Hoe je Kerstversieringminimalisme jammerlijk mislukt ;)

Wat een heerlijke dag was het gisteren. Ik vond het weer een mooie ervaring in ¨geluk is een keuze¨

Tuurlijk was ik helemaal niet lekker. Tuurlijk had ik kiespijn, maar het was een móóie dag! We gingen alle Kerstspullen opzetten. Sowieso is dat zó gezellig en knus. We draaiden (Spotify-den bekt toch minder lekker, ook al is dat éigenlijk wat we deden) kerstalbums van pop tot carols tot country (jeugdsentiment :))

Vorig jaar heb ik een minimalistische kerstboom gemaakt, omdat ik niet teveel dingen in de kamer wilde én omdat ik zo´n houten kerstboom zo tof vond. En die was leuk gelukt, al zeg ik het zelf!
Ik heb de blanken houten kerstboom bij de Intratuin gekocht en heb die bewerkt met drie kleuren acrylverf. Vervolgens heb ik weer veel van die verf eraf geschuurd zodat je die mooie ¨gebruikt hout¨ look krijgt.

Boompje vorig jaar. Met troepjes op de achtergrond, want toen werd ons aanrecht vernieuwd dus lag alles verspreid over de kamer. 

Boompje dit jaar. Ben nog niet helemaal tevree, er mag nog iets bovenaan bij. 

Hartstikke leuk toch, zo´n minimalistische boom? Maar toen had ik buiten dochterlief gerekend... Sophie wilde zoooo graag de echte kerstboom. En wat doen je dan, als je dochter iets zo graag wil?

Sophie heeft dus, samen met mijn moeder, die langskwam om haar door mij gevilte engel te laten restaureren, die ten prooi was gevallen aan haar hondje die onze geur zo lekker vindt, de echte neppe kerstboom opgetuigd.
Het is echt leuk, want het is voor het eerst dat ik me helemaal niet bemoeid heb met de boom!

Engeltjes, van merinowol. Liev, toch? 

 Sophie´s boom! 

Vorig jaar maakten we nog een decoratie: we zochten een Mooie Tak in het park, en hingen daar ballen aan. Die mocht dit jaar wegens te leuk toch ook weer meedoen. 

En natuurlijk zette Sophie tot slot de Kerststal onder de boom. We waren een hele poos Jezus kwijt, maar die is gevonden! Alleen zijn we nu de kribbe kwijt... 

Daarom ligt Jezus mooi te zijn op wat wol. 

Affijn, daar sta je dan met je goede gedrag! Probeer je minimalistisch te zijn met Kerstmis, heeft dat plots tot gevolg dat je het jaar erna je hele kamer vol hebt met Kerstspul! 😉

En dan staat de door mij gehaakte kerststal nog niet eens...

 Gisterenavond zat ik in mijn stoel te hangen, mijn lieve Ben naast me, we keken Strictly Come Dancing op de BBC (waarvan ik een aantal jaar geleden nog zei dat het een guilty pleasure was, maar intussen schaam ik me nérgens meer voor 😊) en concludeerde ik dat het een ontzettend warme, liefdevolle dag was. 

Recyclen: nieuw syteem in Alkmaar

Adine van lekkerlevenmetminder.nl deelde vandaag een oude blog van haar over recyclen.
Ik wilde daar ook al even over schrijven, dus nu kwam de inspiratie bovendrijven.

Dat dat betekent dat er vandaag twee blogs zijn, nou, daar doen jullie het maar mee ;-)

Tuurlijk is het niet het meest spannende onderwerp. Maar het is wel een belangrijk onderwerp! Het zou lekker zijn als wij de aarde een beetje okee doorgeven aan onze kinderen. Als er niet binnen een aantal jaar geen oceaan meer is, maar nieuwe plastic continenten. Dus vandaar: een belangrijk onderwerp.

In Alkmaar is sinds binnenkort een nieuw systeem voor afvalscheiding. In het oude systeem waren er drie kliko´s: een grijze voor restafval, een groene voor GFT en een blauwe voor papier. Met die blauwe was ik al enorm blij, want eerder hadden we die niet.
Plastic moest je wegbrengen naar de grote containers bij het winkelcentrum.

