Over anjers en de gang

De afgelopen weken was ik goed ziek. Een enorm onaardig virus drong mijn hoofd en longen binnen en reduceerde mij tot een hoestend en stikkend hoopje mens, wanhopig pogend enigzins functioneel te blijven en te laveren tussen alle verantwoordelijkheden.
Het goede nieuws is dat ik antibiotica heb weten te voorkomen! Yeah! Go me!

En nog meer goed nieuws is dat ik me een heel stuk beter voel. Er wordt nog goed gehoest en de stem is nog niet je-van-het maar hee, het is al heel wat.

Als ik ziek ben geweest krijg ik altijd een moment waarop alles. Schoon. Moet. Nu.
Ik had de afgelopen dagen al een hoop geruimd in huis, maar vanmorgen was ik er helemaal klaar mee.
De bedden zijn afgehaald en de was draait. Alle kleren die ik nog kon vinden zijn in de was. Ik rauste door de woonkamer, ruimde troepjes op, stak een lekker wierrookje aan en deed kaarsjes aan. Als het buiten guur en donker is, mag het binnen warm en gezellig zijn.

Het bosje trosanjertjes dat ik gisteren kocht is lieflijk verdeeld over verschillende kleine vaasjes op de eettafel, koffietafel en piano.

En toen liet ik mijn blik vallen op de gang.

We hebben een beetje een lastige verhouding met de gang. Het schijnt, dat als je je huis vergelijkt met je lijf, je daaraan goed kunt zien waar je stagneert. Heb je bijvoorbeeld altijd troep in je keuken, zou dat iets te maken hebben met voeding.
Ik weet niet of het allemaal zo is, maar feit blijft dat de gang bij ons snel een zooitje bleef worden, en de gang staat, las ik, voor je verleden. Heh. Ahem. Ook kom je er natuurlijk door naar binnen, en andere mensen die je huis in komen ook, het is daarom zonder meer fijn als dat een prettige ruimte is. Als je al binnenkomt in een zooitje...

Ik had daarom de laatste tijd met zachte hand mijn huisgenoten aangespoord om iets minder enthousiast hun schoenensloffenjassentassenmutsenhandschoenen te laten slingeren.
De plankjes waren afgestoft, spulletjes waren weggedaan.
Ik had een lief zeepstenen Boeddhaatje besteld, die deze week binnen was gekomen.

En toen deed ik vanmorgen dit:

De vuursteentjes vond ik op het strand. 

En Anke zag, dat het goed was ;-)

Waarom Ik Geen Nieuws Kijk

Op de middelbare school kregen we bij Maatschappijleer elke week een zogenaamde ¨Nieuwsquiz¨.

Ik had altijd een één, want ik keek nooit nieuws. Ik was toen al een groot fan van het Kinderen voor Kinderenliedje: Als ik de baas zou zijn van het journaal. Ik vond het journaal vooral erg sensationalistisch en negatief.

Intussen is er niet heel veel veranderd, en zou ik nog altijd die één halen voor de nieuwsquiz. Maar ik kan die mening net wat beter onderbouwen dan toen ik 14 was.

Weet je? Als ik het journaal kijk, zie ik veel negativiteit. Positieve dingen worden bijna niet belicht. Redacteuren bepalen wat wel en wat juist níet nieuws is. Hoe beter voor de kijkcijfers het is hoe meer het blijkbaar ¨nieuws¨ is. Drama sells. Ik word er niet blij van. Rampen in landen die we kennen: die zijn vreselijk!! Rampen in landen waar we nooit van gehoord hebben? Ook al gaan er 1000 keer zoveel mensen dood? Die doen er een stuk minder toe.

Ik word er bezorgd van, van nieuws kijken. Onrustig. Ik ga me zorgen maken over de wereld.

En wat helpt dat? Wie wordt daar beter van? Draag ik dan bij aan een betere wereld, omdat ik me zorgen maak?
Ik denk van niet.
Sterker nog.... ik denk dat ik veel meer bijdraag aan de wereld als ik blij ben. Als ik probeer goed te doen in mijn eigen wereld. Als ik positiviteit, blijdschap en liefde uitdraag.

Ik geloof dat, als ik dat doe, dat een positief effect heeft op de mensen om míj heen, die vervolgens een positiever effect hebben op de wereld om hén heen, en zo gaat het rippeleffect door.
Andersom werkt dat rippeleffect natuurlijk ook... en díe rippels vermijd ik graag.

