Dat moment dat je je realiseert dat je zojuist met iemand hebt besproken dat zij naar maar liefst 12 mensen een mailtje stuurt met daarin de vraag of we op 3 of 10 november samen een concert kunnen geven. Maar dat je op 3 november zélf al een concert hebt...
Gelukkig ben ik goed in zelfspot.
dinsdag 9 april 2013
woensdag 3 april 2013
maandag 1 april 2013
Natuur ende Pecunia (Be)sparen
Sinds een jaar ongeveer maak ik zelf wasmiddel. En ik ben er echt lyrisch over! Het bespaart ons (we gebruikten vroeger Neutral wegens allergie) zeker €200,- per jaar én we dragen bij aan een beter milieu, zowel door de milieuvriendelijkheid van het wasmiddel als door het feit dat we geen verpakkingsmateriaal meer gebruiken.
Onze was is net zo schoon als die altijd was, alleen wel veel zachter en ik heb het idee dat de kleren langer mooi blijven.
Hier is het recept!
Nodig:
*80 gram marseillezeep (je kunt het in vlokken kopen of gewoon zelf raspen. Je hebt die met palmolie nodig. De versie met alleen olijfolie blijft namelijk heel waterig)
*80-100 gram soda (voor donkere was zou meer soda in principe kunnen bleken maar ik heb dit nooit gemerkt). Soda is een soort zout en dan ook zeer onschadelijk, maar werkt wel antiseptisch en zorgt ervoor dat de zeep beter werkt.
*evt. 2 eetlepels borax (een alkalide die de zeep beter laat werken. Dit hoeft niet persé. Ik stop het er zelf wel altijd in. Je kunt het bij de drogist voor weinig kopen)
*5 liter water.
Verhit 1 liter water in een grote pan samen met de geraspte zeep. Roer totdat de zeep helemaal is opgelost. Voeg dan de soda (en evt. borax) toe: die lost snel op. Voeg vervolgens 4 liter heet water (kan gewoon uit de kraan) toe en stop in een grote bak. Flessen werken niet want het wordt vrij dik, ongeveer net zoals behangplaksel. Ik heb zelf twee grote glazen bakken bij de Action gekocht omdat ik liever geen plastic gebruik waar dat niet echt hoeft.
Bij elke was doe je een doseerbolletje vol tussen je wasgoed. Zelf doe ik dan bij witte- of kookwas nog een handje soda in het zeepbakje (maar misschien ben ik wel neurotisch over overlevende bacteriën, ik deed dat ook al bij het "gewone" wasmiddel, haha!)
In het wasverzachterbakje gaat een scheut gewone schoonmaakazijn. Kost bijna niks en werkt geweldig. De geur van azijn ruik je niet meer als je de wasmachine openmaakt.
Voor een geurtje kun je wat druppels etherische olie toevoegen, of je kunt marseillezeep met een geurtje gebruiken. Zelf heb ik nu bijvoorbeeld lavendelzeep.
Het lijkt even een gedoe maar het is minder werk dan een pan soep maken en hiermee heb je voor zeker 2 of 3 maanden genoeg milieuvriendelijke zeep die ontzettend zacht is voor de huid.
In het afgelopen jaar hebben wij ongeveer 8 euro aan wasmiddel uitgegeven!
Onze was is net zo schoon als die altijd was, alleen wel veel zachter en ik heb het idee dat de kleren langer mooi blijven.
Hier is het recept!
Nodig:
*80 gram marseillezeep (je kunt het in vlokken kopen of gewoon zelf raspen. Je hebt die met palmolie nodig. De versie met alleen olijfolie blijft namelijk heel waterig)
*80-100 gram soda (voor donkere was zou meer soda in principe kunnen bleken maar ik heb dit nooit gemerkt). Soda is een soort zout en dan ook zeer onschadelijk, maar werkt wel antiseptisch en zorgt ervoor dat de zeep beter werkt.
*evt. 2 eetlepels borax (een alkalide die de zeep beter laat werken. Dit hoeft niet persé. Ik stop het er zelf wel altijd in. Je kunt het bij de drogist voor weinig kopen)
*5 liter water.
