ClassicNL, wat vroeger ClassicFM was, schreef een leuke wedstrijd uit voor musici. Het doel was simpel: neem iets op in je woonkamer en stuur dat in. Ik zou eigenlijk iets met mijn duopartner opnemen, maar die was niet zo lekker, dus besloot ik gisteren om zelf iets te zingen en te begeleiden.
Nu is het zo dat ik ziek ben geweest. Heel waarschijnlijk was dat het coronavirus, omdat werkelijk alle symptomen klopten. Gelukkig kwam ik daar goed doorheen hoor, maak je geen zorgen, maar het duurt effe voordat je daar helemaal van hersteld bent, logischerwijze. Dus, hoewel ik al 2 weken beter ben, is mijn stem dat nog steeds niet helemaal. Ik kon daarom dan ook niet onbeperkt zingen en mijn stem deed het nog niet zoals ik graag zou willen.
We namen op, gisteren, in 2 of 3 takes. En toen hoorde ik de opname terug, mét wat ervoor kwam. En omdat ik daar zelf erg om moest grinniken wilde ik met jullie delen:
Hoe neem je een filmpje op als je nog herstellende bent van wat waarschijnlijk het coronavirus was?
Wat het publiek níet ziet of hoort.
Sopraan hoest, en schraapt haar keel.
Man moppert op het apparaat.
¨This is a pain in the arse to work!¨ mompelt hij in zichzelf (ik heb al lang geleden geleerd om op dit soort gemompel simpelweg geen antwoord te geven: hij zegt het namelijk niet tegen mij en als ik reageer is hij verbaasd.)
Sopraan zingt de eerste paar noten van het lied, in een poging die goed op de rit te krijgen.
Man vraagt zich hardop af of hij genoeg ruimte heeft op het apparaat.
Sopraan zegt: ¨you can delete the last one anyway. I sang best on the other one, but, yeah, the angle was crap.¨
Het geluid van hakken klinkt. Meestal komen er geen schoenen in ons huis, maar op zo´n opname is het toch wel leuk als je iets knaps aan je voeten hebt.
Een neus wordt gesnoten terwijl man nog steeds poogt de vorige opname te deleten.
Sopraan schraapt nogmaals haar keel.
¨Okay, I´ve deleted several minutes.¨ zegt de man dan.
¨Okay!¨ zegt de sopraan, en zingt even een toonladder van hoge g naar g1. Zingt even ¨splendeurs¨, want wil weten of haar borstregister nog enigszins meewerkt.
Gebaart veelbetekenend naar haar kont. ¨You don´t necessarily have to get this on the recording, you know?¨
Schraapt nog maar eens haar keel en vraagt:
¨Are you ready for it?¨ Zingt: ¨REA-DY!¨ in een octaafsprong naar beneden vanaf dezelfde hoge g (da´s niet per ongeluk, als je de noten van het stuk kent ;))
En dan? Nou, dan komt er dus muziek. Je bent van harte welkom om te liken (graag zelfs!) en te delen op social media.
Enjoy!
Fauré - après un reve
zondag 5 april 2020
zondag 19 januari 2020
Aangevallen door een koe!
Heerlijk vinden we het, lopen in het bos in Castricum. Zodra het enigszins droog is zijn we daar toch vaak wel te vinden in het weekend.
Vandaag gingen we met ons gezinnetje en mijn moeder lopen.
Eerst klommen we in een boom.
We lopen het liefste een eind van de gele route (we weten de weg, dus we zwerven nog wel eens er vanaf ook). En die route gaat door een prachtig stuk bos, waar ook wilde koeien lopen.
Prachtige koeien zoals deze:
Vandaag gingen we met ons gezinnetje en mijn moeder lopen.
Eerst klommen we in een boom.
We lopen het liefste een eind van de gele route (we weten de weg, dus we zwerven nog wel eens er vanaf ook). En die route gaat door een prachtig stuk bos, waar ook wilde koeien lopen.
Prachtige koeien zoals deze:
Die koeien zijn natuurlijk hartstikke mak. Anders mochten ze niet in een natuurgebied waar zoveel mensen lopen zijn. Dus toen er weer eens koeien op het pad lagen liep iedereen er rustig langs.