Dus daarom leef ik soms onder een steen. Als ik er iets aan kon dóen? Als het nut zou hebben, de wereld zou helpen? Dan keek ik elke dag.

Maar dat kan ik niet. Het enige dat ik kan doen, is een zo goed mogelijk mens zijn. En dat probeer ik.

Ik denk dat de constante stroom nieuws die mensen tot zich kunnen nemen weinig goeds bijdraagt.
Hier een mooi artikel daarover: www.theguardian.com
In mijn eigen leven kan ik dit in elk geval volledig onderschrijven.

En daarom mag ik misschien, vanuit mijn eigen gezellige podiumpje, een klein pleidooi houden voor aandacht hier, nu, met de mensen om jóu heen, in de wereld waarin jíj leeft, waar je echt iets goeds kunt doen voor de wereld.

Peace out ;-)

Ziekenboeg, humorvolle dozen en grappige kinderen

Op dinsdagochtend kreeg ik het welbekende gevoel achterin mijn neus. Ah nee! En ik had nog wel een goeie winning streak: de laatste maanden heb ik alle virussen eruit gekickt voordat ze me ziek konden maken. 

Maar nu was het toch virus 1- Anke 0. 

Die avond begon Sophie te hoesten en de volgende ochtend meldde ze met een klein stemmetje dat ze misschien liever niet naar school wilde. 

Intussen wist ik ook al, na een uitermate prettige nacht, dat ik echt ziek was. Oh oh. 

Niet getreurd, we settelden ons lekker saampjes met een dekentje op de bank. Ben kon gelukkig thuis werken, dus ook mama mocht ziek zijn. 

Als we ons wat beter voelden speelden we Jenga. En verder keken we alle afleveringen van Strictly Come Dancing die Sophie nog niet had gezien. Sophie las twee boeken. Ik poogde eindelijk te leren om klaprozen te tekenen (ja, je kunt maar een gebrek hebben hè, je zult toch geen klaprozen kunnen tekenen??)

Het was gezellig! 

Zo gingen de afgelopen dagen voorbij, en hoewel ziek zijn ook in ons huis stom is was het wel echt hartstikke fijn om even volledig onverdeelde tijd met mijn dochter te hebben! Je hoeft niks, je wilt niks... gewoon lekker samen zijn. 

Op woensdagavond bestelden we een vaasje bloemen. Gewoon een keer, doen we eigenlijk nooit, maar er zat zo´n gave vierkante glazen vaas met patronen er in bij, dat ik voor de bijl ging. 

Dus op donderdag ging de bel. Yeah! Bloemen! 

Ik maakte de enorme doos open en... haalde er een rond vaasje uit met hele andere patronen. 

Oeps. Aangezien ik niet zo lekker praatte (*voeg hier grap naar keuze in*) bood mijn moeder aan om het bedrijf op te bellen. 

Zij boden excuses aan en beloofden om de dag erna nogmaals bloemen te bezorgen. 

Sophie was intussen helemaal blij. Want er was een gigantische doos! En deze doos bleek uitstekend een hele Sophie te kunnen bevatten en zorgde voor een grote hoeveelheid vermaak ende plezier. 

Dus toen de volgende dag de bel weer ging, was Sophie ook meteen blij. Want er kwam een tweede doos. 

Ik maakte de nieuwe enorme doos open en.... haalde er nog een rond vaasje uit. 

Sophie keek het eens aan. Haar gezicht lichtte helemaal op. ¨IK KRIJG NÓG EEN DOOS!!!!¨ klonk het toen luid.

Gelukkig doen haar schattigheid en humor het nog prima!

(Het was trouwens niet zo. Er bleken geen vierkante vazen meer. First world problems ;-). Iemand nog behoefte aan een rond vaasje met wafelpatroon?)

Hoe Doe Je Sint Maarten Met Allergieën?

Sophie is echt he-le-maal waus van Sint-Maarten.

Hier in onze buurt wordt het (gelukkig!) uitbundig gevierd. Grote groepen kinderen trekken door de straten met hun lantarens, zingen liedjes en alles verloopt gezellig en gemoedelijk. 