Verhit 1 liter water in een grote pan samen met de geraspte zeep. Roer totdat de zeep helemaal is opgelost. Voeg dan de soda (en evt. borax) toe: die lost snel op. Voeg vervolgens 4 liter heet water (kan gewoon uit de kraan) toe en stop in een grote bak. Flessen werken niet want het wordt vrij dik, ongeveer net zoals behangplaksel. Ik heb zelf twee grote glazen bakken bij de Action gekocht omdat ik liever geen plastic gebruik waar dat niet echt hoeft.
Bij elke was doe je een doseerbolletje vol tussen je wasgoed. Zelf doe ik dan bij witte- of kookwas nog een handje soda in het zeepbakje (maar misschien ben ik wel neurotisch over overlevende bacteriën, ik deed dat ook al bij het "gewone" wasmiddel, haha!)
In het wasverzachterbakje gaat een scheut gewone schoonmaakazijn. Kost bijna niks en werkt geweldig. De geur van azijn ruik je niet meer als je de wasmachine openmaakt.
Voor een geurtje kun je wat druppels etherische olie toevoegen, of je kunt marseillezeep met een geurtje gebruiken. Zelf heb ik nu bijvoorbeeld lavendelzeep.
Het lijkt even een gedoe maar het is minder werk dan een pan soep maken en hiermee heb je voor zeker 2 of 3 maanden genoeg milieuvriendelijke zeep die ontzettend zacht is voor de huid.
In het afgelopen jaar hebben wij ongeveer 8 euro aan wasmiddel uitgegeven!
Interview op verhuizen is niet niks!
Ik vind het heel leuk dat vandaag een interview met mij is verschenen op http://www.verhuizenisnietniks.com/
Nicole Orriëns, auteur van een aantal geweldige blogs die ik met veel plezier volg, is dit blog begonnen om meer informatie te geven over o.a. de emotionele kant van verhuizen. "Hoe gaat het verder als de dozen zijn uitgepakt?"
En vandaag kun je daar alles lezen over de onze!
Meer van haar is te lezen op o.a.
www.berichtenvanhetmoederfront.com en
www.huisvlijt.com
Nicole Orriëns, auteur van een aantal geweldige blogs die ik met veel plezier volg, is dit blog begonnen om meer informatie te geven over o.a. de emotionele kant van verhuizen. "Hoe gaat het verder als de dozen zijn uitgepakt?"
En vandaag kun je daar alles lezen over de onze!
Meer van haar is te lezen op o.a.
www.berichtenvanhetmoederfront.com en
www.huisvlijt.com
Pasen
Eigenlijk is Pasen natuurlijk van oorsprong geen christelijk feest.
Het was eigenlijk een "heidens" feest dat ging over vruchtbaarheid en licht.
Het feest werd verchristelijkt, puur en alleen om de macht die het had die machthebbers zich eigen wilden maken.
Net zoals het Kerstfeest een afleiding is van het "heidense" midwinterfeest wat men wilde verchristelijken, en de dennenboom de takken die mensen vroeger in huis haalden tijdens de winter.
Het is historisch gezien wel duidelijk dat Christus in de zomer geboren werd.
Ik schrijf "heidens" tussen aanhalingstekens omdat ik het afschuwelijk vind dat iemand iemand anders, die iets anders gelooft, een heiden noemt. In plaats van die persoon en zijn/haar geloof te respecteren.
Eigenlijk vind ik het nogal wat dat dit volledig lijkt te zijn vergeten en dingen die niet waar zijn voor waar worden aangenomen.
Hoewel ik het jammer vind dat de machthebbers van toen feesten van andere religies hebben menen te moeten kapen, vind ik het wel heel mooi om de geweldig krachtige leraar die Jezus Christus heet te gedenken, zowel in geboorte als in sterven. En eigenlijk maakt het verder helemaal niet zoveel uit op welke datum je dat doet.