Totdat we bij een prachtige zwarte koe kwamen. ¨Mama, kijk eens wat een mooie koe!¨ zei Sophie. ¨hij is zo mooi... zwart!¨
Het was inderdaad een erg mooie koe.
Totdat de koe haar kop omdraaide. Ik stopte meteen Sophie achter mijn arm en maakte aanstalten om rustig door te lopen.
Dat vond de koe níet goed.
Totdat de koe haar kop omdraaide. Ik stopte meteen Sophie achter mijn arm en maakte aanstalten om rustig door te lopen.
Dat vond de koe níet goed.
De koe vond namelijk dat wij weg moesten en draaide zich om en liep op ons af.
(nee, zoals je ziet waren we niet te dichtbij)
Gelukkig kan Sophie goed reageren. Dus terwijl ik rustig bleef staan en mijn best deed om zo vriendelijk en rustig mogelijk over te komen rende zij weg, de heide op, de kant waar géén koeien waren. De koe chargeerde me en ik keek naar de grote horens. Zou ik ze vast moeten pakken?
Op zo´n moment heb je zoveel ruimte in je hoofd dat je alle details ziet.
De koe stopte gelukkig en keek me aan, en zo kon ik rustig achteruit lopen. Ze volgde me niet, dus kon ik snel achter Sophie aan, die met een bleek bekkie stond te wachten, en haar in mijn armen sluiten.
Ben, die de hond van mijn moeder in zijn armen had en dus machteloos toe had gekeken, was ook die kant op gelopen, terwijl mijn moeder, die de andere kant op de bosjes in was gegaan, nu ook veilig langs de koeien kon.
Op zo´n moment heb je zoveel ruimte in je hoofd dat je alle details ziet.
De koe stopte gelukkig en keek me aan, en zo kon ik rustig achteruit lopen. Ze volgde me niet, dus kon ik snel achter Sophie aan, die met een bleek bekkie stond te wachten, en haar in mijn armen sluiten.
Ben, die de hond van mijn moeder in zijn armen had en dus machteloos toe had gekeken, was ook die kant op gelopen, terwijl mijn moeder, die de andere kant op de bosjes in was gegaan, nu ook veilig langs de koeien kon.
Wát een avontuur.
Dan hier nog even vanuit het gezichtspunt van Sophie:
Volgende keer gaan we met een grote omweg om de koeien heen, hoe rustig ze ook aan het grazen zijn! Je weet nooit wanneer een koe het op haar heupen krijgt...
donderdag 19 december 2019
Impromptu Kerstuitvoering
Ik vraag aan Ben: heeft Sophie haar opname mee?
Sophie heeft haar opname niet mee. Shit. Zucht.
Vandaag is het kerstontbijt op Sophie´s school. Een heerlijke vrije school met een fijne juf. Ze wil graag ¨jingle bell rock¨ zingen. Ik heb besloten niet te begeleiden, want er zijn al zeker acht kinderen die ¨iets¨ willen doen. Hoef ik daar toch met mijn grote neus niet tussen te gaan zitten? Sophie zal zingen met de opname die ze ook gebruikt als ze op straat zingt. Maar, die heeft ze dus nu niet mee.
Ik besluit om toch maar de opname met pianobegeleiding naar school te brengen. Ook al had ze er natuurlijk zelf aan horen te denken, weet ik dat ze enorm teleurgesteld zal zijn als ze niet kan zingen (of a capella moet zingen).
Tien minuten later loop ik de klas in. Het is er rustig en liefdevol. Alle kinderen hebben mooie kleren aan en zitten aan tafeltjes met bordjes met lekkere broodjes en cake voor hun neus. Ook de rondlopende hulpouders J en E én de juffen zien er mooi uit. Ik steek er maar schamel bij af in mijn fleecetrui en yogabroek, maar hee, ik ben hier dan ook alleen maar om iets af te geven.
