ook iets later dan gepland aan. Helaas had intussen een kind op de achterbank al even buikpijn. Kind op de achterbank en mama op de passagiersstoel waren allebei wat ziekjes deze week, dus nog her en der wat misselijk. De combinatie met autorijden was geen goeie. De hele rondleiding hebben we dus niet afgemaakt, maar toch was het ontzéttend leuk om weer te zien, zowel voor mijzelf, als vooral ook voor Sophie!

Vervolgens togen we gauw naar het centrum, zodat we daar bij de Gaper op de markt nux vomica (tegen de misselijkheid) konden kopen. En met die druppels en wat eten binnen deed ze het weer.
We liepen gezellig door het centrum. We staken een kaarsje aan bij de Maria van Jessekerk. We liepen over de Beestenmarkt, en we gingen even bij de HEMA naar binnen, waar ik ook nog een zomer werkte ooit. Ben kocht bij le Papillon spullen voor zijn wijnmaakhobby. En toen liepen we richting het museum wat we wilden bekijken: het Prinsenhof.

Maar daar aangekomen dacht ik in ene: we zijn vlakbij de Dirklangenstraat! De straat waar ik opgroeide en 21 jaar van mijn leven woonde. Sophie wilde het erg graag zien. Ik voelde me nog altijd goed: we gingen op weg.
Toen bleek opeens dat Molen de Roos, vlak naast mijn oude straat, open was! Mag ik even poëtisch doen? We klommen naar boven langs smalle, steile trappetjes, we keken naar de draaiende molensteen en we waagden ons op de omloop van houten planken, waar we, met de wieken zacht zwiepend achter ons, ons vergaapten aan hoe hoog we eigenlijk al waren. Terwijl ik vroeger rustig via de stadsmuur en het dak van het huis van de molenaar omhoog klom en vlak onder de omloop in een rustig hoekje ging zitten (dat mocht niet eens van de molenaar, flauw hè?).

Dan was het eindelijk tijd om de Dirklangenstraat te zien. Bij het juiste nummer wees ik de voordeur aan en.... opeens ging de deur open! Een vriendelijk gezicht stond in de opening. Ik verontschuldigde me en vertelde dat ik het huis liet zien, omdat ik er was opgegroeid.
Voor we het wisten waren we binnen genodigd.
Nou moet je weten, dat ik enorm honkvast ben. Altijd al geweest. Als ik mijn favoriete pizzeria wist, ging ik gewoon altijd daarheen en ik hoefde geen ander uit te proberen. In lijn daarvan, kun je je voorstellen dat dit huis, waar ik mijn eerste 21 jaar woonde, een belangrijke rol in mijn leven had.
Ik wist, dat het volledig verbouwd en uitgebouwd was. Alleen de voorgevel was blijven staan. Dus dat huis, uit mijn herinneringen, bestond niet meer.

Daar waren we, binnen. Ontzéttend aardige mensen met een schattig kindje en een lieve chocoladehond. Het hele huis mochten we zien. De aardige man vertelde honderduit over hoe hij alles eigenhandig had verbouwd. Mijn oude slaapkamer was een luxe badkamer geworden. Ik stond even bewust te staan, daar waar vroeger mijn bed stond.

Weer buiten stonden de tranen van ontroering in mijn ogen. Sophie vroeg: ¨wat is er?¨. Maar ik kon haar meteen geruststellen. Dit waren gewoon emoties, die kwamen vanuit een prachtig moment.

Sophie speelde even in het speeltuintje waar ik zo vaak was. Ik liet haar zien waar we vroeger omhoog klommen en over de poort boven de straat liepen. Waar vroeger populieren stonden, waar ik in klom. Waar ik vroeger langs de lantaarnpaal omhoog kom zodat ik op die tuinmuur daar kon zitten. Ik weet eigenlijk ook niet waarom ik zo´n klimaap was, maar ik concludeerde wel dat ik toch wat ondeugend was! We sleurden Sophie uit de speeltuin en liepen verder, langs de Oude Delft, waar Ben woonde toen ik hem leerde kennen, en gingen toch nog even binnen bij het Prinsenhof, voordat we teruggingen naar de auto. Wat een prachtdag.

