Als je dochter opera zingt op school

 Vandaag is het De Dag van de Franse Taal, ofwel La journée de la langue Française, op het gymnasium waar mijn dochter in de vijfde zit. Achter deze dag zit de bevlogen Madame S, die Frans geeft en twee jaar lang de docente van Sophie was. Oh, wat mist Sophie madame S, want van haar huidige docente Frans is ze op z'n zachts gezegd geen fan. (Stel je even de gefrustreerde, meewarige toon van de tiener voor: "Mummy. She spends the lesson reading the syllabus. In BROKEN FRENCH. There's a French boy in the class, who doesn't understand a word she says in French." etc.)

Maar goed. Drie jaar geleden kwam Mme S er bij toeval achter dat Sophie zingt en ze vroeg haar toen om iets Frans te zingen tijdens het pauzeprogramma van de Journée de la L.F.. Ik begeleidde haar op het vleugeltje in de aula en ik was toen zo enorm onder de indruk dat de hele aula vol tieners stil werd en naar klassieke muziek luisterde. Nou, fast forward naar vandaag en het was de derde keer dat Sophie gevraagd werd voor de JdlLF. Van tevoren had ze hard nagedacht over wat ze wilde zingen. Toch weer een Fauré lied? Of toch die Poulenc die ze zo mooi vindt en waar we aan hebben gewerkt? Of zouden we echt gaan voor de menigte plat en de Habanera uit Carmen zingen? Ze studeerde het gauw in en hoewel ze het gisteren toen we nog even een last-minute zangles deden nog niet uit haar hoofd kende weigerde ze van blad te zingen. Dat kwam wel goed, vond ze.

Vandaag was ik om kwart voor één op school. Ik had een mooie jurk meegenomen voor Sophie want zo'n aria zing je toch eigenlijk niet in spijkerbroek?
"Everybody else is in jeans!" sprak ze twijfelend, maar toen zag J. - een vriendin van Sophie en één van de andere deelneemsters - de jurk die ik in mijn handen hield en Sophie werd en groupe overtuigd en trok de jurk toch maar aan. 
Tja. Ik keek haar zo eens op en neer. Adidas gympies onder een mooie gouden galajurk. Iets met een vlag en een strontschuit. Op sokken dan maar? Nee, dat was ook geen gezicht. Ze keek begerend naar mijn schoenen en met een kleine zucht trok ik ze uit en ruilden we van chaussures.
"Hebben jullie dezelfde maat?" vroeg J. achter ons. 
"Ongeveer overal." zei ik haar, terwijl ik naar mijn bescheiden boezem wees. "Behalve daar." 
Gelach alom, natuurlijk. 
Sophie stond intussen op mooie, zwarte hakjes beeldig te wezen en ik trok de gympies aan onder mijn jurkje en nam plaats achter de piano. 

Spoedig stroomde de aula vol met tieners, in maat variërend van héle jonge intermezzoërs (een tussenjaar tussen basisschool en het gymnasium) en eigenlijk al zo ongeveer volwassen zesdeklassers. Het was een geroezemoes van jewelste maar du moment dat Mme S. de eerste zangeres (van vier) aankondigde was het stil. Elke deelneemster werd van harte toegejuicht, en dat is dus echt bijzonder goed voor mijn ziel. Dat was toch in 'mijn tijd' echt anders, hoor! Sophie was als derde aan de beurt en werd liefdevol aangekondigd door Mme S.
"Na het gymnasium wil ze graag naar het conservatorium. Ze treedt regelmatig op..." een mooie samenvatting volgde en toen begon ik met de eerste maten van de Habanera. Meteen verstomde het overgebleven geluid in de aula en iedereen luisterde geboeid naar Carmen: tot het moment dat in ene de geluidsinstallatie op het podium keihard begon te spelen! Hahaha. Als ik het nu terugluister duurt het nog geen seconde maar op zo'n moment lijkt het wel een minuut. Maar Sophie zong gewoon door, en na de slotnoot barstte de aula uit.
"C'est impressionant, non?" sprak Mme S trots toen het applaus verstomd was.

J. zong vervolgens nog een mooi lied en daarna mochten alle zangeressen én moest ook de moeder van Sophie op de lompe gympen van haar dochter het podium opkomen voor een mooi bosje tulpen. En zo lag er weer een Dag van de Franse Taal achter ons. 

Hulde voor bevlogen docenten die geven om hun vakgebied en hun leerlingen. Hulde ook voor deze generatie jongeren die luid juichen voor opera. Hoe bijzonder is dit?