Sophie ziet me en vliegt naar me toe. ¨Mama!! Je bent tóch gekomen!¨
Een dikke knuffel later vogelen we samen de minidiscspeler en speaker uit zodat ze kan gaan zingen.
Na haar liedje vraagt J: ¨Ga jij niks zingen?¨
¨Nee¨, leg ik uit, ¨Er zijn al zoveel kinderen die wat willen doen joh.¨
J is het er niet mee eens en intussen valt E in: er zou toch echt iets gezongen moeten worden.
Mijn moeder, die het vanzelfsprekend eens is met de vorige spreeksters, roept intussen de juf erbij.
¨Juf! Vind je ook niet dat Anke iets moet zingen?¨
Dat doet het. De hele klas begint te roepen: ¨Zingen! Zingen! Zingen!¨
Daar kun je natuurlijk niks meer tegenin brengen, dus de fleecetrui en ik begeven ons naar het keyboard dat op de lessenaar van de juf staat. Ik heb de telefoon van J in mijn handen, waarop ik even snel bladmuziek van Oh holy night heb opgezocht.
Ik ga zitten, zet het volume iets harder, want een Anke maakt meer herrie dan lieve tien-jarige kindjes, en sla het eerste akkoord aan.
Het keyboard begint direct enorm enthousiast en keihard te beatboxen.
Verschrikt trek ik mijn handen ervan af en kijk er verbaasd naar, terwijl het keyboard gezellig doorgaat met zijn ritme. Alle volwassenen en het grootste deel van de kinderen liggen plat van het lachen.
Ik zet het keyboard uit en aan, en dan doet hij het.
Tijdens Oh holy night is het stil. Mijn stem doet het voor geen meter natuurlijk, kom op, het is kwart voor negen ´s-ochtends en ik voel me niet denderend. Maar ik voel aan de sfeer hoe fijn ze het vinden.
Na de solo begeleid ik de hele klas nog even met Jingle Bells en Stille Nacht.
Er volgt een luid applaus en als ik opsta en wegloop van het keyboard krijg ik een dikke knuffel van de juf.
Volgend jaar neem ik geloof ik maar gewoon bladmuziek en een gitaar mee ;)
Sophie heeft haar opname niet mee. Shit. Zucht.
Vandaag is het kerstontbijt op Sophie´s school. Een heerlijke vrije school met een fijne juf. Ze wil graag ¨jingle bell rock¨ zingen. Ik heb besloten niet te begeleiden, want er zijn al zeker acht kinderen die ¨iets¨ willen doen. Hoef ik daar toch met mijn grote neus niet tussen te gaan zitten? Sophie zal zingen met de opname die ze ook gebruikt als ze op straat zingt. Maar, die heeft ze dus nu niet mee.
Ik besluit om toch maar de opname met pianobegeleiding naar school te brengen. Ook al had ze er natuurlijk zelf aan horen te denken, weet ik dat ze enorm teleurgesteld zal zijn als ze niet kan zingen (of a capella moet zingen).
Tien minuten later loop ik de klas in. Het is er rustig en liefdevol. Alle kinderen hebben mooie kleren aan en zitten aan tafeltjes met bordjes met lekkere broodjes en cake voor hun neus. Ook de rondlopende hulpouders J en E én de juffen zien er mooi uit. Ik steek er maar schamel bij af in mijn fleecetrui en yogabroek, maar hee, ik ben hier dan ook alleen maar om iets af te geven.
Sophie ziet me en vliegt naar me toe. ¨Mama!! Je bent tóch gekomen!¨
Een dikke knuffel later vogelen we samen de minidiscspeler en speaker uit zodat ze kan gaan zingen.
Na haar liedje vraagt J: ¨Ga jij niks zingen?¨
¨Nee¨, leg ik uit, ¨Er zijn al zoveel kinderen die wat willen doen joh.¨
J is het er niet mee eens en intussen valt E in: er zou toch echt iets gezongen moeten worden.
Mijn moeder, die het vanzelfsprekend eens is met de vorige spreeksters, roept intussen de juf erbij.