Dankbaarheid. Dat is wat ik nu voel. Dankbaarheid, dat deze dag bestond.Dat ik dit kón vandaag. (Neem het alsjeblieft nooit als vanzelfsprekend aan, als jij zoiets altijd wel kunt. Gezondheid is echt onbetaalbaar!)
Dankbaarheid, omdat ik mocht meemaken wat ik meemaakte, en zien wat ik zag.
En ook dankbaarheid, dat ik blind durf te volgen wat mijn intuïtie me vertelt. Deze dag had ik nóóit willen missen.

Wortelkanaalbehandeling: wat doen ze dan eigenlijk?

Een wortelkanaalbehandeling is een soort schrikbeeld. Haast een soort spreekwoord zelfs: ¨ik onderga nog liever een wortelkanaalbehandeling dan dat ik dit doe!¨ Het leek mij dan ook jarenlang een absolute nachtmerrie.

Is dat eigenlijk wel terecht?

Mijn vader, vroeger, vertelde dat dit soort dingen zonder verdoving gingen. Kijk, dat lijkt me dus echt een schrikbeeld!
Maar vanuit mijn eigen ervaring, en alle ervaringen van mensen om me heen die ik de afgelopen weken heb gehoord, valt het tegenwoordig met goeie verdoving eigenlijk hartstikke mee.

Daarom, en omdat ik denk dat we vaak geen idee hebben wat ons te wachten staat (en ik vind het fijn om te weten wat me te wachten staat), wilde ik eens op een rijtje zetten: wat gebéurt er dan tijdens zo´n behandeling?

Het eerste en belangrijkste punt is dit: als je eenmaal een WKB nodig hebt heb je doorgaans zo´n last van de tand in kwestie dat je vooral wilt dat die last over is. En is de WKB iets wat je graag over hebt om weer normaal te kunnen eten en zo.
Het tweede belangrijke punt is dat het inderdaad vrijwel geen zeer doet.

Okee. Wat ik dus niet wist is dat een WKB in twee delen gaat.
De eerste behandeling ¨starten ze de WKB op¨. Dit betekent dat, onder verdoving, de kies wordt opengeboord. Ik vond dit erg spannend, maar eigenlijk was het helemaal niet dieper dan bij een vulling al geboord was. Viel mee dus. Vervolgens gaat de tandarts de kanalen van de zenuw zoeken. Dit zijn er drie of vier. Die kanalen lopen bínnen de kies, het gaat dus niet je kaak in ofzo. Die kanalen worden leeggehaald met een soort ragertje. Als eenmaal het weefsel weg is is de zenuw dus ook weg en zou ´ie geen pijn meer moeten kunnen doen.
Als daar nou een fikse ontsteking of andere narigheid zit (zoals dus bij mij was), heb je kans dat ze het niet die dag af kunnen maken maar het even rustig moet worden. Dan volgt er een noodvulling en mag je terugkomen na een paar dagen. Maar ik moet zeggen dat álle andere mensen die ik gesproken heb behalve één, met die ene behandeling klaar waren.
Vervolgens worden de kanaaltjes gevijld. Dit voelt ook echt alsof ze vijlen (pijnloos. Je voelt alleen de beweging). En dan worden de kanalen opgemeten. Waarom weet ik niet. Hier kun je een speldenprik voelen. Ik voelde trouwens de eerste behandeling wel iets maar de tweede behandeling was helemaal pijnvrij.
En dan is de behandeling klaar, krijg je een noodvulling en wachten ze twee weken om alles helemaal rustig te laten worden.

De tweede behandeling vindt dan na 2 of 3 weken plaats. Deze behandeling heb ik zelf niet ondergaan, maar het schijnt peanuts te zijn: er worden stiftjes in de kanaaltjes geplaatst en dan komt de echte vulling erop. Vanaf dan zou je nooit meer last moeten hebben van de kies.