Op de Vrije School wordt het ook vrij groots gevierd. Elk jaar mogen de kinderen op school hun pompoen versieren en de lagere klassen trekken mét lichtjes door de school. 

Ik vind het een tópfeest. Schattig, lief, gezellig, gemoedelijk, goedaardig. (Ik schreef al eerder dat ik Amerikaanse neef Hallowe´en niet zo´n succes vind)

Maar, Sophie kan niet goed tegen suiker, tarwe en melk. Groot onderdeel van veel van het snoep natuurlijk! Dus vanaf dat ze voor het eerst ging lopen, ik meen dat ze drie was, heb ik daarvoor de volgende oplossing bedacht: zij gaat lekker lopen zo lang ze wil, ze levert het snoep in en krijgt daarvoor in ruil een kado.

Intussen betekent dit van schrik dat ze eigenlijk aan alle kanten spekkoper is. Want? Veel huizen bieden ook iets gezonds aan, zoals een mandarijn of een appel, of iets dat ze wel mag, zoals een pakje rozijntjes of een zakje naturel chips. Én er zijn voldoende buren die weten waar ze tegen kan en al iets voor haar apart houden. Hoe lief is dat?
Plus, dat ze alles van chocola gretig aan papa geeft, want ze weet dat die daar heel blij van wordt.
Én.... de kinderen op school weten intussen dat Sophie de dag ná Sint Maarten op school komt met een zak snoep om uit te delen. Geluk alom ;-)

Zondag ging ze lopen met BFF I. Ze had haar een mooi Sint Maartenliedje geleerd van de Vrije School. Natuurlijk kregen ze daardoor overal complimenten, want het is ook wel leuk iets anders te horen dan ¨elf november is de dag...¨
Helemaal blij en gelukkig waren ze.

Sophie kreeg van de oma van een vriendinnetje zelfs een heel zakje suikervrije drop. Zei ik al iets over spekkoper?

Dit was de buit:

 De Dingen Die Sophie Mag

 Chocola Voor Spekkoper Papa

Snoep voor Spekkoper Klasgenootjes

Sophie vindt geloof ik Sint Maarten zelfs léuker dan Sinterklaas. Iets met een combinatie van mooie liedjes zingen, buiten mogen lopen in het donker, lekkers, gezelligheid én kado´s... 

Dit jaar kreeg ze trouwens heerlijk ruikende gezichtsolie. Dat zegt een hoop over hoe groot ze al wordt! 

Engelse Kerst-tradities

Of: wat er gebeurt als je trouwt met een Engelsman ;)

De tradities op het gebied van eten zijn in Engeland echt best heel anders dan hier. Dus toen wij een stel werden, zo´n honderd jaar geleden, kwam ik daar pas voor het eerst mee in aanraking.

Het duurde een paar jaar, intussen woonden we samen, voordat Ben zelf allerlei traditionele dingen ging maken. Ik weet nog goed dat ik hem vroeg wat ik dan moest doen om te helpen. Zijn antwoord? ¨Sit on the work surface (aanrecht) looking pretty!¨

Uit pure nostalgie ga ik nog altijd op deze dag even op het aanrecht zitten.

Want vandaag is het Kerst-kook-dag!

Ik stipte het gisteren al een beetje aan: Ben maakt Christmas pudding en Christmas cake. Natuurlijk kun je die in Engeland kant en klaar kopen, maar je kunt ze ook zelf maken! En da´s veel leuker en gezelliger.

Christmas pudding is een gestoomde soort cake. In Nederland kennen we zoiets helemaal niet, maar in Engeland is het vrij veel voorkomend: een cakemix, die je in een kom au bain marie urenlang stoomt, totdat je een ¨pudding¨ hebt, die qua structuur heel anders is dan iets wat in de oven gebakken is.

In Christmas pudding gaat donkere suiker, boter, heel veel gedroogd fruit (kersen, ananas, cranberries, rozijnen natuurlijk, dadels, vijgen etc.) en iets wat ¨mixed peel¨ heet. Dat is geconfijte schil van citrusvruchten. Verder gaat er behoorlijk wat cognac in.
Op dit moment staat de hele eettafel vol met allerlei verpakkingen van gedroogd fruit. Hij heeft dat fruit gisteren al geweekt in cognac, om vandaag gebruikt te worden.

