Muizen in huis! En andere beesten...

Ooit, jaren geleden, hadden wij een heuse muizenplaag. Ze zaten beneden en op zolder, en helaas kwamen we er pas vrij laat achter dat ze op de bovenste verdieping het zich wel heel erg gemakkelijk hadden gemaakt. Als we 's-avonds beneden rustig zaten te lezen piepte er regelmatig een muis op met zijn schattige neusje en rende door de kamer. We wilden ze liever niet doden, dus we maakten (want het internet zei dat dat supergoed werkte) een val van een emmer met pindakaas en een ladder van boeken ernaartoe. Daarmee vingen we precies nul muizen. Vervolgens kochten we officiële vallen. Nul muizen. 
Uiteindelijk, in wanhoop, schakelden we een muizenman in en die loste beneden het probleem op door gaten te dichten en gif neer te zetten. Boven waren ze na zijn bezoek aan een kant helemaal weg, en aan de andere kant hadden we er af en toe eens eentje en dat was het. Het bleef zo'n item dat op de mentale to do lijst blijft zwerven (ken je die?) maar er viel enigszins mee te leven.

Tot vorige week woensdag. Ik zat nietsvermoedend te ontbijten toen een stukje van mijn dadel viel en toen ik dat opraapte zag meteen kleine zwarte... oh nee, dat is muizenpoep. Op het kleed. Beneden. Ken je die smiley? 

Nou, zo zag mijn gezicht er uit. Toen schoot ik maar gauw in handelstand. Voortvarend belde ik een muizenman met goede recensies, die me vertelde dat hij geen tijd had, maar me het nummer van een andere muizenman gaf: Tobi. Tobi had wel tijd, alleen wel pas op maandag. Op mijn verjaardag. Ik schudde mijn hoofd waar hij dat toch niet kon zien en zei niets over verjaardagen terwijl ik Tobi hartelijk bedankte en we ophingen.
Happy birthday to me... mompelde ik vervolgens en ging toen maar gewoon door met de dag, want wat moet je?

Tobi kwam maandag en dichtte gaten en zette vallen neer (serieus. Heeft er ooit wel eens iemand een muis gevangen in zo'n val? Laat me asjeblief weten, want hier lopen ze er standaard met opgetrokken neusjes omheen). Gif neerzetten mag niet meer, dat mag pas vanaf het tweede bezoek (à €95). 

In de avond verscheen een schattig neusje. Een muis. En die muis (ik hoop maar dat het er eentje is die binnengesloten was), bleef maar omhoog komen. Er liep er eentje in de gang. En toen was er eentje in de studio. Twee dagen lang aasde Ben op de muis, totdat hij hem gisteren eindelijk te pakken had. 
Ik zal je de details besparen maar hopelijk is het muizenverhaal dan nu afgerond...

Het was al laat toen ik Sophie weltrusten ging zeggen, want we hadden Last Night of the Proms gekeken. Ik had mijn tanden al gepoetst en liep nog even naar de wastafel om mijn mond te spoelen. Groene ogen boven lange, gebogen poten, keken me aan en een kleine 'waa!' ontsnapte me.
"What happened?" vroeg Sophie.
"There's a cricket." antwoordde ik. In alle eerlijkheid was het denk ik een sprinkhaan, maar hee. We schrijven na middernacht en ik ben geen specialist in entymologie.
"Why does everything want to live in our house?" zuchtte Sophie terwijl ik naar het trapgat liep.
"Ben, can you come rescue this cricket?"
Na een halve minuut kwam Ben omhoog met glas en papier. Ik liep hem voor en wees op de krekel/sprinkhaan die bevroren in de wasbak zat. En wat doet die ei? In plaats van het glas direct over hem heen te zetten, raakt hij hem aan met het papier!
"Crickets can.... jump!" bracht ik uit terwijl de krinkhaan zijn achterpoten spande en met alle macht sprong... direct in het glas. Triomfantelijk deed Ben het papier over het glas en liep de trap af. 

"Crickets can jump..." mompelde hij. "Next you're going to tell me that bees can fly!"