Oh wat heb ik toch een hékel aan Februari

 - Intussen schrijf ik dit voorwoordje na de eerste, heerlijke dag met 18 graden, behaaglijk uitrustend onder een lekker wollen dekentje. Het virus dat me wekenlang plaagde is vrijwel verslagen, de energie komt eindelijk weer terug. Oh ja, zó kan het dus ook! Ik ademde met volle teugen de zon in vandaag, en ik lééfde! Zo heerlijk! Eigenlijk zou ik dit mopperblogje dus helemaal niet plaatsen maar hebben we allemaal niet wel eens een moppermoment? Dus weet je wat: ik post het gewoon. Mopper gezellig even mee, als je wilt, ha ha ha. Hier komt 'ie! -

Zo, dat moest er even uit. Maar serieus: Februari en ik zijn mijn hele leven al geen vriendjes. Ik ben sowieso een lente/zomerkind. Ik vind het zo heerlijk als alles groen is en leeft en het lekker weer is en je niet 100 laagjes aan moet om het niet koud te hebben (en zelfs met die laagjes heb ik het vaak nog koud) en het licht is en de zon schijnt. 

In Januari en Februari is dat allemaal niet ;-). Natuurlijk zijn er ook dan zeker dingen waar ik van kan genieten, vooral van dat prachtige winterlicht door kale takken en de bijbehorende prachtige luchten. Gezellige lange avonden met een bordspel en kaarsjes aan. Maar daar houdt het dan ook wel een beetje op en de winter is voor mij verder vooral uitzitten. 

Sinds ik M.E. heb (intussen toch al weer 25 jaar) is dat lente/zomerkind zijn namelijk enorm uitvergroot. Zoals veel mensen met deze aandoening kan ik niet goed tegen lage drukgebieden, wind en kou, dus ik voel me in de lente en zomer echt veel beter. Ik heb dan meer energie en kan fysiek veel meer aan. 
Nu is het - nadat Januari ongeveer vier maanden duurde - al een poosje Februari. Niet mijn vriendje, maar dit jaar extra want er kwamen virussen om de hoek kijken, dus ik ben herstellende en bot-moe, om er maar eens een mooi anglicisme in te gooien. En ik tel de dagen af totdat het Maart is.  

Wacht. Is het al bijna Maart?

Nou, deze mooie dag hebben we vast binnen. Help me daar nog even aan herinneren als het morgen weer hard waait ;-)

Als je kind een rolstoel mee moet

 Terwijl ik dit schrijf zit Sophie in Rome. Wat op zichzelf al bizar is, dit is namelijk de happening van het gymnasium waar ze op zit en was het niet eergisteren dat ze er vanuit de eerste klas reikhalzend naar uitkeek als iets dat pas ging gebeuren als ze al bijna bejaard was?
Nou, hier zijn we dus... bijna bejaard kind naar de trein gebracht en ze zijn met 83 tieners en 6 begeleiders vertrokken. 

Nu wil het vervelende geval dat Sophie een knieprobleem heeft. Ik zal niet haar hele medische geschiedenis op het net gooien maar ze zal geopereerd moeten worden en maandenlang moeten revalideren. En terwijl ze wacht op de operatie kan ze niet zo ver lopen (en niet dansen, niet rennen, niet gymmen, etc). Maar in Rome lopen ze zo'n 30.000 stappen per dag. Teveel stappen. 
Tja. Daar moest een oplossing voor komen dus ik regelde via Medipoint een rolstoel. Wat niet leuk is, als je 16 bent en verder hartstikke gezond, en je gaat op die enorm bijzondere reis. 

Dus wat doe je dan? 

Nou, dan maak je limonade als het leven je citroenen geeft en bestel je versiersels. Niet veel later stond ik met Sophie spaakkralen vast te klemmen (maar niet de oranje en de groene, die werden afgekeurd) en gekleurde linten in de handvatten te stoppen. Hoppa. Één veel minder stomme rolstoel en gaan met die banaan!

P.S. Intussen, nu ik dit post, is Sophie terug uit Rome. Ze hebben het gewéldig gehad. Geen drama's, geen gebroken botten of andere narigheden, gewoon een hele fijne trip. En de rolstoel ging prima, sterker nog: op een gegeven moment werden er met de twee rolstoelen die er mee waren nog even rolstoelraces gehouden toen ze moesten wachten bij een museum. 

Tieners zijn geweldig.