Wat ging er bij mij nou mis? De eerste drie kanalen waren perfect, maar de tandarts kon niet bij het vierde kanaal komen. Tijdens de tweede afspraak van de eerste behandeling kreeg ik daardoor in ene (terwijl ik nog verdoofd was) weer enorme zenuwpijn. Hij kon niet goed verklaren waarom. Eerst dacht hij erover om me door te sturen naar de WKB specialisten in Hoorn. Maar uiteindelijk zei hij: hij moet er gewoon uit. Het is genoeg geweest.
De (geweldige!) assistente is toen uiterst vriendelijk op haar strepen gaan staan bij het ziekenhuis, waardoor ik de volgende dag terecht kon en de zenuwpijn na 2 maanden eindelijk verdween.
Ik ben overigens de enige hoor, van ALLE mensen die ik heb gesproken, waarbij dit is gebeurd.

Al met al: die WKB is inderdaad niet heel erg fijn, maar het is ook echt weer niet het drama dat ik me van tevoren had voorgesteld. Tandheelkunde is echt een ander vak dan 30/40 jaar geleden. Iedereen was ontzettend lief, zorgzaam, en er werd gezorgd dat het pijnloos en comfortabel verliep.
Het lastigste is wellicht de duur: je ligt een poosje in die stoel.

Dat brengt me bij de... *drumroll* Tips van Anke!

* Je ligt er dus een poosje. Mijn lieve vriendin Miranda had me daarvoor gewaarschuwd en zei dat ze een volgende keer muziek mee zou nemen (wellicht is dit dus eigenlijk een tip van Miranda). Ik heb dat gedaan en het was echt heel fijn. Ik luisterde naar Dvorák´s 8e symfonie. En het hielp erg dat ik bewust daarnaar kon luisteren en me daarop kon concentreren. De tandarts vond dit ook geen enkel probleem, maar juist prettig dat ik erover na had gedacht.
* Dit geldt voor alle behandelingen, maar: vraag (als dit niet vanzelf gedaan wordt) om even tijd om de verdoving te laten inwerken. Als het een paar minuten mag inwerken doet het daarna geen pijn meer. Ik geloof dat dit per persoon verschillend is maar bij mij maakt dat echt verschil.
* Een tandarts die je echt vertrouwt is heel wat waard. Wij rijden al weer 8 jaar heen en weer naar de Goorn voor de tandarts, omdat die echt zó fijn is. Voor ons zeker de moeite waard.

There you have it! Weten is vooruitzien (hehe, zoiets toch? ;)), en ik hoop dat dit relaas wat meer duidelijkheid biedt aan hen die wellicht een WKB moeten ondergaan óf er erg bang voor zijn.

Wortelkanaal en kies trekken!

Oh jongens. Het is echt niet dat ik mijn blog vergeten ben hoor. Heus niet.

Maar er is VEEL gebeurd de afgelopen weken! Hele fijne dingen en ook minder fijne dingen. Daar kom ik nog wel op terug.

Maar nu even. Ik had in november al last van mijn kies. Steeds een vervelende zenuwpijn.
Ik ging naar de tandarts. Die dacht dat er een barstje in zat en stelde voor om te boren en er een overkapping op te maken.

De dagen na die behandeling had ik me toch een píjn?! Niet te filmen. Ik ging door de grond! De tandarts stelde voor een week af te wachten, en ik zou afzeggen als het beter ging.

Na de week ging het wel wat beter en de tandarts zei dat het best even kon duren voor de pijn helemaal verdween, dus ik wachtte braaf af.

En ik wachtte nog wat meer af. Het was Kerstmis. Intussen at ik al anderhalve maand alleen zachte dingen.

Uiteindelijk ging het niet meer. De zenuwpijn werd alleen maar erger. Afgelopen vrijdag moest ik dus met spoed voor een wortelkanaalbehandeling.

Vrijdag kwam en de behandeling ook. Alleen bleef het maar bloeden. Dus ze kon het niet afmaken.
Ze zei dat ik vandaag terug mocht komen, dan zou het maximaal een half uur duren en pijnvrij zijn.

Vandaag lag ik weer in de stoel, bij mijn vertrouwde tandarts. Hij maakte drie kanalen schoon, maar kwam steeds niet bij de vierde. En toen kwam de zenuwpijn weer volop terug.
Hij boorde even, ik ging door de grond. Hij werd stiller en serieuzer en sprak toen: ¨ik maak het voor vandaag dicht¨. En ik voelde het aankomen. Dit was niet okee.
Ik mocht rechtop en hij besprak het.