Dus gedenk ik heel graag die prachtige man, die stierf voor ons allen. En spreek ik de hoop uit dat we Zijn lessen goed en wijs kunnen toepassen, zonder dat ze gebruikt worden om ons eigen gelijk te halen. En we ze kunnen zien in het licht van deze tijd. In liefde zijn is daarin voor mij de belangrijkste. Heb je naaste lief zoals jezelf: dat betekent dat je óók jezelf lief hebt! En dat je alle anderen met liefde beziet.
Jezus, of je nou gelooft dat Hij de zoon van God was of "gewoon" een profeet, accepteerde allen precies zoals ze waren en leefde en stierf in Liefde.
Én ik vier graag de lente! De terugkomst van het licht, de terugkomst van het groen. Heerlijk! Het is iets om dankbaar voor te zijn, het wonder van wedergeboorte wat er altijd weer plaatsvindt in de natuur.
Dat te vieren, samen met de mensen waar je het meest van houdt, dát is waar voor mij Pasen over gaat.
Het was eigenlijk een "heidens" feest dat ging over vruchtbaarheid en licht.
Het feest werd verchristelijkt, puur en alleen om de macht die het had die machthebbers zich eigen wilden maken.
Net zoals het Kerstfeest een afleiding is van het "heidense" midwinterfeest wat men wilde verchristelijken, en de dennenboom de takken die mensen vroeger in huis haalden tijdens de winter.
Het is historisch gezien wel duidelijk dat Christus in de zomer geboren werd.
Ik schrijf "heidens" tussen aanhalingstekens omdat ik het afschuwelijk vind dat iemand iemand anders, die iets anders gelooft, een heiden noemt. In plaats van die persoon en zijn/haar geloof te respecteren.
Eigenlijk vind ik het nogal wat dat dit volledig lijkt te zijn vergeten en dingen die niet waar zijn voor waar worden aangenomen.
Hoewel ik het jammer vind dat de machthebbers van toen feesten van andere religies hebben menen te moeten kapen, vind ik het wel heel mooi om de geweldig krachtige leraar die Jezus Christus heet te gedenken, zowel in geboorte als in sterven. En eigenlijk maakt het verder helemaal niet zoveel uit op welke datum je dat doet.
Dus gedenk ik heel graag die prachtige man, die stierf voor ons allen. En spreek ik de hoop uit dat we Zijn lessen goed en wijs kunnen toepassen, zonder dat ze gebruikt worden om ons eigen gelijk te halen. En we ze kunnen zien in het licht van deze tijd. In liefde zijn is daarin voor mij de belangrijkste. Heb je naaste lief zoals jezelf: dat betekent dat je óók jezelf lief hebt! En dat je alle anderen met liefde beziet.
Jezus, of je nou gelooft dat Hij de zoon van God was of "gewoon" een profeet, accepteerde allen precies zoals ze waren en leefde en stierf in Liefde.
Én ik vier graag de lente! De terugkomst van het licht, de terugkomst van het groen. Heerlijk! Het is iets om dankbaar voor te zijn, het wonder van wedergeboorte wat er altijd weer plaatsvindt in de natuur.
Dat te vieren, samen met de mensen waar je het meest van houdt, dát is waar voor mij Pasen over gaat.
zaterdag 30 maart 2013
Klussen en hoe de geschiedenis zich herhaalt
Ik groeide op in een huis waar alles, maar dan ook werkelijk alles, zelf werd gemaakt en gerepareerd.
Mijn vader is blijkbaar geboren met twee rechterhanden, want in mijn jeugd repareerde hij alles wat op elektriciteit werkte, hij maakte beeldjes van hout en klei, pistolen die aanstekers bleken te zijn van koper, gespen van metaal, telefoons in de vorm van een vleugel, prachtige kunstnaaktfoto's van mijn moeder die hij zelf ontwikkelde in een geknutselde doka en ga zo maar door.