¨Juf! Vind je ook niet dat Anke iets moet zingen?¨
Dat doet het. De hele klas begint te roepen: ¨Zingen! Zingen! Zingen!¨
Daar kun je natuurlijk niks meer tegenin brengen, dus de fleecetrui en ik begeven ons naar het keyboard dat op de lessenaar van de juf staat. Ik heb de telefoon van J in mijn handen, waarop ik even snel bladmuziek van Oh holy night heb opgezocht.
Ik ga zitten, zet het volume iets harder, want een Anke maakt meer herrie dan lieve tien-jarige kindjes, en sla het eerste akkoord aan.
Het keyboard begint direct enorm enthousiast en keihard te beatboxen.
Verschrikt trek ik mijn handen ervan af en kijk er verbaasd naar, terwijl het keyboard gezellig doorgaat met zijn ritme. Alle volwassenen en het grootste deel van de kinderen liggen plat van het lachen.
Ik zet het keyboard uit en aan, en dan doet hij het.
Tijdens Oh holy night is het stil. Mijn stem doet het voor geen meter natuurlijk, kom op, het is kwart voor negen ´s-ochtends en ik voel me niet denderend. Maar ik voel aan de sfeer hoe fijn ze het vinden.
Na de solo begeleid ik de hele klas nog even met Jingle Bells en Stille Nacht.
Er volgt een luid applaus en als ik opsta en wegloop van het keyboard krijg ik een dikke knuffel van de juf.
Volgend jaar neem ik geloof ik maar gewoon bladmuziek en een gitaar mee ;)
maandag 30 september 2019
Dansen in de auto
Gisteren zaten we met z´n allen in de auto. Ben reed, het was supergezellig en ik was blij!
Sophie zat achterin Abba te zingen: ¨Honey, honey¨. En aangezien ik volledig normaal en saai en burgerlijk ben, begon ik enthousiast mee te dansen in de auto, inclusief armgebaren. Zie je het voor je?
Dat was niet het leukste. Oh nee. Het leukste was, dat in de auto achter ons, toen er een stoplicht kwam, de chauffeur begon mee te dansen! Ik stak beide handen op onder de achteruitkijkspiegel en applaudiseerde ze enthousiast toe, waarop de passagier mee ging doen. Het was fantástisch.
Mijn gekte maakte zomaar de wereld een klein beetje leuker :D
Sophie zat achterin Abba te zingen: ¨Honey, honey¨. En aangezien ik volledig normaal en saai en burgerlijk ben, begon ik enthousiast mee te dansen in de auto, inclusief armgebaren. Zie je het voor je?
Dat was niet het leukste. Oh nee. Het leukste was, dat in de auto achter ons, toen er een stoplicht kwam, de chauffeur begon mee te dansen! Ik stak beide handen op onder de achteruitkijkspiegel en applaudiseerde ze enthousiast toe, waarop de passagier mee ging doen. Het was fantástisch.
Mijn gekte maakte zomaar de wereld een klein beetje leuker :D
vrijdag 27 september 2019
Mjam: chocoladepasta zonder geraffineerde suiker én vegan
Chocolade is goed voor je. Toch? Vol anti-oxidanten en zo. Toch?
Nou, dan is chocoladepasta vast ook okee ;)
Maar de supermarktversie, die zit vol narigheid. En er is wel een geraffineerde-suiker-vrije optie in Engeland maar die is duur, én in Engeland.
Dus ik ging aan de bak en oh jongens, dit is me lekker. Chocoladerig, en zijdezacht in je mond.
Je hebt nodig voor een goeie pot pasta:
50 gram cacao (fairtrade en bio, heb ik altijd. Ik vind die van Australian erg lekker. Maar alle soorten werken)
50 gram honing
50 gram dadelstroop.
80 gram kokosolie (kamertemperatuur!)
60 gram rijstroom (ik gebruik die van Provamel. Bv te koop bij Ekoplaza. Maar als je niet allergisch of vegan bent kun je natuurlijk ook gewone room gebruiken)
Een snufje zout. Simpelweg omdat alles van chocola lekkerder wordt van een snufje zout. Maar laat het vooral weg als je weinig zout wilt of mag eten: evengoed goddelijk.