Wij zijn nogal van de groene, zoals jullie weten, dus we scheidden alles altijd al netjes. En we brachten dus ook netjes het plastic weg. Met ons gezin hebben we in de twee weken dan ook een klein pedaalemmertje met restafval, en ik probeer om zo veel mogelijk plastic te vermijden. Dat is best lastig, en dus leefden er altijd wel zakken met PMD afval in onze schuur... niet zo fijn!

Veel mensen vinden het niet zo leuk om over milieu na te denken, dus gooi(d)en alles lekker makkelijk in de grijze container. En dát (en de zakken plastic in de schuur) is met het nieuwe systeem opgelost!
De grijze container is namelijk een PMD container (plastic, melkpakken, blik en zo) geworden, en restafval moet vanaf nu weggebracht worden naar een ondergrondse container in de straat.

Wat een geweldige uitvinding!! In plaats van gestraft te worden voor afval scheiden (namelijk slepen met zakken plastic naar een winkelcentrum), word je nu ¨gestraft¨ voor je restafval en is het veel aantrekkelijker geworden om netjes te scheiden.

Ik hoop dat ook heel erg dat dit goed werkt en mensen het ook echt doen!

Ik ben me ervan bewust dat er ook stemmen opgaan voor niets scheiden en dan scheiden in het overlaadstation. Ik weet daar te weinig van om daar iets onderbouwds over te kunnen zeggen. Ik weet alleen wel dat níets doen sowieso geen optie is. Want iedereen wil toch de aarde leefbaar houden?

Wij zijn in elk geval erg blij met het nieuwe systeem!

Kiespijn!

Ken je dat, dat je soms echt héél erg spijt kunt hebben van een beslissing die je nam?

Nou, dat heb ik nu dus.

Ik had al een poosje last van mijn linkerkies. Ik ben in de gezegende positie dat ik maar drie gevulde kiezen heb en een heel sterk gebit. Maar helaas heb ik wel gevoelige zenuwen. Dus snel last van gevoelige tanden. Die kies, was op zich nog wel te doen hoor. Maar het was gevoelig, en ik kon niet zo goed harde dingen eten.

Nou was ik al een keer bij de tandarts geweest, en die dacht dat er een barstje zat. Ik mocht het nog even aankijken, en als het niet wegging dan zou hij de ¨knobbels¨ aan de ene kant weghalen en opnieuw opbouwen. Hij dacht dat het daarmee zou weggaan.

Volgend weekend heb ik twee concerten op de MidWinterfeesten in De Rijp, dus ik dacht vorige week: laten we het dan nú maar doen, dan doet alles het weer goed tegen die tijd!

De tandarts boorde en vulde. Ik lag in de stoel me voor te stellen dat ik in een fijn bos was. Alles ging prima. Tot die avond. Jemig wat deed dat zeer.
De dag erna ben ik nog even langs gegaan. Hij zei dat het nog wel even kon duren.
Intussen heb ik al 9 dagen behoorlijke kiespijn. En het lijkt helemaal niet beter te worden. Ik kan er nog altijd niet met mijn tong aan komen, laat staan iets op kauwen. Zingen doet ook al zeer, wat nogal onhandig is ;-). Dus als het zo doorgaat wordt het een wortelkanaalbehandeling. Wat me trouwens altijd een schrikbeeld leek, maar intussen wil ik vooral dat het over is! Vooral omdat mijn lijf het niet zo leuk vindt, dat er ¨iets¨ is, terwijl ik nog altijd herstellende ben, wat voor een flinke terugslag zorgt in buikklachten.

Maar ja, wat doe je dan? Nog een week doorworstelen, zodat je na het concert uit komt? Of toch maandag bellen en zeggen: ik trek het niet meer? Ik weet het nog effe niet.

Ik hou niet zo heel erg van niet weten hoe dingen gaan lopen, én ik hou niet erg van mezelf door verantwoordelijkheden heen te worstelen. Ik wil vooral graag genieten van wat we gaan doen, want het wordt namelijk echt supertof en ik heb er zin in! Dus je snapt, dat ik spijt heb, van de beslissing. Ook al weet ik best dat ik dit van tevoren niet had kunnen zien aankomen.