Mijn moeder heeft altijd een ongelooflijk inzicht gehad in hoe dingen in elkaar passen, hoe je dingen plant, wat er nodig is en hoe je iets kunt oplossen. Ze borduurde, haakte, schilderde, maakte onder andere poppen en een ongelooflijke hoeveelheid gebreide truien. Ook heeft ze zelf veel kennis over klussen opgedaan toen ze als jongste telg met haar vader meehielp elektradraden trekken enzovoort.
Dus alle klussen in en om het huis konden ze samen goed oplossen. Mijn moeder bedacht iets, zag het voor zich, en samen voerden ze het uit. Hierbij deed mijn vader vooral het zware werk terwijl mijn moeder, naast een stuk van dat zware werk, alles eromheen deed en ervoor zorgde dat alles ook echt lukte.
Wij waren niet zo handig. Thuis hoefde ik nooit iets te repareren want zodra ik kon zeggen "Het is st.." was het al gemaakt.
Maar langzamerhand, na 3 eigen huizen, na véél klushulp van mijn ouders en de aanschaf van een doe-het-zelfbijbel lukt steeds meer. En intussen doen we eigenlijk alles zelf behalve betegelen. En zelfs dat willen we gaan proberen in de keuken. Zo dachten we dat we niet konden kitten, maar toen het laatst echt moest in de keuken was het helemaal zo moeilijk niet. De schutting, die was omgevallen, dachten we samen niet omhoog te kunnen tillen. Mis: binnen de kortste keren stond hij weer! Nieuwe palen erin, klaar is Kees. En nog steeds, ook al is het fysiek een stuk lastiger voor ze geworden, kunnen we altijd rekenen op de hulp van mijn ouders.
Al een poosje werden wij gek van onze voortuin. Die bestond namelijk voor ongeveer een derde deel uit aarde, en hoewel wij daar vorig jaar een belachelijke hoeveelheid aardappels hebben geoogst waren we het zat dat die aarde door de hele buurt als kattenbak en hondenuitlaatplaats werd gebruikt. 's-Zomers stonk het een uur in de wind als je naar de voordeur liep!
En aangezien je toch geen aardappels meer mag verbouwen de eerste jaren na een oogst (wegens ziektes) en er sowieso teveel schaduw is in de voortuin om veel te verbouwen stelde ik voor te gaan bestraten.
En daar gingen we. Ik zocht op Marktplaats naar tegels en vond uiteindelijk mooie grote grijze die vlakbij gratis op te halen waren. Ik belde met de eigenaar en met Ben. Ben ging ze halen. Ik gaf een zelfgemaakt stuk zeep mee voor de (zwangere) vrouw. Ben reed nog vaker heen en weer en stapelde de tegels op onder het achterraam.
Ik plande hoe we het zouden doen vandaag. Samen brachten we het konijnenhok naar de achtertuin. Ben begon de tegels eruit te halen, terwijl ik met Sophie bezig was. Toen besefte ik me dat het onhandig was om samen boodschappen te doen maar er waren teveel boodschappen voor één fiets dus belde ik mijn ouders of zij toevallig nog naar Alkmaar kwamen.
Samen met mijn moeder deed ik de boodschappen en gingen we naar de bouwmarkt om de juiste beitel te kopen en zakken met ophoogzand.
Thuis gekomen gingen mijn ouders weer naar huis en Ben en ik stampten de grond aan en zorgden dat het waterpas werd. Daarna ging Ben verder met het leggen en keek zeer tegen het beitelen van tegels om ze kleiner te maken op. Dus kwam ik met een idee. We hadden toch nog die leuke gele baksteentjes, die we een keer gratis van de buurman hadden gekregen omdat hij ze over had? Die stenen die Ben persé mee naar huis wilde slepen ook al was het niet genoeg om alles te bestraten? Die tegels die hij beloofd had meteen in de schuur te leggen maar uiteindelijk toch een jaar voor onze voormuur lagen, totdat de konijnen kwamen en de stenen de schuur in dwongen? Díe bakstenen!
Ha! Met wat rekenwerk en een uiterst artistiek Anke-tekeningetje komt het precies uit als we twee rijen tegels, 1 rij bakstenen, twee rijen tegels, 1 rij bakstenen etc. leggen.