Als de pudding klaar is, gaat ´ie ¨rijpen¨. Dat is blijkbaar Heel Erg Belangrijk. Hoe langer van tevoren je de pudding maakt, hoe dieper de smaakt wordt. Af en toe kun je hem ¨voeren*¨ met alcohol.
Na het eten op eerste Kerstdag komt de pudding op tafel en dan gaan de lichten uit. De pudding krijgt nog een beetje alcohol en wordt dan aangestoken! Een groots moment voor vooral de kinderen. En pas als hij weer uit is, wordt hij in porties verdeeld.

*Ben´s oma, die luistert naar de naam Fred** (om uit te leggen waarom heb ik een ander blog nodig, maar ¨Fred¨ staat zeg maar níet op haar geboortecertificaat) had eens de pudding zó vaak en overvloedig gevoerd dat, toen die werd aangestoken, hij nooit meer wilde doven!!

**De eerste keer dat ik in Engeland kwam, vroeg ik beleefd aan Ben´s oma hoe ze wilde dat ik haar zou noemen. Het antwoord? ¨You might as well call me Fred, everyone else does!¨

Okee, tot zover de pudding. Dan is er ook nog Christmas Cake. De cake wordt gebakken zoals een gewone taart. De ingrediënten lijken erg op die van de pudding, maar hij gaat vervolgens in de oven.
Ook deze cake wordt gevoerd met alcohol. En zo rond Kerstmis gaat de cake in een tupperware bak, waar vervolgens iedereen die er zin in heeft steeds een stukje cake af kan snijden.

En dan is er nog mincemeat! Ja, dat is vertaald: gehakt. Van deze mincemeat worden mince pies gemaakt. En er zit geen gram gehakt in (het schijnt dat in vroeger tijden dat wél zo was, later werden ze zoet, maar de naam bleef). Mincemeat maak je ook ver van tevoren. Er zit wederom gedroogd fruit en alcohol in, en een soort vet dat luistert naar de naam ¨suet¨.
De dagen vóór Kerstmis wordt er dan bladerdeeg gemaakt en daarin gaat de mincemeat.

Tijdens het Kerstdiner wordt er altijd kalkoen geserveerd. De kalkoen wordt gevuld, en die stuffing is erg populair.  Ook zijn er meestal geroosterde groenten, zoals aardappels, pastinaken, wortels. Spruitjes horen er ook bij.
En er wordt ¨bread sauce¨ geserveerd. Dit is een saus gemaakt, ja, je gelóóft het niet, van brood. Brood wordt gekookt in room, met ui en kruidnagel.

Hier in Nederland maken we een voor ons goeie en vanzelfsprekende mengeling van de twee culturen. Ben is vegetarisch, dus hij maakt meestal ¨nut loaf¨, wat een vegetarische versie is van meat loaf. Verder doen we eigenlijk gewoon waar we zin in hebben. Er hoeft dus zeker niet persé kalkoen te zijn. 

Kadootjes doen ze in Engeland op Kerstochtend, maar wij houden het altijd op Kerstavond.

Kerstmis is mijn allerfavorietste feest. Zó gezellig, liefdevol en knus.
En deze dag, kookdag, is daar een mooi voor¨proefje¨ van! We zetten vaak vast een Kerst-cd op en zijn even hélemaal in de sfeer. Ben loopt rond met pollepels en zakken fruit, en neuriet en is hélemaal in z´n hum.
Genieten met een hoofdletter G :)

Nagedachtenis aan mijn vader

Op 13 november was hij jarig. Dinsdag zou hij 74 geworden zijn.

Het is intussen alweer twee jaar geleden dat hij overleed en eindelijk de rust vond die hij al zo lang zo hard verdiende. En met ons, met ons gaat het best goed.
Gelukkig heb ik een onwijs sterke mamma, die het leven ook alleen heel goed aankan. En zijn we samen sterk.

Al sinds jaren hadden we de gewoonte om rond deze tijd naar de Zwarte Markt te gaan in Beverwijk. Dat komt omdat Ben uit Engeland komt, en hij altijd traditionele Engelse gerechten voor Kerstmis maakt.

Zo maakt hij Christmas pudding, een soort cake maar dan gestoomd, vol gedroogd fruit en alcohol.
Christmas cake, eigenlijk hetzelfde maar dan uit de oven.
Mince pies: kleine gebakjes met, je raadt het nooit: gedroogd fruit en alcohol.