Anyway, ik probeer om het precies te nemen zoals het komt. Me zorgen maken heeft geen zin, want zorgen maken verandert niks aan de feiten. En iets over doen kan ook al niet ;). Dus ik ga dit weekend lief voor mezelf zijn, en hopelijk daarmee in elk geval de buik al een eind herstellen.

En dan kijken we maandag wel weer verder!

Dan is het nu hóóg tijd om een kerstboom op te zetten!

Hoe Mijn Kind De Feestdagen Voor Mij Veranderde

Jaren geleden, toen ik nog thuis woonde, vierden we Sinterklaas en Kerst. Met Sinterklaas maakten we altijd suprises en een gedicht.
Mijn vader, die twee rechterhanden had, maakte altijd de allerbeste surprises. Soms maakte hij zelfs helemaal iets van hout!

Maar naarmate ik ouder werd gingen we steeds meer Kerst het leukste vinden, en uiteindelijk stopten we helemaal met Sinterklaas vieren.

Kerst bleef wel leuk, maar ik merkte wel dat het leven druk was, als musicus de tijd rond Kerst sowieso druk was, en eigenlijk was het meer een afterthought  dan dat we er echt mee bezig waren.

En toen kreeg ik een kind. En in ene ging, door haar ogen, de magie voor mij ook weer leven. Wat een prachtige tijd! Wat een fijne warmte en gezelligheid!
Luidkeels werden er weer Sinterklaasliedjes gezongen. Ik stopte met werken met Kerst, omdat ik mijn gezin belangrijker vond. De Kerstboom werd vroeger en vroeger opgezet. Reikhalzend kijken we uit naar 1 december, als we weer kerstliedjes mogen draaien.

Ik ben een echte soppy fool geworden als het gaat om december :-)

Ik heb het nooit een fijn idee gevonden te liegen* tegen Sophie, dus vanaf het moment dat ze gerichte vragen ging stellen over het wel - dan - niet bestaan van de Sint wist ze hoe het zat.
Daarvóór vertelde ik haar dat Sinterklaas een hele goede heilige was, die kindjes kadootjes en eten bracht op 5 december, en dat daarom de kindjes nu nog steeds kadootjes krijgen.
Zo kon ze geloven, zo lang ze wilde. Dat duurde maar net aan tot ze 5 was, want ze denkt altijd diep over dingen na.

Maar het leuke is dat daarna de magie haar net zo hard greep als ervoor! Nog altijd vond ze het geweldig dat er zomaar een zak met kadootjes voor de deur stond, zelfs al wist ze dat buurman Dick die daar neerzette.

Dus nu zijn we nu. 2018. Sophie is 9. De magie zal haar niet meer zó lang grijpen. Dus ik geniet. Heel hard.
De adventkalender met snoepjes en kleine kadootjes stond half november al, en ik zag haar er regelmatig verrukt naar kijken. Vierentwintig laatjes, helemaal voor haar! Op 1 december was ze al vroeg wakker (wij alleen niet, dus ze moest toch wachten, hihihi) zodat ze het eerste laatje kon openmaken.
De hele voorbereiding vind ik zo leuk. In november al kadootjes bedenken en lekker kneuteren. De voorpret is vaak minstens net zo leuk als de gebeurtenis zelf, toch?
Gisteravond heb ik de laatste dingen ingepakt, en vanmorgen heb ik gecrea-beaad met gedichten, die nu achter mij gezellig liggen te zijn. Ik kan ze tot half drie laten liggen (want dan komt Sophie thuis), en daarna mogen ze naar boven, bij de stapel kadootjes, verborgen onder een deken in onze slaapkamer.
Morgen komen dan mijn moeder en haar hondje en dan gaan we vieren. Samenzijn. Warmte. Liefde.