Net kwam Ben eindelijk binnen. De held heeft zo'n 9 uur buiten gewerkt. Óók toen het sneeuwde. En tot het laatst heeft hij zorgvuldig alle tegels netjes gelegd zodat ze niet zouden kantelen. De rijen zijn gelegd en er is een pad naar de voordeur. Intussen had ik bedden opgemaakt en Sophie geschrobd en wel in haar schone bed gewerkt. Lekkere falafelburgers gemaakt met avocado en mosterd op turks brood die hij lekker in bad zou kunnen verorberen. Na gedane arbeid is het goed bunkeren.
Hij baalde nog een beetje omdat er 3/4 van een baksteen ruimte over was bij de muur. Een Anke-brainwave later kwam de oplossing. Je kunt een iets dieper geultje graven en een rij bakstenen op hun kant plaatsen tegen de muur aan!
"Ga je lekker even in bad opwarmen?" sprak ik. En dacht terug aan hoe mijn ouders vroeger klusten. Precies, exact zoals wij nu. Hij het grootste deel van het zware werk, veel precisie en geduld en het enorme vermogen tot doorzetten waar een ander (waaronder ikzelf) allang zou opgeven. Hij is net een tank, die jongen, het is ongelooflijk wat hij kan bereiken. En ik de visie, randvoorwaarden, planning, logistiek en de esthetiek. Het één kan niet zonder het ander. Samen zijn we een geweldig team. Wie had dat gedacht zo'n 14 jaar geleden!
En oh ja. Ik ben volledig verslaafd aan haken. En schilderen. En ik hou van borduren. Dank je mam.
En de kosten? €6,- voor zand en €9,- voor een beitel (die we uiteindelijk niet nodig hadden maar die wel in onze gereedschapskist blijft zitten voor de toekomst). Daarom én om het resultaat ga ik de hele avond lekker glimlachen!
Mijn vader is blijkbaar geboren met twee rechterhanden, want in mijn jeugd repareerde hij alles wat op elektriciteit werkte, hij maakte beeldjes van hout en klei, pistolen die aanstekers bleken te zijn van koper, gespen van metaal, telefoons in de vorm van een vleugel, prachtige kunstnaaktfoto's van mijn moeder die hij zelf ontwikkelde in een geknutselde doka en ga zo maar door.
Mijn moeder heeft altijd een ongelooflijk inzicht gehad in hoe dingen in elkaar passen, hoe je dingen plant, wat er nodig is en hoe je iets kunt oplossen. Ze borduurde, haakte, schilderde, maakte onder andere poppen en een ongelooflijke hoeveelheid gebreide truien. Ook heeft ze zelf veel kennis over klussen opgedaan toen ze als jongste telg met haar vader meehielp elektradraden trekken enzovoort.
Dus alle klussen in en om het huis konden ze samen goed oplossen. Mijn moeder bedacht iets, zag het voor zich, en samen voerden ze het uit. Hierbij deed mijn vader vooral het zware werk terwijl mijn moeder, naast een stuk van dat zware werk, alles eromheen deed en ervoor zorgde dat alles ook echt lukte.
Wij waren niet zo handig. Thuis hoefde ik nooit iets te repareren want zodra ik kon zeggen "Het is st.." was het al gemaakt.
Maar langzamerhand, na 3 eigen huizen, na véél klushulp van mijn ouders en de aanschaf van een doe-het-zelfbijbel lukt steeds meer. En intussen doen we eigenlijk alles zelf behalve betegelen. En zelfs dat willen we gaan proberen in de keuken. Zo dachten we dat we niet konden kitten, maar toen het laatst echt moest in de keuken was het helemaal zo moeilijk niet. De schutting, die was omgevallen, dachten we samen niet omhoog te kunnen tillen. Mis: binnen de kortste keren stond hij weer! Nieuwe palen erin, klaar is Kees. En nog steeds, ook al is het fysiek een stuk lastiger voor ze geworden, kunnen we altijd rekenen op de hulp van mijn ouders.
