Kleine meisjes worden...

 Wat is dit jaar ontzettend niet te geloven bizar snel gegaan! Zwaaide ik niet gisteren een nieuwe tweedeklasser uit? Sterker nog, zat ik niet eergisteren met enigzins vochtige ogen met een fruitsalade in mijn hand op het speelplein van de basisschool afscheid te nemen van ouders die ik zes jaar regelmatig had gesproken en waar ik nu zomaar voor altijd afscheid van nam? 

Nou, het schijnt dus dat de laatste cijfers binnen zijn en ze comfortabel over is naar de derde klas van het Murmellius Gymnasium. 
Ik herhaal. 
DE DERDE KLAS.
Wanneer is dit in Hemelsnaam gebeurd? 

Het meisje dat eergisteren naar de middelbare school ging is getransformeerd in een jongedame met vormen en meningen en liefde en ad-remmigheid en humor en muzikaliteit en eigenwijzigheid en chaos en empathie en...
Nou ja. I could go on. 
Nu is ze een weekje in Engeland, bij mijn schoonouders. Alle kleindochters zijn er en hoewel ze hier weggaan heftig vond heeft ze het er natuurlijk heerlijk! Ze eet, en eet, en eet, en supt, en zwemt, en eet nog wat meer, en gamet wat (doen we thuis nooit dus dat is natuurlijk een ervaring an sich) en ze gaan naar een theatervoorstelling in het oude Minack theater dat uit een heuvel is gehouwen en ze kletst en gaat naar een boekenwinkel en had ik al gezegd dat ze eet en eet? 

Gelukkig komt ze dinsdag thuis, even ruim een week voor heel veel knuffels want dan gaat ze weer: naar Leuven voor een pianostage. Ontzettend tof. En ontzettend lang, voor deze mama ;-). Voor de jongedame ook, trouwens, maar ook daar zal ze het ongetwijfeld heerlijk krijgen. Ze mag zich negen dagen lang onderdompelen in de muziek, krijgt elke dag les van concertpianisten, er zijn workshops clavecimbel en fortepiano en quatre mains en weet ik het wat nog meer. 

Ik gooi er van schrik maar even twee cliché's tegenaan, die natuurlijk niet vanzelf cliché's zijn geworden:
* Kleine meisjes worden groot
* The days are long but the years are short.

Had ik ooit kunnen bedenken hoe waar die waren toen ik haar naar de basisschool bracht? 

september 2022 - september 2021 

"Wat knap!"

 Het is iets wat mensen op het moment heel vaak tegen me zeggen, en natuurlijk is dat hartstikke fijn om te horen. Sowieso waardeer ik het erg als mensen de moeite nemen en het aandurven om er iets over te op te merken, sterker nog, ik heb zó veel gesprekken met mensen op het moment die beginnen over mijn gewichtsverlies maar eigenlijk vervolgens vooral gaan over hún ervaringen met eten en gezondheid, dat mij lijkt dat er meer mensen wél last hebben van hun buik dan niet. Ik vind zulke gesprekken dusdanig waardevol dat ik nog hard nadenk over hoe ik dat verder vorm wil geven in mijn leven. 

Maar goed. "Wat knap.", dus, en gek genoeg verbaast iets in mij die zin elke keer weer. 
Voor mij voelt het namelijk niet als knap. 
Natuurlijk snap ik, rationeel gezien, dat ik veel ben afgevallen en dat ik daar veel voor heb gedaan, maar dat voelt als een bevrijding, niet als een opoffering. 

Ruim een jaar geleden was mijn buik zo ongezond dat ik er altijd last van had. Dat ik leefde op dingen zonder vezels, want van alle vezels kreeg ik buikpijn, dus eigenlijk at ik vooral witte rijst en kip. Heel vaak wilde ik gewoon níet eten. Ik bedacht me dan allerlei dingen die ik zou kunnen eten, alleen om te concluderen dat ik ze echt niet wilde. En toch kwam ik steeds maar meer aan.  
Ik kan je vertellen dat dat niet het meest inspirerende leven is.
Ik moest vaak, heel vaak naar de wc, soms op de onhandigste momenten. Ik had een angst voor honger en een deel van mij zocht naar vol zitten, omdat dat gevoel van volheid die angst verdreef. 

Nu zijn mensen soms bezorgd om me en zeggen me toch vooral niet teveel af te vallen en ook dat waardeer ik enorm. Maar weet je? Ik heb nog nooit zo'n gezonde relatie gehad met eten als nu. 
Ja, ik schrijf nog altijd alles op wat ik gegeten heb, aan het einde van de dag, zodat ik een overzicht bewaar. Zodat ik weet of mijn macro's (koolhydraten, eiwitten, vetten etc.) ongeveer kloppen. Het geeft me rust om zeker te weten dat ik het juiste doe voor mijn lijf, om daar niet over te hoeven twijfelen. Ik hoef er niet meer steeds over na te denken, ik hoef me geen seconde schuldig te voelen. 

