Gisteren liep ik (ja, je verwácht het niet ;-)) door het park. Eerst mijn gewone uitgebreide rondje en toen nog even naar de Mare voor wortels en worstjes. Ik had - tegen mijn gewoonte in als ik wandel - mijn telefoon in mijn handen om vriendin J te appen. Op dat moment stroomde van links een korte, oude, vief uitziende man in mijn vaarroute.
"Mij niet bellen hoor!" grapte hij. "Ik ben er niet!"
Kijk. Ik ben natuurlijk altijd te porren voor een gebbetje.
"Ah ja. Je bent zeker niet thuis?"
De ogen van de man begonnen direct te glimmen en hij versnelde zijn pas om naast me te komen lopen.
"Wil je een mop horen?" zei hij met net genoeg hoop in zijn ogen dat ik natuurlijk nooit nee zou zeggen.
"Tuurlijk."
"Okee. Er was eens een weduwe, en na een poosje ging die daten met een man. Toen ze een half jaar verkering hadden vroeg ze hem of hij mee wilde naar de slaapkamer. Nou, dat wilde hij wel! Nou, daar waren ze in die slaapkamer, aan het sporten..." Guitig keek het mannetje me aan met een betekenisvolle blik, "en toen zei die vrouw 'nou, als mijn man me zo kon zien, zou hij zich omdraaien in zijn graf!'. Dus toen zei de man: 'oh, dan doen we het straks nog een keer, dan ligt hij weer recht.'"
Ik lachte beleefd.
"Ik woon in een seniorenflat," vervolgende de man enthousiast. "En daar woont ook een vrouw die vroeger in Amsterdam bij de wc's zat. Nou, die heeft de beste moppen hoor! Zo was er eens een man, die ging naar Afrika op Safari en toen hij ging douchen was er in ene een olifant. Begint die olifant zomaar te lachen! Dus die man vraagt waarom de olifant lacht. Kijkt 'ie naar beneden. 'Moet jij met dat kleine ding eten?'"
Luid lachend liep de man naast me de Mare in en vervolgde na een groet zijn weg naar links, terwijl ik glimlachend de Appie in liep.
🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣
BeantwoordenVerwijderen