Al een poosje werden wij gek van onze voortuin. Die bestond namelijk voor ongeveer een derde deel uit aarde, en hoewel wij daar vorig jaar een belachelijke hoeveelheid aardappels hebben geoogst waren we het zat dat die aarde door de hele buurt als kattenbak en hondenuitlaatplaats werd gebruikt. 's-Zomers stonk het een uur in de wind als je naar de voordeur liep!
En aangezien je toch geen aardappels meer mag verbouwen de eerste jaren na een oogst (wegens ziektes) en er sowieso teveel schaduw is in de voortuin om veel te verbouwen stelde ik voor te gaan bestraten.
En daar gingen we. Ik zocht op Marktplaats naar tegels en vond uiteindelijk mooie grote grijze die vlakbij gratis op te halen waren. Ik belde met de eigenaar en met Ben. Ben ging ze halen. Ik gaf een zelfgemaakt stuk zeep mee voor de (zwangere) vrouw. Ben reed nog vaker heen en weer en stapelde de tegels op onder het achterraam.
Ik plande hoe we het zouden doen vandaag. Samen brachten we het konijnenhok naar de achtertuin. Ben begon de tegels eruit te halen, terwijl ik met Sophie bezig was. Toen besefte ik me dat het onhandig was om samen boodschappen te doen maar er waren teveel boodschappen voor één fiets dus belde ik mijn ouders of zij toevallig nog naar Alkmaar kwamen.
Samen met mijn moeder deed ik de boodschappen en gingen we naar de bouwmarkt om de juiste beitel te kopen en zakken met ophoogzand.
Thuis gekomen gingen mijn ouders weer naar huis en Ben en ik stampten de grond aan en zorgden dat het waterpas werd. Daarna ging Ben verder met het leggen en keek zeer tegen het beitelen van tegels om ze kleiner te maken op. Dus kwam ik met een idee. We hadden toch nog die leuke gele baksteentjes, die we een keer gratis van de buurman hadden gekregen omdat hij ze over had? Die stenen die Ben persé mee naar huis wilde slepen ook al was het niet genoeg om alles te bestraten? Die tegels die hij beloofd had meteen in de schuur te leggen maar uiteindelijk toch een jaar voor onze voormuur lagen, totdat de konijnen kwamen en de stenen de schuur in dwongen? Díe bakstenen!
Ha! Met wat rekenwerk en een uiterst artistiek Anke-tekeningetje komt het precies uit als we twee rijen tegels, 1 rij bakstenen, twee rijen tegels, 1 rij bakstenen etc. leggen.
Net kwam Ben eindelijk binnen. De held heeft zo'n 9 uur buiten gewerkt. Óók toen het sneeuwde. En tot het laatst heeft hij zorgvuldig alle tegels netjes gelegd zodat ze niet zouden kantelen. De rijen zijn gelegd en er is een pad naar de voordeur. Intussen had ik bedden opgemaakt en Sophie geschrobd en wel in haar schone bed gewerkt. Lekkere falafelburgers gemaakt met avocado en mosterd op turks brood die hij lekker in bad zou kunnen verorberen. Na gedane arbeid is het goed bunkeren.
Hij baalde nog een beetje omdat er 3/4 van een baksteen ruimte over was bij de muur. Een Anke-brainwave later kwam de oplossing. Je kunt een iets dieper geultje graven en een rij bakstenen op hun kant plaatsen tegen de muur aan!
"Ga je lekker even in bad opwarmen?" sprak ik. En dacht terug aan hoe mijn ouders vroeger klusten. Precies, exact zoals wij nu. Hij het grootste deel van het zware werk, veel precisie en geduld en het enorme vermogen tot doorzetten waar een ander (waaronder ikzelf) allang zou opgeven. Hij is net een tank, die jongen, het is ongelooflijk wat hij kan bereiken. En ik de visie, randvoorwaarden, planning, logistiek en de esthetiek. Het één kan niet zonder het ander. Samen zijn we een geweldig team. Wie had dat gedacht zo'n 14 jaar geleden!