Tuurlijk, ik weeg intussen 36 kilo minder en ik kan niet uitleggen hoe blij ik daarmee ben, maar eigenlijk zijn die kilo's altijd een (bijzonder enorm welkome) bijzaak geweest. De hoofdzaak is hoe ik me voel. De hoofdzaak is dat ik van alles kan eten. Allerlei soorten groenten in prima hoeveelheden. Fruit. Allerlei dingen die ik alláng niet meer kon verteren, ik kan er weer tegen. Gele linzenspaghetti (aanrader trouwens, overheerlijk) met groente en "kaas" saus waar helemaal geen kaas in zit (ik post wel een keer een recept). Tomaten en paprika's en hummus en aardappels en meloen en kiwi. Ik kan rustig de deur uitlopen zonder bang te zijn dat ik naar de wc moet, of honger krijg, of niet lekker word. Alles smaakt heerlijk en ik heb VRIJHEID, een vrijheid die ik nooit gedacht had ooit weer te krijgen.

Ik ben vrijwel niet meer allergisch, heb geen enkele last van hooikoorts dit jaar, ben de hele winter maar één keer verkouden geweest. Blijkbaar zorgt de gezondheid van mijn darmen ervoor dat álles gezonder wordt. 

Ja, er zijn nog steeds mindere dagen. Maar er zijn zoveel meer goeie dagen, vol energie, en ik geniet er met volle teugen van. 

Dit is dan denk ik ook waarom "wat knap" ergens diep in mij dat effect op me heeft, want voor mij voelt het niet als knap maar als een nieuw begin, een nieuw, beter leven. 

Ik denk dat vrijwel iedereen die afvalt heel graag reacties hoort en eigenlijk maakt het niet veel uit wát je dan zegt. Dit stukje in mij dat aangeraakt wordt door "wat knap" bracht nieuw inzicht. Dank jullie wel dus, dat jullie meeleven, dat jullie erover praten, het niet negeren, dat we zulke mooie gesprekken hebben en dat jullie er om geven.
<3

Milestone day, maar dan echt!

Okee, het is dus heel veel te lang geleden dat ik blogde. Ik bedénk wel steeds onderwerpen hoor, en daar wil ik dan over schrijven, en dan ben ik andere dingen aan het schrijven (het zou kunnen dat ik drie romans tegelijk schrijf) en dan zakt het weer weg.
Maar! Nu wil het geval dat ik een nogal intrinsiek gemotiveerd iemand ben. En ook bijzonder erg veel te perfectionistisch (mocht je me niet kennen, vraag maar aan de mensen om me heen ;-). I'm working on it!)
Dus hier is mijn oplossing: ik beloof bij deze in elk geval elk weekend een blog te posten. En ja, het is me opgevallen dat het vandaag maandag is maar toen had ik het nog niet afgesproken! 

Waarom nou vandaag dan wel? Omdat vandaag een bijzonder bijzondere dag is.     
De dag - vlak nadat ik thuis kwam uit het ziekenhuis vorig jaar - dat ik de app Food installeerde op mijn telefoon werd me om een doel gevraagd en ik zette een doel 36 kilo lager dan mijn startgewicht. Omdat het een mooi rond getal was. Omdat ik vele jaren eerder een langere periode rond dat gewicht was. Omdat ik dacht dat dat het hoogste gewicht was waarbij ik me okee zou kunnen voelen met mijn gewicht. 
Niet dat ik dacht dat ik het zou halen, hoor. Nee. Dat ik het zou halen had ik nooit zien aankomen.
Maar het is dus wel gebeurd. 
Vandaag. 
Vandaag woog ik mijn Eerste Grote Doelgewicht en honderd gram extra minder als fooi. De mijlpaal der mijlpalen.

Ik was helemaal alleen thuis toen ik op de weegschaal stond. Ben op zijn werk, Sophie op school. Stond ik daar in mijn eentje even helemaal stil te zijn. 

De app zei vervolgens droogjes: "je hebt je streefgewicht bereikt. Misschien is het een mooi moment om nieuwe doelen te stellen." Dat deed ik dan dus ook maar, dit keer vijf kilo lager. Ook wel gekend als gezond gewicht, overigens. Maar weet je? Alles wat ik nu nog verlies is een bonus, wat mij betreft. Ik blijf gewoon doen wat ik deed, voor mijn gezondheid, die altijd het uitgangspunt is geweest. Daarover blog ik volgende keer, maar voor nu was dit even het Grote Nieuws.