Eigenlijk is het vervolgens zo simpel als alles in een kom mikken, goed door elkaar roeren met een spatel en dan in een glazen potje stoppen. De kokosolie maak ik zelf altijd los met een mes: alsof je boter op je brood gaat smeren. Hierdoor wordt het lekker zacht en veel makkelijker te mengen. Een klomp kokosolie gaat lastig zijn! Natuurlijk kun je het ook smelten en dan mengen.
Vervolgens kún je het direct gebruiken, maar als het eenmaal in de koelkast is geweest krijgt het die echte chocopasta consistentie.
Enne, wie het heeft gemaakt mag de kom uitlikken. Toch??
Nou, dan is chocoladepasta vast ook okee ;)
Maar de supermarktversie, die zit vol narigheid. En er is wel een geraffineerde-suiker-vrije optie in Engeland maar die is duur, én in Engeland.
Dus ik ging aan de bak en oh jongens, dit is me lekker. Chocoladerig, en zijdezacht in je mond.
Je hebt nodig voor een goeie pot pasta:
50 gram cacao (fairtrade en bio, heb ik altijd. Ik vind die van Australian erg lekker. Maar alle soorten werken)
50 gram honing
50 gram dadelstroop.
80 gram kokosolie (kamertemperatuur!)
60 gram rijstroom (ik gebruik die van Provamel. Bv te koop bij Ekoplaza. Maar als je niet allergisch of vegan bent kun je natuurlijk ook gewone room gebruiken)
Een snufje zout. Simpelweg omdat alles van chocola lekkerder wordt van een snufje zout. Maar laat het vooral weg als je weinig zout wilt of mag eten: evengoed goddelijk.
Eigenlijk is het vervolgens zo simpel als alles in een kom mikken, goed door elkaar roeren met een spatel en dan in een glazen potje stoppen. De kokosolie maak ik zelf altijd los met een mes: alsof je boter op je brood gaat smeren. Hierdoor wordt het lekker zacht en veel makkelijker te mengen. Een klomp kokosolie gaat lastig zijn! Natuurlijk kun je het ook smelten en dan mengen.
Vervolgens kún je het direct gebruiken, maar als het eenmaal in de koelkast is geweest krijgt het die echte chocopasta consistentie.
Enne, wie het heeft gemaakt mag de kom uitlikken. Toch??
Smakelijk!
woensdag 18 september 2019
Wijsneus in De Tuinen (Sorry, Holland and Barrett)
Kreeg ik een paar weken geleden al verbaasde complimenten in genoemde winkel omdat ik wist hoe je ¨Holland and Barrett¨ uitspreekt (blijkbaar zeggen de meeste mensen ¨holland en barét¨?! Echt?), deed ik er vandaag een schepje bovenop 🙈
Moeder, Sophie en ik waren in de Tuinen en mijn moeder schamperde, terwijl ze de verpakking van de chocoladeletters (ja, breek me daar in September de bek maar helemaal niet over open) bestudeerde: ¨ja hoor, ze noemen rietsuiker ¨natuurlijk¨.
Waarop ik opmerkte: ¨tja, het is wel natuurlijk. Maar dat is curare ook.¨
Dit zorgde ervoor dat het meisje dat net aan het afrekenen was in giechelen uitbarstte. Oeps ;)
Even later aan de kassa kreeg Sophie een proefzakje Manukahoning. Dat is honing met een hoog bestanddeel van het antibacteriële ingrediënt mgo, dat sowieso in honing zit, maar in Manukahoning dus (veel) meer.
Affijn. Het meisje achter de kassa vroeg of Sophie ook wist wat het getal op het zakje betekende en ik legde haar uit dat het de hoeveelheid van genoemd ingrediënt was.
Het meisje lachte: ¨jij kunt hier wel komen werken!¨
Vervolgens ging ik afrekenen en zei, voordat ze het vroeg, mijn postcode, zodat ze de klantenpas kon opzoeken. Meisje: ¨Je kunt hier echt wel komen werken!¨
Ik: ¨En ik wil geen Healthy*¨.