En oh ja. Ik ben volledig verslaafd aan haken. En schilderen. En ik hou van borduren. Dank je mam.
En de kosten? €6,- voor zand en €9,- voor een beitel (die we uiteindelijk niet nodig hadden maar die wel in onze gereedschapskist blijft zitten voor de toekomst). Daarom én om het resultaat ga ik de hele avond lekker glimlachen!
donderdag 28 maart 2013
Over eieren, nootjes en andere Pasigheden
Vandaag viert Sophie Pasen op de peuterspeelzaal.
Er was alle kinderen verzocht om 2 geverfde eieren mee te nemen dus gisteren zat een klein meisje, met het puntje van haar tong tussen haar tanden, geconcentreerd te schilderen.
Ze wilde er drie meenemen "want als een ander kindje haar eieren vergeet kan ik er één geven"
Vanmorgen mocht ze haar mooie feestjurk aan! Papa bracht haar naar school en toen hij wegging waren de juffen druk bezig de eieren te verstoppen op de speelplaats.
Pasen! Niet dat je het zou vermoeden als je de temperatuur buiten voelt, maar binnen staan de wilgentakken in hun grote vaas zo bizar snel te groen uit te lopen dat ik me begin af te vragen of het niet stiekem triffids zijn!
In huis is het in elk geval lente.
Hier binnen is de voorbereiding voor vanavond in volle gang. Het is voor mij het laatste concert voor Pasen en ik heb straks zelfs vier hele dagen vrij! Voor mij is dat nogal bijzonder.
Nagels worden met een glansvijl opgepoetst, haren zitten in een knot zodat ze straks leuk willen krullen, rokjes worden gestreken, stemmen opgewarmd, programma's uitgewerkt, laatste mails verstuurd en last minute nootjes worden gestudeerd op de piano.
Vanavond ben ik pianiste, zangeres, dirigente en algehele regelnicht. Daarmee vraag ik elke keer weer best wat van mezelf maar dat is juist ook weer leuk. En het schenkt veel voldoening als straks alles in goede banen geleid is, mooie klanken zijn weerklonken, YOnh'ers trots zijn op zichzelf en elkaar en het publiek blij en geïnspireerd naar huis gaat. En Anke roept dan: "Es ist vollbracht!"
Ik heb er zin in!
Er was alle kinderen verzocht om 2 geverfde eieren mee te nemen dus gisteren zat een klein meisje, met het puntje van haar tong tussen haar tanden, geconcentreerd te schilderen.
Ze wilde er drie meenemen "want als een ander kindje haar eieren vergeet kan ik er één geven"
Vanmorgen mocht ze haar mooie feestjurk aan! Papa bracht haar naar school en toen hij wegging waren de juffen druk bezig de eieren te verstoppen op de speelplaats.
Pasen! Niet dat je het zou vermoeden als je de temperatuur buiten voelt, maar binnen staan de wilgentakken in hun grote vaas zo bizar snel te groen uit te lopen dat ik me begin af te vragen of het niet stiekem triffids zijn!
In huis is het in elk geval lente.
Hier binnen is de voorbereiding voor vanavond in volle gang. Het is voor mij het laatste concert voor Pasen en ik heb straks zelfs vier hele dagen vrij! Voor mij is dat nogal bijzonder.
Nagels worden met een glansvijl opgepoetst, haren zitten in een knot zodat ze straks leuk willen krullen, rokjes worden gestreken, stemmen opgewarmd, programma's uitgewerkt, laatste mails verstuurd en last minute nootjes worden gestudeerd op de piano.
Vanavond ben ik pianiste, zangeres, dirigente en algehele regelnicht. Daarmee vraag ik elke keer weer best wat van mezelf maar dat is juist ook weer leuk. En het schenkt veel voldoening als straks alles in goede banen geleid is, mooie klanken zijn weerklonken, YOnh'ers trots zijn op zichzelf en elkaar en het publiek blij en geïnspireerd naar huis gaat. En Anke roept dan: "Es ist vollbracht!"
Ik heb er zin in!
Abonneren op:
Posts (Atom)