Ja, natuurlijk wil je nu een voor- en nafoto zien. En daar is het ook wel een mooi moment voor, daar ben ik het wel mee eens, dus here goes:

Zaterdag, in Amsterdam. Ga ik ook nog over bloggen <3 

Ergens een poos geleden, na een concert. Klein verschilletje ;-) 

Als je in een stoel past

 Okee, dat is misschien een enigszins gechargeerde titel, want natuurlijk paste ik gewoon nog in alle stoelen. Alleen lang niet altijd meer helemaal comfortabel.
Dus toen ik gisteren comfortabel zat in die stoel, maat S, in de stoelenwinkel...

Mijn moeder vroeg me mee, gisterenochtend. Haar fauteuil had namelijk een kuil (ik kan rijmen en dichten...) en zat niet meer lekker, dus ik ging met haar naar de goede stoelenwinkel. Een heel aardige dame hielp ons kundig en liet ons de fauteuils zien op de derde verdieping. Daar probeerde mijn moeder een stoel uit en ik ging, tja, ook maar even zitten. Ze hebben een stoel of twee daar, hè, dus da's niet zo moeilijk. Hij zat lekker.
Het bleek, zo vertelde de aardige dame, dat er meerdere maten fauteuils zijn. Mijn moeder zit graag vrij hoog en moest een M, maar omdat mijn benen iets korter zijn was voor mij de S het beste. Ik sloeg mijn benen over elkaar, en dit weten mensen die nooit te dik zijn geweest niet, maar dat kon ik tot voor kort dus tien jaar lang niet. Want tja, als je bovenbenen maar dik genoeg zijn past het simpelweg niet meer. 

Niet om nou overdreven dramatisch te doen, maar dat zijn toch de kleine dingen die je behoorlijk kunt missen. 

Dus ik zat in die stoel, comfortabel, rechterbeen over het linker, heel duidelijk wetende dat die stoel nog maar een paar maanden geleden wat krap zou zijn geweest. En terwijl de dame vertelde dat er ook L en XL stoelen zijn, die dan ook breder zijn zodat zwaardere mensen ook kunnen zitten, had ik zomaar even een momentje. 

Weet die dame veel? Die ziet iemand voor zich die rustig past in de normale normen van de maatschappij, die rustig zit met haar rechterbeen over haar linker geslagen. Ik voelde ook niet de behoefte om er iets over te vertellen. Maar het betekende wel wat. 

Best wel wat zelfs <3

( -26 kg sinds juni, maar sinds deze foto uit 2016 -29 kg.)

Wauw, wat een jaar

 Zo in de relatief vroege eerste ochtend van 2023 heb ik een prachtig moment voor reflectie. Ben en Sophie slapen allebei nog, maar ik was belachelijk vroeg wakker en nu zit ik hier aan tafel zoals zo vaak in de vroegte, kopje groene thee naast me, Bunzlau theepot onder knaloranje theemuts, laptop voor me, vingers vliegend over de toetsen.

Aan het einde van het ene en het begin van het andere jaar is altijd een natuurlijk moment om terug te kijken en ook vooruit.
2022. Het jaar dat ik ziek werd, en lang, heel lang moest herstellen. Het jaar waarin alles veranderde, mijn relatie met voeding voor altijd op de schop ging. Het jaar waarin ik 24 kilo afviel en waarin ik eindelijk, eindelijk rust vond rond gedoe met eten. Maar ook het jaar waarin ik dieper leerde om simpelweg te zíjn, in plaats van altijd maar te proberen aan (al dan niet bestaande) verwachtingen van anderen te voldoen. 
Met mijn buik gaat het nog altijd niet helemaal goed, maar de lijn blijft wel op. Stuur me maar goede wensen, als je dat wilt, dat die opgaande lijn ook zo door blijft stijgen. <3

Weet je? Vooral ben ik dankbaar voor dit jaar, zo enorm dankbaar, zelfs voor de moeilijke momenten. Want wát hebben die me veel goeds gebracht. Dus mag ik met vertrouwen 2023 inlopen met wellicht als mooi eerste thema, bedenk ik me nu: overgave. Want oh, wat wil ik toch nog graag controle uitoefenen op... nou ja, eigenlijk op alle aspecten van mijn leven. 
Als ik dan toch mag leven vanuit Zijn, vanuit dankbaarheid, is het misschien wel een mooi moment om dat nu echt los te laten? 
Elizabeth Gilbert beschrijft het treffend in Eat, Pray, Love, wacht even hoor, terwijl ik me rot zoek op Google (ah! Gevonden!): 

"Letting go, of course, is a scary enterprise for those of us who believe that the world revolves only because it has a handle on the top of it which we personally turn, and that if we were to drop this handle for even a moment, well – that would be the end of the universe. But try dropping it….Sit quietly for now and cease your relentless participation. Watch what happens. The birds do not crash dead out of the sky in mid-flight, after all. The trees do not wither and die, the rivers do not run red with blood. Life continues to go on…. Why are you so sure that your micromanagement of every moment in this whole world is so essential? Why don’t you let it be?"