Kies moet eruit.

De assistente was gelukkig alweer zó lief en to the point en regelde direct een afspraak bij de kaakchirurg. Dus nu heb ik morgen om half tien al een afspraak. En daarna een gat in mijn mond.

Had ik al gezegd dat de tandarts nou niet direct mijn hobby is?

Ik heb hem nog wel laten lachen (natuurlijk). Zo zei ik tegen hem, toen hij vertelde dat er inderdaad van alles aan de hand was, dat ik dus toch niet gek was. Hij zei meteen dat hij dat ook nóóit had gedacht.
Waarop ik toch even aangaf dat dat niet de reactie was die ik van de meeste mensen krijg 😁
Ben zei zelfs: ¨Darling, the fact that you were right this time does not prove you are not crazy¨.
Van je man moet je het maar hebben ;)

Hopelijk gaat het morgen allemaal goed, en is het daarna ook echt klaar!

Hoe je Kerstversieringminimalisme jammerlijk mislukt ;)

Wat een heerlijke dag was het gisteren. Ik vond het weer een mooie ervaring in ¨geluk is een keuze¨

Tuurlijk was ik helemaal niet lekker. Tuurlijk had ik kiespijn, maar het was een móóie dag! We gingen alle Kerstspullen opzetten. Sowieso is dat zó gezellig en knus. We draaiden (Spotify-den bekt toch minder lekker, ook al is dat éigenlijk wat we deden) kerstalbums van pop tot carols tot country (jeugdsentiment :))

Vorig jaar heb ik een minimalistische kerstboom gemaakt, omdat ik niet teveel dingen in de kamer wilde én omdat ik zo´n houten kerstboom zo tof vond. En die was leuk gelukt, al zeg ik het zelf!
Ik heb de blanken houten kerstboom bij de Intratuin gekocht en heb die bewerkt met drie kleuren acrylverf. Vervolgens heb ik weer veel van die verf eraf geschuurd zodat je die mooie ¨gebruikt hout¨ look krijgt.

Boompje vorig jaar. Met troepjes op de achtergrond, want toen werd ons aanrecht vernieuwd dus lag alles verspreid over de kamer. 

Boompje dit jaar. Ben nog niet helemaal tevree, er mag nog iets bovenaan bij. 

Hartstikke leuk toch, zo´n minimalistische boom? Maar toen had ik buiten dochterlief gerekend... Sophie wilde zoooo graag de echte kerstboom. En wat doen je dan, als je dochter iets zo graag wil?

Sophie heeft dus, samen met mijn moeder, die langskwam om haar door mij gevilte engel te laten restaureren, die ten prooi was gevallen aan haar hondje die onze geur zo lekker vindt, de echte neppe kerstboom opgetuigd.
Het is echt leuk, want het is voor het eerst dat ik me helemaal niet bemoeid heb met de boom!

Engeltjes, van merinowol. Liev, toch? 

 Sophie´s boom! 

Vorig jaar maakten we nog een decoratie: we zochten een Mooie Tak in het park, en hingen daar ballen aan. Die mocht dit jaar wegens te leuk toch ook weer meedoen. 

En natuurlijk zette Sophie tot slot de Kerststal onder de boom. We waren een hele poos Jezus kwijt, maar die is gevonden! Alleen zijn we nu de kribbe kwijt... 

Daarom ligt Jezus mooi te zijn op wat wol. 

Affijn, daar sta je dan met je goede gedrag! Probeer je minimalistisch te zijn met Kerstmis, heeft dat plots tot gevolg dat je het jaar erna je hele kamer vol hebt met Kerstspul! 😉

En dan staat de door mij gehaakte kerststal nog niet eens...

 Gisterenavond zat ik in mijn stoel te hangen, mijn lieve Ben naast me, we keken Strictly Come Dancing op de BBC (waarvan ik een aantal jaar geleden nog zei dat het een guilty pleasure was, maar intussen schaam ik me nérgens meer voor 😊) en concludeerde ik dat het een ontzettend warme, liefdevolle dag was.