Ik heb er ontzettend veel zin in :)



*Dit is mijn gevoel hè, iedereen heeft het recht om daar volledig anders over te denken en te handelen zonder enig oordeel mijnerzijds

Over anjers en de gang

De afgelopen weken was ik goed ziek. Een enorm onaardig virus drong mijn hoofd en longen binnen en reduceerde mij tot een hoestend en stikkend hoopje mens, wanhopig pogend enigzins functioneel te blijven en te laveren tussen alle verantwoordelijkheden.
Het goede nieuws is dat ik antibiotica heb weten te voorkomen! Yeah! Go me!

En nog meer goed nieuws is dat ik me een heel stuk beter voel. Er wordt nog goed gehoest en de stem is nog niet je-van-het maar hee, het is al heel wat.

Als ik ziek ben geweest krijg ik altijd een moment waarop alles. Schoon. Moet. Nu.
Ik had de afgelopen dagen al een hoop geruimd in huis, maar vanmorgen was ik er helemaal klaar mee.
De bedden zijn afgehaald en de was draait. Alle kleren die ik nog kon vinden zijn in de was. Ik rauste door de woonkamer, ruimde troepjes op, stak een lekker wierrookje aan en deed kaarsjes aan. Als het buiten guur en donker is, mag het binnen warm en gezellig zijn.

Het bosje trosanjertjes dat ik gisteren kocht is lieflijk verdeeld over verschillende kleine vaasjes op de eettafel, koffietafel en piano.

En toen liet ik mijn blik vallen op de gang.

We hebben een beetje een lastige verhouding met de gang. Het schijnt, dat als je je huis vergelijkt met je lijf, je daaraan goed kunt zien waar je stagneert. Heb je bijvoorbeeld altijd troep in je keuken, zou dat iets te maken hebben met voeding.
Ik weet niet of het allemaal zo is, maar feit blijft dat de gang bij ons snel een zooitje bleef worden, en de gang staat, las ik, voor je verleden. Heh. Ahem. Ook kom je er natuurlijk door naar binnen, en andere mensen die je huis in komen ook, het is daarom zonder meer fijn als dat een prettige ruimte is. Als je al binnenkomt in een zooitje...

Ik had daarom de laatste tijd met zachte hand mijn huisgenoten aangespoord om iets minder enthousiast hun schoenensloffenjassentassenmutsenhandschoenen te laten slingeren.
De plankjes waren afgestoft, spulletjes waren weggedaan.
Ik had een lief zeepstenen Boeddhaatje besteld, die deze week binnen was gekomen.

En toen deed ik vanmorgen dit:

De vuursteentjes vond ik op het strand. 

En Anke zag, dat het goed was ;-)

Waarom Ik Geen Nieuws Kijk

Op de middelbare school kregen we bij Maatschappijleer elke week een zogenaamde ¨Nieuwsquiz¨.

Ik had altijd een één, want ik keek nooit nieuws. Ik was toen al een groot fan van het Kinderen voor Kinderenliedje: Als ik de baas zou zijn van het journaal. Ik vond het journaal vooral erg sensationalistisch en negatief.

Intussen is er niet heel veel veranderd, en zou ik nog altijd die één halen voor de nieuwsquiz. Maar ik kan die mening net wat beter onderbouwen dan toen ik 14 was.

Weet je? Als ik het journaal kijk, zie ik veel negativiteit. Positieve dingen worden bijna niet belicht. Redacteuren bepalen wat wel en wat juist níet nieuws is. Hoe beter voor de kijkcijfers het is hoe meer het blijkbaar ¨nieuws¨ is. Drama sells. Ik word er niet blij van. Rampen in landen die we kennen: die zijn vreselijk!! Rampen in landen waar we nooit van gehoord hebben? Ook al gaan er 1000 keer zoveel mensen dood? Die doen er een stuk minder toe.

Ik word er bezorgd van, van nieuws kijken. Onrustig. Ik ga me zorgen maken over de wereld.

En wat helpt dat? Wie wordt daar beter van? Draag ik dan bij aan een betere wereld, omdat ik me zorgen maak?
Ik denk van niet.
Sterker nog.... ik denk dat ik veel meer bijdraag aan de wereld als ik blij ben. Als ik probeer goed te doen in mijn eigen wereld. Als ik positiviteit, blijdschap en liefde uitdraag.