Kijk... dat boek las ik jaren en jaren geleden, he. Wellicht ben ik wat hardleers? ;-) Maar wellicht ben ik niet de enige? Wie doet er mee? 

Ik wens jullie allemaal een geweldig, licht, gezond en muzikaal 2023!

 

Achternagezeten in het park

 Ik loop na een drukke dag, nog net voordat het gaat schemeren, door het park. Zoals zo vaak. Aan het einde van het eerste vrij geïsoleerde pad komt een jongen op de fiets van links en iets in hoe hij me bekijkt bevalt me direct niet. Hij is een jonge man, begin twintig, denk ik, licht getint, bruine jas, lange bakkebaarden. Ik loop door, op de brug, en daar staat hij op zijn telefoon te kijken. Rechts van me is de moerasbrug. Die leidt naar redelijk rustige stukjes. Zal ik wel, zal ik niet? Ik besluit om de brug op te lopen en na tien meter te wachten zodat ik kan zien wat hij doet. Direct komt hij ook de brug op en fietst langs me heen. Ik kijk hem na, om te checken dat hij echt wegfietst. Gelukkig fietst hij inderdaad helemaal door en verdwijnt uit het zicht. 
Pfoe. 
Enigszins gerustgesteld loop ik verder, totdat ik hem aan het einde van de lange brug stil zie staan. 
Shit. Hij kijkt weer op zijn telefoon, maar intussen voel ik me echt niet meer prettig. Ik loop snel weer langs hem heen, verlaat de route die ik had gepland en ga snel maar kalm richting de houten speeltuin. Daar zijn vast andere mensen en daarmee veiligheid. Maar de jongen komt me achterna en spreekt me aan. 
"Meisje? Hoever is Harderwijk vanaf hier?"
Ik bedoel, wat ga je doen? Je kunt niet anders dan antwoorden, toch? Dus ik kijk hem even aan en geef antwoord.
"Nou, wel een eindje."
"Ja, want ik mag daar niet meer heen. Is de tijd van 16:38 juist?"
Intussen weet ik niet meer of hij nou oprecht enorm in de war is, of een bedreiging. Maar ik kan het risico niet lopen. 
"Ja, wel zo ongeveer." zeg ik. Echt no way dat ik mijn telefoon uit mijn zak ga halen op dit moment om het te checken. "Succes, he?"
Ik loop verder naar de speeltuin en ga linea recta naar het fietspad. Daar zijn zeker weten mensen, maar voordat ik het bereik komt hij weer keihard achter me aangefietst. 
"Is hier ook ergens een hotel in de buurt?" vraagt hij dit keer. Hij kijkt naar mij, weer met die blik, en dan om zich heen. Hij weet dat er mensen zijn, hier, en als hij kwaad in de zin had weet hij ook dat zijn kans verkeken is. 
"Ja, die kant op, richting het centrum." zeg ik, en vang de blik van een tegemoet komende vrouw op de fiets. De jongen fietst nu eindelijk weg, in de richting die ik heb gezegd. 

Ik loop gauw naar huis, maar ik blijf de hele weg controleren of hij niet weer achter me opduikt. 

Pfoe. 

Milestone day

I'm just going to write this one in English because I know so many people who don't speak Dutch. And it’s a special day today, because today’s the day the scale told me I’ve lost 20 kg (in a bit over five months.)

Now, as I’ve said before this weightloss is simply a by-product of a ridiculously healthy diet, and you know what? I’ve never been happier to eat than I have been these last months. And even though I wasn’t eating unhealthily or too much before, I’m never going back to how it was. Gone are the days of wondering what the hell I'll eat, because nothing appeals and I don't feel like anything. Gone are the days of wondering if I've eaten enough, or too much, or the right things. And hopefully, God willing, gone are the days of getting sick.  

If I ever lose motivation, really all I'll have to do is look at this before and after photo. Before is just before I got sick. I quite liked the picture then. But now I see pallour despite the warm weather, bags under the eyes, zits on the forehead, overhanging eyelids. In the new photo I see healthy skin, shinier hair, less wrinkles even, (although people might bash me on that one and say I didn't have that many to begin with ;-)), clearer eyes.
I love the food I eat and I love feeling better. So today I celebrate, just a little. 

I have the whole uncropped before photo, btw. And although I definitely look big in it, I've decided that showing that is not what it's about right now. So just the faces, for today <3