Het was leuk :)
*tijdschrift dat H&B verkoopt. De arme kassières moeten aan elke klant vragen: ¨Wilt u de Healthy?¨
Moeder, Sophie en ik waren in de Tuinen en mijn moeder schamperde, terwijl ze de verpakking van de chocoladeletters (ja, breek me daar in September de bek maar helemaal niet over open) bestudeerde: ¨ja hoor, ze noemen rietsuiker ¨natuurlijk¨.
Waarop ik opmerkte: ¨tja, het is wel natuurlijk. Maar dat is curare ook.¨
Dit zorgde ervoor dat het meisje dat net aan het afrekenen was in giechelen uitbarstte. Oeps ;)
Even later aan de kassa kreeg Sophie een proefzakje Manukahoning. Dat is honing met een hoog bestanddeel van het antibacteriële ingrediënt mgo, dat sowieso in honing zit, maar in Manukahoning dus (veel) meer.
Affijn. Het meisje achter de kassa vroeg of Sophie ook wist wat het getal op het zakje betekende en ik legde haar uit dat het de hoeveelheid van genoemd ingrediënt was.
Het meisje lachte: ¨jij kunt hier wel komen werken!¨
Vervolgens ging ik afrekenen en zei, voordat ze het vroeg, mijn postcode, zodat ze de klantenpas kon opzoeken. Meisje: ¨Je kunt hier echt wel komen werken!¨
Ik: ¨En ik wil geen Healthy*¨.
Het was leuk :)
*tijdschrift dat H&B verkoopt. De arme kassières moeten aan elke klant vragen: ¨Wilt u de Healthy?¨
zaterdag 7 september 2019
Negenendertig
Allereerst even een mededeling van huishoudelijke aard.
Klaar voor?
Komt ´ie:
NEGENENDERTIG IS NÍET BIJNA VEERTIG!!
Dank u wel. Nu dat duidelijk is zal ik vertellen over deze heerlijke dag :)
Vanmorgen kreeg ik op bed hele lieve kadootjes. Sophie had een mooie citrien gekocht bij de stenenwinkel, en had die in vier verschillende papiertjes ingepakt, met lieve briefjes erbij.
Van Ben kreeg ik een prachtige mok met stippen van Bunzlau.
Beneden waren slingers en taart, die we gisteren al hadden gebakken.
Na een heerlijk, gezellig, knus, rustig ochtendje kwam mijn moeder, van wie ik prachtige oorbelletjes kreeg, en togen we naar de stad. Ik moest schoenen.
Nou moet je weten, dat die schoenen intussen een drama in 24 aktes zijn geworden, waarvan ik jullie de eerste 18 zal besparen ;)
In elk geval moesten er hoognodig schoenen komen voor lastige en pijnlijke en smalle voetjes.
Hoe gaat dat? Nou: zo!
Je gaat naar winkel één, en daar haalt de alleraardigste jongeman-die-net-begonnen-is-met-zijn-studie-Duits 100 paren schoenen*, waarvan er eentje lekker zit maar omdat je daar echt je voeten doorheen kunt zien zijn ze niet voor gewoon te gebruiken, dus je gaat verder naar winkel twee:
Bij winkel twee maakt de alleraardigste meneer een scan van mijn voeten en haalt dan 100 paren schoenen*. Waarvan er eentje geweldige zolen en eentje een geweldige pasvorm heeft maar niet één allebei tegelijk.
Dus je gaat verder.
Dan ga je nog naar Decathlon, waar je twee paar schoenen past maar dan direct concludeert dat dat niks wordt.
Dus dan besluit je nog even één tel naar Bever te gaan en vraagt daar aan de op zich aardige maar wel druk bezette jongeman naar schoenen met zachte zolen maar wel stevigheid.
En daar zie je dan één paar, dat zelfs afgeprijsd is, dat er goed uitziet EN dat, eenmaal aan, blijkt te werken aan je voeten. De hemel ging open, engelen zongen, de stralen schenen op ons aangezicht.
Anke heeft schoenen.