Zien er meer mensen een thema hier?

Op de Zwarte Markt vind je gewéldige kraampjes vol met allerlei soorten gedroogd fruit en noten. Dus vandaar dat we er elk jaar rond deze tijd een keer te vinden zijn. Mijn vader vond het er hélemaal geweldig, hij genoot volop van alle kraampjes: het was echt een van zijn favoriete uitjes.

In het jaar dat mijn vader stierf (in juni) stelde ik voor om op zijn verjaardag naar de Zwarte Markt te gaan, om zo zijn verjaardag toch een beetje met hem te vieren. Tuurlijk was het beladen, maar zoals we altijd doen en deden: we gedenken hem door het leven écht te leven.
En zo werd een traditie geboren. Dit jaar gingen we de derde keer met hem in ons hart naar Beverwijk.

We kwamen aan, en waren nog niet eens binnen, we stonden bij het kraampje voor de ingang. En daar begon de muziek. ¨Afscheid nemen bestaat niet¨ van Marco Borsato.
Mijn moeder en ik keken elkaar eens aan en zuchtten en slikten eens goed.

Vervolgens liepen we naar binnen en we hadden het góed.
We kochten fruit, we dronken kleine glaasjes heerlijke Turkse thee.

Goed geleefd hebben we vandaag, pap! Dank je wel voor de mooie herinneringen en het mooie lied.

Afscheid nemen bestaat niet
Ik ga wel weg maar verlaat je niet
M'n lief je moet me geloven, al doet het pijn.

Ik wil dat je me los laat
en dat je morgen weer verder gaat
Maar als je eenzaam of bang bent
zal ik er zijn

Kom als de wind die je voelt en de regen
Volg wat je doet als het licht van de maan
zoek me in alles dan kom je me tegen
Fluister mijn naam...en ik kom eraan

Zie...wat onzichtbaar is
Wat je gelooft is waar
Open je ogen maar en
dan zal ik bij je zijn
Alles wat jij moet doen
is mij op mijn woord geloven

Afscheid nemen bestaat niet

'k kom als de wind die je voelt en de regen!
Volg wat je doet als het licht van de maan!
zoek me in alles dan kom je me tegen!
Fluister mijn naam...en ik kom eraan!

Hoe vaak eet je per ongeluk een insect?

Gisteren. Begin van de middag. Ik warm wat rijst op uit de koelkast, doe er tonijn bij en pak de ijsbergsla uit de koelkast.

IJsbergsla is lang houdbaar: deze sla ligt denk ik al een week in de groentela. De buitenste bladeren zijn al opgegeten.
Ik pak er bladeren af en begin ze te snijden, als opeens mijn blik valt op een donkerder plekje.
Denkend dat dat misschien een stukje niet-zo-blije-sla is kijk ik er even naar.

Het is een dode rups. Waaaah!!! Ik had gewoon bijna een dode rups gegeten!

Ik snij het stukje sla mét rups ertussenuit en laat het liggen op het aanrecht. Ik check de rest van de sla extra zorgvuldig en was het even nogmaals, voor ik het snij.

Als ik na het eten terugloop naar de keuken werp ik een blik op het stukje sla met de rups.
De dode rups is intussen helemaal niet meer dood, maar wriemelt rond en probeert aan de wandel te gaan.

Lekker dan.

Ik moet meteen terugdenken aan de smoothie die ik vorig jaar maakte. Het was een heerlijke chocoladesmoothie, gemaakt van banaan, avocado, rauwe cacao en dadel.

Het was lekker weer, dus ik had een poosje in de tuin gezeten mét smoothie, en die daarna weer mee naar binnen genomen.

Toen ik een poosje later het laatste beetje dronk, zat er helemaal onderin de beker een stukje dadel. Dat gebeurt wel vaker, want dan heeft de blender zo´n stukje gemist.
Ik zoog het op door het rietje en kauwde erop.

Maar toen zei het stukje dadel ¨krak¨ tussen mijn tanden.... en toen had het in ene pootjes....

Waaaaah!!

Nadat ik de spin had uitgespuugd heb ik twee keer mijn tanden gepoetst...

Dus toen vroeg ik me zomaar af: hoe vaak in ons leven zouden we eigenlijk een insect eten, zonder het door te hebben?

Zat hier een insect in, zonder dat ik dat wist?