Ik geloof dat, als ik dat doe, dat een positief effect heeft op de mensen om míj heen, die vervolgens een positiever effect hebben op de wereld om hén heen, en zo gaat het rippeleffect door.
Andersom werkt dat rippeleffect natuurlijk ook... en díe rippels vermijd ik graag.

Dus daarom leef ik soms onder een steen. Als ik er iets aan kon dóen? Als het nut zou hebben, de wereld zou helpen? Dan keek ik elke dag.

Maar dat kan ik niet. Het enige dat ik kan doen, is een zo goed mogelijk mens zijn. En dat probeer ik.

Ik denk dat de constante stroom nieuws die mensen tot zich kunnen nemen weinig goeds bijdraagt.
Hier een mooi artikel daarover: www.theguardian.com
In mijn eigen leven kan ik dit in elk geval volledig onderschrijven.

En daarom mag ik misschien, vanuit mijn eigen gezellige podiumpje, een klein pleidooi houden voor aandacht hier, nu, met de mensen om jóu heen, in de wereld waarin jíj leeft, waar je echt iets goeds kunt doen voor de wereld.

Peace out ;-)

Ziekenboeg, humorvolle dozen en grappige kinderen

Op dinsdagochtend kreeg ik het welbekende gevoel achterin mijn neus. Ah nee! En ik had nog wel een goeie winning streak: de laatste maanden heb ik alle virussen eruit gekickt voordat ze me ziek konden maken. 

Maar nu was het toch virus 1- Anke 0. 

Die avond begon Sophie te hoesten en de volgende ochtend meldde ze met een klein stemmetje dat ze misschien liever niet naar school wilde. 

Intussen wist ik ook al, na een uitermate prettige nacht, dat ik echt ziek was. Oh oh. 

Niet getreurd, we settelden ons lekker saampjes met een dekentje op de bank. Ben kon gelukkig thuis werken, dus ook mama mocht ziek zijn. 

Als we ons wat beter voelden speelden we Jenga. En verder keken we alle afleveringen van Strictly Come Dancing die Sophie nog niet had gezien. Sophie las twee boeken. Ik poogde eindelijk te leren om klaprozen te tekenen (ja, je kunt maar een gebrek hebben hè, je zult toch geen klaprozen kunnen tekenen??)

Het was gezellig! 

Zo gingen de afgelopen dagen voorbij, en hoewel ziek zijn ook in ons huis stom is was het wel echt hartstikke fijn om even volledig onverdeelde tijd met mijn dochter te hebben! Je hoeft niks, je wilt niks... gewoon lekker samen zijn. 

Op woensdagavond bestelden we een vaasje bloemen. Gewoon een keer, doen we eigenlijk nooit, maar er zat zo´n gave vierkante glazen vaas met patronen er in bij, dat ik voor de bijl ging. 

Dus op donderdag ging de bel. Yeah! Bloemen! 

Ik maakte de enorme doos open en... haalde er een rond vaasje uit met hele andere patronen. 

Oeps. Aangezien ik niet zo lekker praatte (*voeg hier grap naar keuze in*) bood mijn moeder aan om het bedrijf op te bellen. 

Zij boden excuses aan en beloofden om de dag erna nogmaals bloemen te bezorgen. 

Sophie was intussen helemaal blij. Want er was een gigantische doos! En deze doos bleek uitstekend een hele Sophie te kunnen bevatten en zorgde voor een grote hoeveelheid vermaak ende plezier. 

Dus toen de volgende dag de bel weer ging, was Sophie ook meteen blij. Want er kwam een tweede doos. 

Ik maakte de nieuwe enorme doos open en.... haalde er nog een rond vaasje uit. 

Sophie keek het eens aan. Haar gezicht lichtte helemaal op. ¨IK KRIJG NÓG EEN DOOS!!!!¨ klonk het toen luid.

Gelukkig doen haar schattigheid en humor het nog prima!

(Het was trouwens niet zo. Er bleken geen vierkante vazen meer. First world problems ;-). Iemand nog behoefte aan een rond vaasje met wafelpatroon?)