Intussen was het ook gewoon hartstikke supergezellig. En ik kreeg prachtige gladiolen :)
Ik kocht kip en ingrediënten voor een vegetarisch hoogstandje, en thuisgekomen schoof dat allemaal de oven in. We aten met z´n viertjes, zoals vanouds, toen ik als kind altijd kip-uit-de-oven wou eten op mijn verjaardag.
Echt, jongens, ik kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst zo´n fijne verjaardag heb gehad.
En dan is straks ook nog de eerste aflevering van Strictly Come Dancing.
Het leven is goed!! (niet altijd hoor. Vandaag wel! Heel!)
Hier zou het nou echt heel leuk zijn om een foto in te voegen. Maar weet je? Ik had het veel te druk met genieten om foto´s te maken. Dus moet je je zo maar een voorstelling maken!
*Ik ben een groot gelover in de kracht van de hyperbool
Klaar voor?
Komt ´ie:
NEGENENDERTIG IS NÍET BIJNA VEERTIG!!
Dank u wel. Nu dat duidelijk is zal ik vertellen over deze heerlijke dag :)
Vanmorgen kreeg ik op bed hele lieve kadootjes. Sophie had een mooie citrien gekocht bij de stenenwinkel, en had die in vier verschillende papiertjes ingepakt, met lieve briefjes erbij.
Van Ben kreeg ik een prachtige mok met stippen van Bunzlau.
Beneden waren slingers en taart, die we gisteren al hadden gebakken.
Na een heerlijk, gezellig, knus, rustig ochtendje kwam mijn moeder, van wie ik prachtige oorbelletjes kreeg, en togen we naar de stad. Ik moest schoenen.
Nou moet je weten, dat die schoenen intussen een drama in 24 aktes zijn geworden, waarvan ik jullie de eerste 18 zal besparen ;)
In elk geval moesten er hoognodig schoenen komen voor lastige en pijnlijke en smalle voetjes.
Hoe gaat dat? Nou: zo!
Je gaat naar winkel één, en daar haalt de alleraardigste jongeman-die-net-begonnen-is-met-zijn-studie-Duits 100 paren schoenen*, waarvan er eentje lekker zit maar omdat je daar echt je voeten doorheen kunt zien zijn ze niet voor gewoon te gebruiken, dus je gaat verder naar winkel twee:
Bij winkel twee maakt de alleraardigste meneer een scan van mijn voeten en haalt dan 100 paren schoenen*. Waarvan er eentje geweldige zolen en eentje een geweldige pasvorm heeft maar niet één allebei tegelijk.
Dus je gaat verder.
Dan ga je nog naar Decathlon, waar je twee paar schoenen past maar dan direct concludeert dat dat niks wordt.
Dus dan besluit je nog even één tel naar Bever te gaan en vraagt daar aan de op zich aardige maar wel druk bezette jongeman naar schoenen met zachte zolen maar wel stevigheid.
En daar zie je dan één paar, dat zelfs afgeprijsd is, dat er goed uitziet EN dat, eenmaal aan, blijkt te werken aan je voeten. De hemel ging open, engelen zongen, de stralen schenen op ons aangezicht.
Anke heeft schoenen.
Intussen was het ook gewoon hartstikke supergezellig. En ik kreeg prachtige gladiolen :)
Ik kocht kip en ingrediënten voor een vegetarisch hoogstandje, en thuisgekomen schoof dat allemaal de oven in. We aten met z´n viertjes, zoals vanouds, toen ik als kind altijd kip-uit-de-oven wou eten op mijn verjaardag.
Echt, jongens, ik kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst zo´n fijne verjaardag heb gehad.
En dan is straks ook nog de eerste aflevering van Strictly Come Dancing.
Het leven is goed!! (niet altijd hoor. Vandaag wel! Heel!)
Hier zou het nou echt heel leuk zijn om een foto in te voegen. Maar weet je? Ik had het veel te druk met genieten om foto´s te maken. Dus moet je je zo maar een voorstelling maken!
*Ik ben een groot gelover in de kracht van de hyperbool
Abonneren op:
Posts (Atom)